میکروپلاستیک ها از نظر شیمیایی زنده هستند و احتمالا هیچ فایده ای ندارند

بسیاری از دانشمندان استدلال کرده‌اند که میکروپلاستیک‌ها تهدیدی واقعی، اگر چه اغلب ظریف، برای سلامت انسان هستند. مطالعه ای که در این هفته انجام شد ممکن است سرنخ حیاتی در مورد چگونگی وقوع این آسیب ارائه دهد.

محققان دانشگاه کلمبیا و دیگران نگاهی دقیق به نحوه رفتار میکروپلاستیک ها در آب انداختند. آنها دریافتند که وقتی پلاستیک به قطعات کوچک شکسته می شود و توسط آب احاطه می شود، به راحتی می تواند مولکول های بسیار واکنش پذیر تولید کند. به گفته نویسندگان، اگرچه هنوز مطالعات بیشتری برای درک تأثیرات دقیق میکروپلاستیک‌ها بر سلامتی مورد نیاز است، کار تیم این فرض را که پلاستیک همیشه از نظر شیمیایی غیرفعال است، زیر سوال می‌برد.

آنها در مقاله خود که چهارشنبه در مجله Nature منتشر شد، نوشتند: «یافته‌های ما الگوی غالب بی‌اثر بودن پلاستیک را به چالش می‌کشد [و] مکانیسمی را که احتمالا نادیده گرفته شده برای اثرات مضر میکروپلاستیک‌ها بر سلامت و محیط زیست شناسایی می‌کند.

میکروپلاستیک به هر قطعه پلاستیکی کوچکتر از 5 میلی متر گفته می شود. در طول سال‌ها، دانشمندان به طور فزاینده‌ای هشدار خطرات احتمالی میکروپلاستیک‌ها را هم برای مردم و هم برای حیوانات دیگر به صدا درآورده‌اند.

ما می دانیم که پلاستیک ها معمولا حاوی مواد شیمیایی هستند که می توانند عملکرد برخی از هورمون های طبیعی را تقلید کنند و احتمالا عملکرد آنها را مختل کنند. همچنین تحقیقاتی وجود دارد که نشان می‌دهد میکروپلاستیک‌ها می‌توانند مستقیما به بدن ما آسیب برسانند، اما داده‌های مربوط به این خطرات بالقوه محدودتر است.

یکی از دلایل استفاده گسترده از پلاستیک در جامعه این است که قرار است در شرایط عادی از نظر شیمیایی بی اثر باشند. با این حال، آزمایش‌های محققان نشان می‌دهد که وقتی پلاستیک‌ها به قطعات کوچکی که می‌توانند وارد بدن ما شوند، این فرض درست نیست. به طور خاص، آنها دریافتند که میکروپلاستیک ها می توانند به طور خود به خود مولکول های ناپایدار به نام رادیکال های آزاد را در حضور آب تولید کنند.

دانشمندان پس از مطالعه تکان دهنده زنگ خطر پلاستیک در مغز ما را به صدا درآوردند

وی مین، نویسنده ارشد این مطالعه، پروفسور شیمی و مهندسی زیست پزشکی در کلمبیا، در بیانیه ای از کلمبیا گفت: «از آنجایی که پلاستیک به ذرات کوچکتر و کوچکتر تبدیل می شود، سطح سطح آن به شدت افزایش می یابد. سپس میکروپلاستیک‌ها آب اطراف خود را تغییر می‌دهند و رادیکال‌های پرانرژی و واکنشی تولید می‌کنند که به احتمال زیاد به آسیب‌های بیولوژیکی که در حیوانات و به طور بالقوه در انسان در نتیجه قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک می‌بینیم، کمک می‌کنند.

بدیهی است که بدن ما پر از آب است، بنابراین مطمئنا منطقی است که فکر کنیم میکروپلاستیک ها می توانند این رادیکال ها را در درون ما نیز ایجاد کنند. محققان حدس می زنند که ممکن است هنگام نوشیدن آب بطری در معرض این مولکول ها قرار بگیریم. چنین رادیکال‌هایی ممکن است حداقل برخی از تغییرات مضر بدن را که دانشمندان با میکروپلاستیک‌ها مرتبط کرده‌اند، مانند التهاب، اختلال عملکرد سیستم ایمنی، و متابولیسم تغییر یافته توضیح دهند.

چگونه مطمئن شویم که آیا میکروپلاستیک ها سلامت ما را از بین می برند؟

در عین حال، دانشمندان همچنان در تلاش هستند تا خطرات میکروپلاستیک‌ها را برای سلامتی تعیین کنند، که ممکن است تحت تأثیر عوامل دیگری مانند سن باشد. برای مثال، چقدر قرار گرفتن در معرض پلاستیک در روز یا سال مورد نیاز است تا به طور قابل توجهی شانس افراد برای داشتن یک بیماری خاص افزایش یابد، و آیا این شانس دقیقا در جایی که پلاستیک در بدن قرار می گیرد متفاوت است؟ اگرچه این و سوالات دیگر مهم هستند، اما بعید است که میکروپلاستیک ها برای مردم کاملا بی ضرر باشند (و شواهد قوی وجود دارد که آنها به ویژه برای محیط دریایی مضر هستند).

بنابراین این مطالعه باید به دانشمندان کمک کند تا خطرات میکروپلاستیک ها را بهتر درک کنند و محققان امیدوارند که حتی ممکن است به روش های بهبود یافته تولید پلاستیک منجر شود که می تواند خطر تولید رادیکال های آزاد را کاهش دهد.