میکل ناوارو، مجسمه ساز در مقیاس بزرگ، شهرهای کوچک و پلنگ صورتی محبوب والنسیا، در ۸۱ سالگی درگذشت.

به گزارش ال پایس، میکل ناوارو، مجسمه‌سازی که به‌خاطر نصب‌های کوچک‌شده‌اش از شهرها که به وعده‌های مدرنیته در نیمه دوم قرن بیستم منعکس می‌شد، شهرت داشت، روز یکشنبه در سن ۸۱ سالگی در میسلاتای اسپانیا پس از یک بیماری طولانی درگذشت.

زادگاه ناوارو، میسلاتا، درست خارج از والنسیا، به عنوان یک منبع بی پایان الهام بخش برای او در طول زندگی حرفه ای اش بود. شورای شهر میسلاتا در بیانیه ای با اعلام مرگش گفت: "شهری که بخشی از تصاویر او را الهام بخشید، همچنین جایی بود که او زندگی می کرد، کار می کرد و بسیاری از فرآیند خلاقیت خود را توسعه داد. هنرمند از استودیوی خود در محله موریا، بدون اینکه هرگز ارتباط خود را با سرزمینی که در آن بزرگ شده است کنار بگذارد، حرفه ای جهانی ایجاد کرد."

بخشی از نسلی از هنرمندان اسپانیایی که در دهه 1980 به شهرت رسیدند، ناوارو اولین مجسمه "شهر" خود را در سال 1973، دو سال قبل از پایان رژیم فرانکو ساخت. او در سال 2009 درباره الهام بخشش برای این مجموعه چندین دهه به ال پایس گفت: «در دهه 50 با تراموا به شهر نزدیک می‌شدم، و برخورد با آن جذاب بود.

این تاسیسات که قرار است در اطراف و اطراف آن قدم بزنند، ابتدا ده‌ها و سپس صدها عنصر را در اشکال مختلف، از مکعب‌ها و اهرام ناقص که نمایانگر ردیف‌هایی از خانه‌ها یا محوطه‌های کارخانه‌ها هستند تا استوانه‌ها و ستون‌های سر به فلک کشیده، پایه‌هایی برای آسمان‌خراش‌ها، نشان می‌دهند.

او زمانی در مورد «شهرها» خود گفت: «حتی طرح‌واره‌ترین مجسمه‌های من، بدون اینکه کاملا فیگوراتیو را کنار بگذارم، همیشه نشانه‌های انسان را در خود دارند». قدیمی‌ترین آنها از ده‌ها قطعه خاک تشکیل می‌شد، اگرچه او بعدا «شهرها» خود را از فلزاتی مانند آلومینیوم و آهن ساخت.

در حالی که برخی از بخش‌های نصب نظم سفت و سخت یک شبکه شهری را نشان می‌دهد، سایر قسمت‌ها دارای عناصری هستند که در اطراف پراکنده شده‌اند، واژگون شده‌اند - استعاره‌ای از بخش‌هایی از محیط شهری که نمی‌توانند به راحتی سازماندهی شوند.

میکل ناوارو، وال سیتی، 1995-2000. موزه گوگنهایم بیلبائو

در توضیح نمایشگاه موزه گوگنهایم در سال 2004 که اخیرا توسط Guggenim City Wall (1909) به دست آورده بود، آمده است: "شهرهای ناوارو عرصه هایی را برای رویارویی ایده ها ایجاد می کنند. در طول زندگی حرفه ای خود، او پیوسته تجدید نظر در مفاهیم فضا، ساخت و ساز، مکان و بدن خودمان را به عنوان معیاری منحصر به فرد از انسان و شهر پیشنهاد کرده است." بیلبائو

چند سال بعد، ناوارو در مصاحبه ای با ال موندو در سال 2009 گفت: "اروتیسم بخش بسیار مهمی از کار من است." از یک طرف، قطب توتم نشان داده می شود که نه تنها یک عنصر انسانی و فالیک است، بلکه نمادی از تنهایی و قدرت است، همانطور که در مورد آسمان خراش ها وجود دارد.

شورای شهر میسلاتا که او را «پسر محبوب میستلاتا» می خواند، از 1 تا 3 نوامبر سه روز عزای رسمی اعلام کرد و او را به عنوان «یکی از چهره های بزرگ هنر معاصر اسپانیا توصیف کرد که آثارش به شهرت بین المللی دست یافته و نامش برای همیشه با تاریخ، هویت و حافظه جمعی زادگاهش پیوند خورده است».

درازکشیدن میکل ناوارو، در خانه و استودیوی او در میسلاتا، در 2 نوامبر. Photo Rober Solsona/Europa Press از طریق گتی ایماژ

میکل ناراوو در 29 سپتامبر 1945 در میسلاتا به دنیا آمد. در سال 1964، او برای اولین بار به نقاشی و طراحی روی آورد و در سال 1974 خود را به طور انحصاری به مجسمه سازی اختصاص داد. او هنرهای زیبا را در Escuela Superior de Bellas Artes de San Carlos در والنسیا خواند و سپس در سال 1968، سالی که در نمایشگاه گروهی "Nuestro yo" در Círculo Universitario de Valencia شرکت کرد، ترک تحصیل کرد.

در سال 1972، سال اولین نمایش انفرادی خود، ناوارو کار مجسمه سازی را آغاز کرد و سال بعد اولین مجسمه "شهر" خود، La ciutat (1973-1974) را در Galería Val i 30 در والنسیا به نمایش گذاشت.

ناوارو به دلیل گنجاندن خود در نمایشگاه 1980 "تصاویر جدید از اسپانیا" در موزه گوگنهایم در نیویورک مورد توجه بین المللی قرار گرفت. در سال 1986، او در کنار دیگر هنرمندان هم نسل خود، فران گارسیا سویا، خوزه ماریا سیسیلیا و کریستینا ایگلسیاس، نماینده اسپانیا در بینال ونیز بود. در همان سال، او برنده جایزه Premio Nacional de Artes Plásticas (جایزه ملی هنرهای پلاستیکی) شد، جایزه برتر اسپانیا برای هنرمندان، که توسط وزارت فرهنگ اعطا می شود.

در نمایشگاه 1989 در Reina Sofía مجسمه 55 فوتی Minerva paranoica (Minerva پارانوئید) در Palacio de Cristal مادرید نصب شد.

مجسمه ال پاروت اثر میکل ناوارو در محله پنیا-روجا والنسیا. عکس خوزه جردن / خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

در اواسط دهه 1980، ناوارو درگیر مجسمه سازی عمومی شد، با نصب فوئنته پوبلیکا (فواره عمومی، 1986) در والنسیا، که به منظور بزرگداشت «انتقال آب از رودخانه جوکار به رودخانه والنوسیا» بود. این مجسمه که اکنون نمادین است، با عشق توسط شهروندانش La Pantera Rosa (پلنگ صورتی) نامیده می شود، زیرا رنگ صورتی آن در طول سال ها و شباهت آن به شخصیت کارتونی است.

او در ادامه چندین مجسمه دیگر را برای شهرهای سراسر اسپانیا و خارج از کشور ساخت. او برای بارسلونا، Fraternitat (برادری، 1992) را ایجاد کرد و برای زادگاهش سه اثر عمومی ساخت: Cabeza con luna menguante (سر با ماه در حال فروپاشی، 2001)، L'Almassil (2010)، و Caminante (Walker، 2022).

نمایی از کازا بلندتر از Fundació Miquel Navarro که مجسمه‌هایی از این هنرمند را نشان می‌دهد. با حسن نیت از شورای شهر میسلاتا

عشق او به Mislata و والنسیا باعث شد که او صدها اثر را برای لذت بردن عموم اهدا کند. در سال 2005، او 530 اثر را به موسسه هنر مدرن والنسیا (IVAM) هدیه داد. سپس، در سال 2020، او Fundació Miquel Navarro را ایجاد کرد تا میراث خود را حفظ کند، و آن را با اهدای بیش از 400 اثر، از جمله چندین چیدمان «شهرها» بکار برد. این بنیاد در استودیوی قدیمی او، انباری به مساحت 10800 فوت مربع که در دهه 1980 به آن نقل مکان کرد، در ژوئن گذشته کازا تالر (خانه-کارگاه) هنرمند را برای نمایش برخی از آثار اهدایی به روی عموم باز کرد.

کارلوس اف. بیلسا، شهردار میسلاتا در بیانیه ای گفت: «امروز میسلاتا نه تنها با یک هنرمند جهانی، بلکه با یک دوست سخاوتمند و فروتن، فردی که عمیقا با این شهر مرتبط است، خداحافظی کرده است. استودیوی خانه او همیشه میراث و بزرگترین گنجی خواهد بود که ما برای حفظ و گرامیداشت یاد او داریم.