نئاندرتال‌ها نیز اتاق خواب و نشیمن داشتند و زباله‌های خانه را بیرون می‌بردند
بررسی پناهگاهی در اسپانیا نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها فضای خواب و فعالیت‌های جمعی را تفکیک می‌کردند و بقایای آتشدان‌ها را به نقطه دیگری می‌بردند.
بررسی پناهگاهی در اسپانیا نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها فضای خواب و فعالیت‌های جمعی را تفکیک می‌کردند و بقایای آتشدان‌ها را به نقطه دیگری می‌بردند.
تصور رایج از نئاندرتال‌ها ، انسان‌هایی است که در غارها زندگی می‌کردند و بیشتر وقت خود را به شکار و تلاش برای بقا می‌گذراندند. اما پژوهش تازه‌ای نشان می‌دهد که زندگی روزمره‌ی آن‌ها احتمالاً بسیار منظم‌تر از چیزی بوده که تصور می‌کنیم. نئاندرتال‌ها ظاهراً محل خواب و فعالیت‌های جمعی را از یکدیگر جدا می‌کردند و حتی برای دورریختن زباله‌هایشان فضای مشخصی داشتند.
به‌گزارش آی‌اف‌ال‌ساینس ، باستان‌شناسان با بررسی پناهگاه صخره‌ای آبریک رومانی در نزدیکی بارسلونای اسپانیا، شواهد تازه‌ای از شیوه‌ی سازمان‌دهی محل زندگی نئاندرتال‌ها پیدا کرده‌اند. این پناهگاه بین ۱۱۰هزار تا ۴۰هزار سال پیش محل سکونت خویشاوندان منقرض‌شده‌ی انسان امروزی بوده است.
پژوهشگران در دو مطالعه‌ی جداگانه، پراکندگی زغال‌ها، بقایای استخوان و ابزارهای سنگی را در بخش‌های مختلف پناهگاه بررسی کردند تا دریابند ساکنان باستانی آن چگونه از فضای زندگی خود استفاده می‌کردند.
در نخستین مطالعه ، باستان‌شناسان متوجه شدند که در بخش جنوبی پناهگاه، تجمع‌های کوچکی از زغال وجود دارد که در محل آتشدان‌های باستانی قرار نگرفته‌اند. این الگو احتمالاً نشان می‌دهد که زغال‌ها به‌صورت عمدی به آن بخش منتقل شده بودند. در مقابل، بخش شمالی پناهگاه مقدار بیشتری زغال داشت و بیشتر آن‌ها درون آتشدان‌ها پیدا شدند.
به‌اعتقاد پژوهشگران، نئاندرتال‌ها احتمالاً پس از استفاده از آتشدان‌ها، زغال‌ها و بقایای سوخت را جمع می‌کردند و به بخش مشخصی از پناهگاه می‌بردند. چنین رفتاری نشان می‌دهد که آن‌ها برای تمیز نگه‌داشتن محل زندگی و استفاده‌ی دوباره از آتشدان‌ها برنامه‌ریزی می‌کردند.
نئاندرتال‌ها در سازمان‌دهی فضای زندگی و رعایت نظافت، بیش از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد به انسان‌های امروزی شباهت داشتند
البته شواهد موجود به‌طور مستقیم نشان نمی‌دهند که نئاندرتال‌ها تمام زباله‌های خود را جمع‌آوری می‌کردند؛ بلکه بیشتر از پاک‌سازی آتشدان‌ها و انتقال بقایای سوخت به محل دیگری حکایت دارند.
مطالعه‌ی دوم نشان داد که محل قرارگیری آتشدان‌ها در پناهگاه احتمالاً تصادفی نبوده است. باستان‌شناسان دریافتند آتشدان‌های نزدیک دیواره‌ی پشتی پناهگاه معمولاً کوچک‌تر بودند و در اطرافشان بقایای استخوانی و ابزارهای سنگی کمتری وجود داشت. در مقابل، آتشدان‌های بخش مرکزی بزرگ‌تر بودند و بقایای بیشتری از فعالیت‌های انسانی در اطراف آن‌ها پیدا شد.
پژوهشگران براساس این تفاوت‌ها احتمال می‌دهند که فضاهای نزدیک دیوار برای خواب و استراحت استفاده می‌شدند، درحالی‌که بخش‌های مرکزی محل انجام فعالیت‌های جمعی و روزمره بودند. به بیان دیگر، نئاندرتال‌ها احتمالاً مانند انسان‌های امروزی، بخش‌های مختلف محل سکونت خود را برای کارهای متفاوت در نظر می‌گرفتند؛ هرچند منظور از اتاق خواب و نشیمن، اتاق‌هایی با دیوار و مرزبندی امروزی نیست.
یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که آتش برای نئاندرتال‌ها کاربردی فراتر از گرم‌کردن محیط یا پخت‌وپز داشته است. محل قرارگیری آتشدان‌ها احتمالاً به سازمان‌دهی فضای زندگی و شکل‌گیری فعالیت‌های اجتماعی کمک می‌کرد.
پژوهشگران می‌گویند تقسیم فضای سکونت به بخش‌های خواب و فعالیت‌های جمعی، شباهت زیادی به الگوی اردوگاه‌های شکارچی‌گردآورندگان امروزی دارد.
نویسندگان پژوهش معتقدند که سازمان‌دهی فضای سکونت ممکن است یکی دیگر از جنبه‌هایی باشد که تفاوت رفتاری میان نئاندرتال‌ها و انسان‌های خردمند را کمتر از تصورات گذشته نشان می‌دهد. بااین‌حال، تفسیر کاربری بخش‌های مختلف پناهگاه همچنان براساس پراکندگی آثار باستان‌شناسی انجام شده و نمی‌توان با قطعیت گفت هر بخش دقیقاً چه کاربردی داشته است.
نتایج دو پژوهش در ژورنال Journal of Paleolithic Archaeology منتشر شده است.