ناآرامی فرانسه: چرا مهاجران مقصر خشونت هستند؟

گفتن اینکه این مهاجرت است، حمله به کل جامعه است.

برای Diabagate Adama، یک مهاجر آفریقایی که نزدیک به یک دهه را در صنعت امنیت خصوصی فرانسه کار کرده است، مقصر دانستن مهاجران برای خشونتی که کشور را تکان داده است، ناعادلانه و گمراه کننده است.

از تظاهرات جلیقه زردها گرفته تا اغتشاشات پیرامون مسابقات بزرگ فوتبال، آداما شاهد چندین دوره اعتراض بوده است. با این حال، او می گوید که خشونت اخیر به ویژه نگران کننده بوده است.

در حالی که او نگران تأثیر آن بر مشاغل و معیشت است، روایت متفاوتی از رهبران سیاسی هزاران کیلومتر دورتر در حال ظهور است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا اعلام کرد که فرانسه در حال «سوختن» است و مهاجرت را عامل آنچه به‌عنوان افول این کشور توصیف کرد، مقصر دانست.

معاون وی، جی.

اما تظاهرات با دانشجویان فرانسوی آغاز شد که خواستار مدارس بهتر شدند و سپس به اعتراضات سراسری در مورد افزایش هزینه های زندگی و خدمات عمومی تبدیل شد.

پس چگونه بحرانی که ریشه در نارضایتی های داخلی داشت به یک بحث بین المللی در مورد مهاجرت تبدیل شد؟ و این بحث برای آفریقایی هایی که فرانسه را خانه خود کرده اند چه معنایی دارد؟

ناآرامی‌ها در سپتامبر آغاز شد، زمانی که دانش‌آموزان در اعتراض به خرابی ساختمان‌های مدارس، کمبود معلم و سایر مشکلاتی که آموزش و پرورش را تحت تأثیر قرار می‌دهند، به خیابان‌ها آمدند.

ناامیدی آنها به زودی فراتر از کلاس های درس گسترش یافت و حمایت معلمان، اتحادیه های کارگری و سایر گروه هایی را که از افزایش هزینه های زندگی و برنامه های مخارج دولتی ناراضی بودند، جلب کرد.

بر اساس برآوردهای رسمی، تا شنبه، 17 اکتبر، بیش از 550000 نفر در سراسر فرانسه به تظاهرات پیوسته بودند.

در حالی که بسیاری از مردم به صورت مسالمت آمیز راهپیمایی کردند، برخی از اعتراضات به خشونت کشیده شد.

این خشونت بر فشار بر دولت مکرون افزوده است، زیرا در حال حاضر با اختلافات سیاسی، افزایش بدهی ها و نبرد دشوار بر سر هزینه های عمومی دست و پنجه نرم می کند.

اما در خارج از فرانسه، ناآرامی ها معنای سیاسی دیگری پیدا کرده است.

آداما که از سال 2017 عملیات های امنیتی در پاریس را مدیریت می کند، می گوید که از وسعت تخریب شگفت زده شده است.

او به آفریقینیوز گفت: «این بار، من فکر می‌کنم بحران به شدت خشونت‌آمیز بوده است.

ما شاهد بحران هایی از جمله خسارت، غارت و درگیری بین پلیس و تظاهرکنندگان بوده ایم.»

با این حال او می گوید که حملات به ساختمان های عمومی و نمادهای دولت فرانسه، ناآرامی های اخیر را به ویژه نگران کننده کرده است.

او همچنین معتقد است که بسیاری از کسب و کارها به اندازه کافی آماده نشده بودند.

تمهیدات امنیتی که معمولا ممکن است قبل از رویدادهای مهم تقویت شوند، به وجود نیامدند، زیرا تعداد کمی از مردم انتظار داشتند تظاهرات تا این حد مخرب شود.

اما وقتی از آداما پرسیده شد که آیا مهاجرت مسئول این اختلال است یا خیر، این پیشنهاد را رد کرد.

او گفت: «نمی توان لزوما گفت که مهاجرت مسئول این اختلال است.

او به دانشجویانی که تظاهرات را آغاز کردند اشاره می‌کند و استدلال می‌کند که آنها از پیشینه‌های مختلف آمده‌اند.

آداما افزود: «در میان دانش‌آموزان، افراد از همه نژادها و جوامع وجود دارند.

اظهارات او نگرانی در قلب بحث مهاجرت را برجسته می کند: خطر مسئول دانستن کل جوامع برای اقدامات افراد.

با وجود لفاظی های سیاسی تند فزاینده، آداما می گوید که شخصا به عنوان یک مهاجر آفریقایی که در فرانسه زندگی می کند، احساس خطر نمی کند.

او گفت: "ما احساس خطر نمی کنیم. تنها مشکل این است که فعالیت تجاری را کاهش می دهد."

کار او شامل تامین پرسنل امنیتی برای مغازه ها و سایر اماکن تجاری است.

زمانی که آن کسب و کارها آسیب ببینند یا مجبور به تعطیلی شوند، عواقب آن می تواند به شرکت های امنیتی و کارمندان آنها نیز کشیده شود.

آداما توضیح می‌دهد که بازگشایی برخی از محل‌های آسیب‌دیده ممکن است هفته‌ها یا حتی ماه‌ها طول بکشد، قراردادهای امنیتی را مختل کرده و به طور بالقوه درآمد را کاهش می‌دهد.

برای شرکت‌های امنیتی، چالش به‌ویژه دشوار است، زیرا کارمندان هنوز حقوق قراردادی دارند، حتی زمانی که شرایط خارج از کنترل آنها مانع از کار آنها می‌شود.

رابطه فرانسه با آفریقا به قرن‌ها پیش باز می‌گردد که بر اساس تاریخ استعماری، مهاجرت، تجارت و روابط فرهنگی شکل گرفته است.

امروزه مردمی با ریشه در کشورهایی مانند تونس، الجزایر، سنگال، مراکش، مالی و ساحل عاج بخشی از جامعه فرانسه را تشکیل می دهند.

تجارب، وضعیت حقوقی و روابط آنها با فرانسه به طور قابل توجهی متفاوت است.

با این حال، بحث‌های سیاسی در مورد مهاجرت گاهی اوقات می‌تواند این تمایزات را از بین ببرد، به‌ویژه زمانی که بحث‌های مربوط به مهاجرت به امنیت ملی یا اختلال عمومی مرتبط می‌شود.

آخرین ناآرامی‌ها در حالی رخ می‌دهد که فرانسه برای انتخابات ریاست‌جمهوری در سال 2027 آماده می‌شود، با مهاجرت و هویت ملی از قبل مسائل سیاسی برجسته.

تجمع ملی راست افراطی مارین لوپن مدت‌هاست که از کنترل‌های سخت‌تر مهاجرت حمایت می‌کند و به دنبال گسترش نفوذ سیاسی خود است.

نظرات ترامپ، ونس و مجیار نشان می دهد که چگونه وقایع در فرانسه نیز به یک بحث بین المللی گسترده تر در مورد مهاجرت کشیده می شود.

فرانسه اکنون با وظیفه دشوار بازگرداندن آرامش و در عین حال رسیدگی به ناامیدی هایی که صدها هزار نفر را به خیابان ها آورده است، مواجه است.

برای برخی از سیاستمداران خارج از کشور، صحنه های خشونت آمیز به هشداری در مورد مهاجرت تبدیل شده است.

برای دیگران، آنها منعکس کننده مشکلات اقتصادی و اجتماعی عمیق تری هستند که تنها با مهاجرت قابل توضیح نیستند.

و برای افرادی مانند آداما، بحران به روش های فوری تری احساس می شود.

اما در میان بحث در مورد مهاجرت، یک سوال اساسی‌تر باقی می‌ماند: چگونه اعتراضات بر سر مدارس و استانداردهای زندگی به بحثی در مورد اینکه چه کسی به فرانسه تعلق دارد، تبدیل شد؟