"نابغه" مک آرتور امسال شامل دانشمندان و هنرمندانی است که با تاریخ روبرو می شوند

جیمز پولارد، آسوشیتدپرس جیمز پولارد، آسوشیتدپرس

نیویورک (AP) - امانوئل ویلکینز در حال سوار بر آمتراک از نیویورک به فیلادلفیا بود که از بنیاد جان دی و کاترین تی مک آرتور با او تماس گرفت. اما او گفت که باید منتظر بماند تا قطار را پیاده کند تا بفهمد آیا این خبر تغییر دهنده زندگی است یا نه.

ساکسیفونیست، رهبر گروه و آهنگساز ساکن بروکلین تردید داشت که باور کند آنها تماس می گیرند تا بگویند او بخشی از کلاس همکلاسی های معتبر آنهاست. او 15 دقیقه آخر سواری خود را صرف متقاعد کرد که آنها فقط توصیه های او را می خواهند.

ویلکینز، 29 ساله، زمانی که در نهایت تایید کرد که همان اولی است، گفت: "من فقط بیرون بودم." این خیلی خوب بود زیرا در آن صورت می‌توانستم با صدای بلند فریاد بزنم و جشن بگیرم.»

کلاس امسال علاقه خاصی به تاریخ نشان می دهد. فیلسوفی وجود دارد که از علم شناختی برای بررسی رابطه بین حافظه و بخشش استفاده می کند. شاعری که متون تاریخی را برای بررسی خشونت استعماری و انعطاف پذیری جوامع بومی آمریکا تغییر می دهد. و یک طراح رقص در حال شکستن موانع بین سبک های رقص متفاوت در زمان و مکان است.

کریستن مک، معاون ارتباطات و مشارکت در بنیاد مک آرتور، در بیانیه‌ای گفت: آن‌ها اعماق انسانیت ما را کاوش می‌کنند؛ ریشه‌های ناگفته‌ای را برای چالش‌ها آشکار می‌کنند؛ آنها لبه‌های تحقیقات علمی و تحقیقات نجات‌بخش را گسترش می‌دهند.

مک گفت: "آنها راه های جدیدی را برای درک جهان به ما نشان می دهند."

ویلکینز، جوانترین عضو را در نظر بگیرید. اولین آلبوم او "Omega" لینچ کردن یک زن باردار سیاه پوست به نام مری ترنر در سال 1918 را به تیراندازی مرگبار پلیس به یک نوجوان سیاه پوست به نام مایکل براون در سال 2014 مرتبط می کند. ویلکینز به آسوشیتدپرس گفت که انتزاع موسیقی به او این امکان را می‌دهد که این داستان‌ها را بدون «بازآفرینی خشونت آن‌ها» بازنمایی کند.

این انتزاع - ریتم های موسیقی جاز که به سختی می توان آن ها را در موسیقی متن نوشت - او را به سمت هنرهای تجسمی نیز کشاند.

ویلکینز توضیح می‌دهد که نوازندگان جاز مدت‌هاست بحث کرده‌اند که چگونه «تاب» را در این ژانر بسیار مهم نشان دهند. او در حال بررسی است که آیا این صدا می تواند از طریق مجسمه ها یا طیف نگارها به همان روشی که در حال حاضر از طریق نت های هشتم یا سه گانه نمایش داده می شود، ارائه شود.

با "RECESS" - تجربه ای همهجانبه که اخیرا در زادگاهش فیلادلفیا ارائه شد - او با اجرای یک سالن ورزشی در جنگل صنعتی که هم جایگاه موسیقی و هم زمین بازی بود، "نمره گرافیکی" را به دست آورد.

او گفت: "سیستم نت نویسی غربی، همانطور که ما می دانیم، ظرفیت نگه داشتن صدای موسیقی سیاه را ندارد. بسیاری از آنچه که موسیقی سیاه را شاید "سیاه" می کند، همین درهم تنیدگی های کوانتومی با زمان است." "من به نوعی سعی می کنم به طور ریشه ای بحث کنم: واقعا این سیستم غربی نت نویسی وقتی صحبت از موسیقی سیاه می شود چیست؟ این مجموعه احتمالات گسترده ای را برای اینکه یک پارتیتور می تواند به نظر برسد باز می کند."

الورا درنونکور، اقتصاددان کار و تاریخدان اقتصادی، یکی از همکاران جدید مک آرتور در سال 2026 است. عکس توسط بنیاد جان دی و کاترین تی مک آرتور

برندگانی که با AP صحبت کردند هیچ برنامه مشخصی برای نحوه استفاده از این هدیه ناگهانی نداشتند. همچنین بنیاد مک آرتور انتظار پاسخی برای این سوال ندارد.

برخلاف کمک های مالی سنتی، این جایزه نیازی به گزارش پیشرفت از سوی همکاران خود ندارد. این برنامه برنامه‌ها را نمی‌پذیرد، در عوض به فهرستی از نامزدهای خارجی که توصیه‌هایشان توسط یک کمیته محرمانه بررسی می‌شود، متکی است.

الورا درنونکور، دانشیار مستقر در نیوجرسی در بخش اقتصاد دانشگاه پرینستون، می خواهد از بستر جایزه برای ترجمه موضوعات عدالت اقتصادی برای عموم مردم و سیاست گذاران علاقه مند استفاده کند.

او گفت که ممکن است به نظر می‌رسد که تفاوت‌های ثروت نژادی آنقدر ریشه‌دار به نظر برسد که نمی‌توان آن را تغییر داد. اما او متوجه می شود که تاریخ منشأ نابرابری اقتصادی را توضیح می دهد و "لحظه های حوضه" را برجسته می کند که در آن سیاست های عمومی این تفاوت ها را محدود کردند. یک مقاله در سال 2021 نشان داد که پس از افزایش حداقل دستمزد توسط کنگره و گسترش حمایت های خود در صنایعی مانند کشاورزی، خدمات خانگی و مراقبت های بهداشتی، شکاف درآمد سیاه و سفید کاهش یافته است.

پروژه دیگری توضیح می‌دهد که چگونه شهرهای شمالی در جوامعی که مهاجرت بزرگ میلیون‌ها سیاه‌پوست آمریکایی را به فرار از دستمزدهای پایین و موانع نژادی جنوب ایالات متحده فرستاده، هزینه‌های کمتری برای تحصیل و تفریح ​​می‌کنند.

از آنجایی که دولت ترامپ الزامات مربوط به گزارش‌های جمعیتی نیروی کار را کنار می‌گذارد و دسترسی به منابع رسمی دیگر را محدود می‌کند، او می‌ترسد که حوزه کاری او فاقد اطلاعات مورد نیاز برای محاسبه نابرابری نژادی امروزی باشد. او گفت که دانشگاه ها و محققانی مانند او باید چگونگی حفظ مجموعه داده های قوی را بیابند.

او گفت: "امیدوارم بتوانم این مسئولیت را جدی بگیرم و این مسائل را برجسته کنم." و همچنین ممکن است افراد بیشتری را تبدیل به آدم‌های تاریخ ساز کند. چون فکر می‌کنم، واقعا، ما باید ساعت را به عقب برگردانیم تا بفهمیم چه چیزی کار می‌کند یا چه چیزی همه چیز را به شکل امروزی درآورده است.»

وینسنت والدز هنرمند تجسمی یکی از یاران جدید مک آرتور 2026 است. عکس توسط بنیاد جان دی و کاترین تی مک آرتور

این بی شباهت به مانتویی که وینسنت والدز بر تن کرده است نیست.

نقاش معاصر در استودیوی خود مشغول طراحی بود که بنیاد مک آرتور تماس گرفت. او به شوخی برای یک بار در زندگی خود "سکوت مرگبار" را طی کرد. او گفت که بیشتر هر هنرمندی از این جایزه آگاه است، جایزه ای که میراثی 45 ساله برای شناسایی افرادی دارد که به نظر او "مرزها را تحت فشار قرار می دهند."

والدز از طریق نقاشی های بازنمایی که نقاشی های دیواری جنوب غربی ایالات متحده را به یاد می آورد، به پرسش های هویت آمریکایی می پردازد. نقاشی‌های دیواری، که او در سنین جوانی آموخت، «حضور غیرقابل انکاری» را برای جامعه مکزیکی آمریکایی‌اش ایجاد کرد که داستان‌های آن در فرهنگ غالب منعکس نشد. او قصد دارد با کمک به عموم مردم به خاطر بیاورند که «ما چه هستیم و به کجا می رویم» با آنچه «فراموشی اجتماعی» می نامد مقابله کند.

تابلوی او به وسعت 30 فوت "شهر I" یک کوکلوکس کلان مدرن را با چهره های کلاهدار که یک گوشی هوشمند، یک آبجو و یک نوزاد پیکاچو را در دست دارند به تصویر می کشد. قسمت دوم آن سه گانه، «رویای بچه رویایی»، بسیاری از مداحان محمدعلی را در جعبه هایی قرار می دهد که از دنباله عنوان «دسته برادی» تقلید می کنند.

او در حال کار بر روی قسمت آخر به نام «آمریکایی‌های جدید» است. این پرتره های رنگارنگ بر خلاف نمونه های قبلی خود به جای افقی به صورت عمودی قرار دارند. هدف این تصاویر برجسته کردن "ستون‌های" نادیده گرفته شده جامعه است که به نظر او "در حال مبارزه با نبرد خوب" هستند - یا به گفته او، "نبض‌های سرسخت در یک ضربان قلب در حال مرگ".

از مایکل جردن در حال رشد تا اخراج اجباری جامعه عمدتا مکزیکی آمریکایی برای ساخت استادیوم داجر، کارهای والدز اغلب ورزش را درگیر می کند. او گفت که هنگام ساخت چنین تصاویری به یاد بازی های سن آنتونیو اسپرز با پدرش می افتد. او به یاد می آورد که از تلاش یکپارچه ای که برای ایجاد یک نسخه عمودی از «موج» لازم بود، «غرق» و «مجذب» بود. او گفت که از حیاط دادگاه و حرکت به سمت صندلی های دلاری ردیف آخر، هواداران می ایستند و دستان خود را "مانند گردباد" در هوا پرتاب می کنند.

والدز گفت: "اگر ما بتوانیم این کار را برای ورزش در روزهای شنبه و یکشنبه در این کشور انجام دهیم، پس می توانیم به عنوان یک مردم جمعی برای چیزهایی که واقعا مهم هستند و بر زندگی روزمره ما و زندگی همسایگانمان تأثیر می گذارند، این کار را انجام دهیم."

از روزنامه نگاری قابل اعتماد و گفتگوی مدنی حمایت کنید.