ناتان کلیری پس از پیروزی دالی ام، دنیایی برای فتح ندارد

جمعه، 11 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Rabbitohs 10، Knights 20

شنبه، 12 سپتامبر، 4:05 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، واریرز 16، دلفین 26

شنبه، 12 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، کوسه 26، کابوی 16

یکشنبه، 13 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، پانترز 19، خروس 12

شنبه، 19 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 46، کوسه 10

یکشنبه، 20 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، رزمندگان 10، شوالیه‌ها 12

جمعه، 25 سپتامبر، 19:50، امتیاز نهایی، دلفین 20، خروس 36

یکشنبه، 27 سپتامبر، 16:00، امتیاز نهایی، پانترز 14، شوالیه 22

یکشنبه، 4 اکتبر، 7:30 بعد از ظهر، بازی شروع نشده، خروس ها در مقابل شوالیه ها

کلیری اولین مدال دالی ام دوران حرفه ای خود را چهارشنبه شب به دست آورد. (گتی ایماژ: ایزهر خان)

در حالی که ناتان کلیری روی کاناپه خود نشسته بود، در بین جراحی ها و اولین مدال دالی ام را در چهارشنبه شب به گردنش انداخت، راز پیروزی او این بود که برای اثبات عظمت خود به آن نیاز نداشت.

مدتی است که قابل بحث نیست. خیلی سخت است که در غیر این صورت در برابر قهرمانی چهار بار کلیری، پنج حضور بزرگ در فینال و دو مدال کلایو چرچیل استدلال کنیم.

او و کوپر کرونک تنها هافبک‌های این قرن هستند که چهار عنوان قهرمانی را کسب کرده‌اند، و او تنها هافبک تاریخ و یکی از تنها سه بازیکنی است که جوایز متعددی را در فینال‌های بزرگ کسب کرده است.

در فوتبال تکراری هم همینطور است. رکورد او برای استرالیا به معنای واقعی کلمه عالی است - کانگوروها هر هشت بازی را که کلیری برای آنها انجام داده برنده شده اند.

دوران کلیری با نیو ساوت ولز همیشه به این آرامی نبوده است، و قبل از این فصل، آخرین چیزی بود که منتقدان او می‌توانستند به آن اشاره کنند، زیرا تنها مرزی بود که او کاملا بر آن تسلط نداشت.

اما اگر همان منتقدان همچنان ادامه دارند، آن‌ها نسخه لیگ راگبی سربازان ژاپنی هستند که دهه‌ها پس از جنگ جهانی دوم در جنگل پنهان شده‌اند و قبول نمی‌کنند که جنگ شکست خورده است.

پس از بازی او در سریال امسال، جایی که او سومین بازیکن تاریخ شد - پس از کامرون اسمیت و والی لوئیس - که در یک سری جوایز دو مرد مسابقه را در یک سری در مسیر اصلی برنده شدن آبی‌ها در تصمیم‌گیرنده پارک لنگ به دست آورد و اولین بازیکن سریال خود را دریافت کرد، بازی او برای آبی‌ها هم اکنون غیرقابل سرزنش است.

اگر همه اینها کافی نبود، یک Dally M نیز تغییری ایجاد نمی کرد، حتی اگر به شدت شایسته آن باشد و اکنون مجموعه کاملی از تمام جوایز اصلی فردی را که NRL ارائه می دهد به کلیری می دهد. او در 28 سالگی، دنیایی برای تسخیر ندارد.

رکورد موفقیت کلیری حیرت انگیز است. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

29 پاس گل کلیری در این فصل، رکورد جدیدی را در دوران حرفه ای خود رقم زد، همان طور که 14 شکست خط او بود، که نسبت به بهترین گل قبلی خود در 9 امتیاز، فاصله زیادی داشت.

62 ضربه تکل او همچنین بهترین امتیاز او بود، و او لیگ را در درصد ضربه زدن در میان ضربه زنندگان تمام وقت رهبری کرد، در حالی که سایر منادیان بازی او - کفشی که متناوب بین پررونق و باهوش بودن، فیزیک بدنی خشن و ژنرال بازی در زمین است - در حالی که پنریث در حال هجوم به بازی اول بود، مدام در صدر قرار داشتند.

زمانی که یک بازیکن به اندازه کلیری در سطح باشگاهی خوب بوده است، ممکن است برای فصل های جداگانه برجسته شدن سخت باشد، اما دلیلی وجود دارد که هیچ کس جرات پیش بینی اینکه کسی جز او مدال را چهارشنبه شب به خانه خواهد برد وجود دارد.

کلیری تقریبا در تمام فصل مورد علاقه فراری برای کسب مدال دالی M بود. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

به زبان ساده، این بهترین سال دوران حرفه ای او در NRL بوده است، و با توجه به اینکه او بیش از نیم دهه است که به عنوان یکی از بهترین بازیکنان لیگ به حساب می آید، این واقعا چیزی را می گوید.

همان سال اول که او نشان داد که شایسته چنین عنوانی است، همچنین نزدیک‌ترین سالی بود که قبلا به Dally M آمده بود.

در سال 2020، زمانی که او و پنریث برای اولین بار از طریق یک فصل معمولی با 19 برد و یک باخت صعود می کردند، کلیری محبوب ترین مدال بود اما پس از کلینت گاترسون و برنده جک وایتون سوم شد.

وایتن این جایزه را با بازی ماقبل آخر فصل کانبرا به دست آورد، جایی که در پیروزی 26-14 مقابل واریرز سه رای به دست آورد.

Wighton تلاشی را انجام داد، اما به غیر از گناهکار بودن، توجه چندانی انجام نداد. الیوت وایتهد، که وقتی جورج ویلیامز، هافبک کانبرا به دلیل HIA کنار گذاشته شد و وایتن در سطل زباله بود، مجبور شد در نیمه‌ها بازی کند، بهترین گزینه در زمین بود اما تنها دو رای دریافت کرد.

به همین ترتیب، گاترسون در دور اول پاراماتا بر کانتربری، دو امتیاز به دست آورد، یک مبارزه 8-2 که در آن او هیچ تلاشی به ثمر نرساند، یکی را تنظیم نکرد و یا خط شکسته ای انجام نداد.

او سخت کار کرد، بیش از 200 متر دوید، اما در یک بازی با چنین حاشیه های خوب، رای به راه دیگری می رفت.

جزئیات بردهای فراموش شده Raiders و Eels در سال‌های گذشته - مسابقه Parramatta خیلی وقت پیش بود که هنوز دو داور داشت و قبل از قانون شروع مجدد تنظیم شده بود - ظاهرا ربطی به داستان Nathan Cleary ندارد، اما کار دالی M اینگونه است.

سیستم رای گیری 3-2-1 باعث ناهماهنگی می شود، به ویژه از آنجایی که برای هر بازی یک داور اضافی تعیین شده است و با توجه به ناشناس بودن داوران، پاسخگویی غیرممکن است.

یک تصمیم بد از یک رای دهنده، فقط یک بار، می تواند جایزه را تعیین کند و دیکته کند که چگونه در مورد میراث و جایگاه یک بازیکن در تاریخ صحبت کنیم.

نکته دیگر این است که بازیکنی برای اینکه به عنوان یک بازیکن بزرگ در تمام دوران شناخته شود نیازی به دالی M ندارد. دارن لاکیر، برد فیتلر، آلن لنگر و بنجی مارشال همگی هیچ‌گاه موفق به کسب جایزه نشدند و از آنجایی که از سال 1998 تنها جایزه رسمی بهترین بازیکن سال است، اندرو جانز تنها جاودانه‌ای است که تا به حال این جایزه را برده است.

حتی قبل از چهارشنبه شب، کلیری می توانست در آن شرکت قدرتمند حضور داشته باشد و احساس شرمندگی نداشته باشد.

او به اندازه هر یک از آنها و بیش از برخی از آنها به دست آورده است و می تواند با هر بازیکنی از دوران مدرن، از جمله جاناتان تورستون (که برنده چهار جایزه دالی ام شد) و خود جانز (که سه بار برنده شد) تمجید کند.

این مدال اعتبار یا اوج نیست. این یک تأیید است، یادآوری درخشان از حقیقتی که همه ما قبلا می دانستیم.

دلیلی وجود دارد که آمادگی کلیری بر صحبت های منتهی به فینال مقدماتی مقابل نیوکاسل غالب شد. دلیلی وجود دارد که هر حرکت او روی نیمکت شبیه فیلم Zapruder بود.

دلیلی وجود دارد که وقتی او دچار شکستگی مرکب در مچ پایش به دنبال تکل ران فینیکس کراسلند شد، دنیا متوقف شد و دلیلی وجود دارد که غیبت او به شدت احساس می شد، ابتدا در 45 دقیقه پایانی از دست دادن ناراحت کننده پنریث و درست در مراسم دالی ام در چهارشنبه شب.

او جهان لیگ راگبی را در دستان خود دارد و اکنون سال هاست که دارد. این دوران بیش از هر کس دیگری متعلق به اوست.

این موضوع قبل از اینکه او برنده دالی ام باشد درست بود و هر جا که دوران حرفه‌ای‌اش ادامه پیدا کند با بازگشت از مصدومیت تکان‌دهنده مچ پایش صادق خواهد ماند.

این کجاست و وقتی به آنجا رسید چه می کند باید دید.

تنها چیزی که مسلم است این است که او اکنون این کادر نهایی را علامت زده است: هر غنایم جنگی به دست او می رسد، تکرار می شود.

مدتهاست که چیزی برای اثبات وجود ندارد. حالا چیز جدیدی برای بردن باقی نمانده است.

دالی M یکی دیگر از چیزهای روی انبوه طلا است، توده ای به قدری بزرگ که می توان مدال را در میان پر زرق و برق ها گم کرد.