ناسا از چند کارمند سابق SR-71A خواست تا به راه اندازی مجدد مخفیانه کمک کنند

کارمندان سابق بلک برد می گویند، فهرستی طولانی از چالش های به ظاهر غیرقابل تسخیر با یک تیم ناسا مواجه است که تلاش می کند این SR-71A را برای اولین بار از سال 1999 به پرواز درآورد.

مایک رلجا، یک بازنشسته در اواخر دهه ۷۰، حدود یک ماه پیش یک پیشنهاد شغلی غیرمنتظره از ناسا دریافت کرد.

تکلیف: کمک کنید تا یک لاکهید SR-71A بلک برد سابق ناسا را ​​پس از وقفه ای نزدیک به 27 سال به هوا برگردانید.

رلجا، یک آمریکایی سابق مهندس نیروی هوایی و ناسا برای آزمایش SR-71A، نمی توانست گوش های خود را باور کند. دیوید اش، یک خلبان آزمایشی سابق نیروی دریایی ایالات متحده و جوبی که در ماه ژوئن به عنوان مدیر پروژه های ویژه ناسا استخدام شد، از Relja خواست تا تخصص خود را برای تلاش مخفیانه برای بازگرداندن یک بلک برد که مدت ها بازنشسته شده و مورد غفلت قرار گرفته بود، به پرواز ارائه دهد.

رلجا به هفته هوانوردی به یاد می‌آورد: «به آن مرد گفتم: «می‌دانی، من برای انجام این کار خیلی پیر هستم». "" برایت آرزوی سلامتی دارم. دوست دارم ببینم که موفق می شوی. جالب خواهد بود. اما فکر نمی کنم بتوانید از اینجا به آنجا برسید."

در نقطه‌ای از اوایل سال جاری - مسلما قبل از 17 می و شاید حتی قبل از آوریل، طبق تصاویر ماهواره‌ای تجاری که توسط Aviation Week به دست آمده است - کارمندان آژانس SR-71A با شماره دم 844 را از یک میله نمایشگر نزدیک گوشه‌های خیابان‌های لیلی و واکر در مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ در Edwards AFB، کالیفرنیا خارج کردند.

آن SR-71A از حدود 9 اکتبر 1999، روزی که آخرین پرواز شماره 844 و هر بلک بردی را رقم زد، آنجا ایستاده بود. رلجا می‌گوید، کارمندان ناسا SR-71A را به آشیانه‌ای که زمانی شاتل فضایی در ادواردز بود، بردند. در ادامه بازرسی از هواپیما انجام شد. زمانی که Ash در ماه آگوست پیشنهاد شغلی را به Relja داد، ناسا خدمه‌ای داشت که روی SR-71A در آشیانه کار می‌کردند.

رلجا می‌گوید: «من می‌دانم که آنها افرادی را دارند که روی آن کار می‌کنند. "اما باز هم، بدون تجهیزات، کاری که آنها انجام می دهند فراتر از من است."

اولین اشاره عمومی مبنی بر اینکه بازگشت به پرواز برای SR-71A در حال آماده شدن است، در نشست انحصاری All-In Summit در لس آنجلس در 12-14 سپتامبر بیان شد. جارد آیزاکمن، مدیر ناسا، روی صحنه به‌عنوان یک میزگرد، تصویری از یک هواپیمای ایکس جدید را به تصویر کشید، و طرح معروف دم‌های عمودی متحرک SR-71A، ناسل‌های موتور وسط بال پیازی و کابین خلبان هموار و ترکیبی را نشان داد. این تصویر باعث گمانه زنی هایی شد مبنی بر اینکه ناسا در حال برنامه ریزی برای ایجاد یک هواپیمای X مدرن است که حداقل بر اساس مشخصات متمایز پرنده سیاه است.

کارمندان بازنشسته ناسا داستان متفاوتی را روایت می کنند. هفته هوانوردی تأیید کرد که آژانس با Relja، تیم کانرز، یکی دیگر از مهندسان آزمایش SR-71A سابق ناسا و دیگران در طول تابستان با پیشنهادهای کاری برای کار در پروژه بازگشت به پرواز برای Tail No. 844 تماس گرفت.

در جلساتی که با بازاستخدام‌کنندگان احتمالی داشت، اش تمام سوالاتی را در مورد اینکه چرا ناسا می‌خواست برای به پرواز درآوردن SR-71A با قابلیت 3 ماخ تلاش کند، کنار گذاشت.

ایزاکمن در طول سخنان خود در اجلاس All-in Summit، زمینه ای را برای کمپین کلی ناسا برای تقویت مجدد مأموریت تحقیقاتی هوانوردی آژانس با هواپیماهای X-پایه جدیدی فراهم کرد که به جای پیشرفت های تدریجی نسبت به وضعیت هنر، به دنبال پیشرفت هستند.

ایزاکمن گفت: «در خدمت اولین «A» در ناسا، ما در حال بازسازی ناوگان هواپیماهای X خود هستیم. دیری نمی‌گذرد که ناسا بار دیگر به ارتفاع و سرعت دهه‌های گذشته پرواز می‌کند و حتی بیشتر.»

یک سخنگوی آژانس از توضیح بیشتر در مورد نظرات ایزاکمن یا دلیل حذف Tail No. 844 از موقعیت نمایش خودداری کرد. ناسا وجود پروژه بازگشت به پرواز را تایید نکرده است.

این سخنگوی به Aviation Week می گوید: «ما علاقه به SR-71 و تاریخچه قابل توجه آن در ناسا را ​​می شناسیم، اما در حال حاضر اطلاعات بیشتری در مورد این هواپیما نداریم.

برای دستیابی به این هدف، پروژه Ash باید به نحوی یک قاب هواپیمای 59 ساله را که با وجود کمبود همه چیز - خدمه آموزش دیده، قطعات یدکی و زنجیره تامین آماده برای ساخت آنها - تقریبا 27 سال است پرواز نکرده است، به نحوی به قابلیت پرواز بازگرداند.

چالش‌ها و هزینه‌های بازگرداندن SR-71A به پرواز پس از سال‌ها برای رلجا بسیار طاقت‌فرسا به نظر می‌رسید، و او هنگام ملاقات با او به سرپرست پروژه ناسا گفت.

او گفت که حفره‌های داخل دم شماره 844 احتمالا مملو از آب و شن و ماسه‌ای است که نزدیک به سه دهه استقرار آن به نمایش درآمده است. دو موتور داخل و موتور یدکی که در زیر بدنه هواپیما قرار دارد احتمالا از آخرین پرواز خود روغن کاری نشده و چرخانده نشده اند.

رلجا می‌گوید: «زمانی که ما عملیاتی می‌شدیم، اگر موتور یدکی داشتیم، هر 90 روز باید موتور را می‌چرخانیم. هر 180 روز، ما مجبور بودیم آن را اجرا کنیم تا به عنوان یک یدک آماده نگهداری شود. اکنون شما در مورد موتورهایی صحبت می کنید که بیش از 30 سال است که کار کرده اند.

این تصمیم می تواند منجر به هزینه های قابل توجهی برای راه اندازی مجدد شود. Relja می افزاید، علاوه بر تمام لوازم یدکی مصرفی که باید به طور منظم عرضه شوند، ناسا باید دسترسی به ترکیب سوخت منحصر به فرد JP-7 بلک برد، ماده شیمیایی احتراق تری اتیل بوران، روغن موتور و مایعات هیدرولیک را بازگرداند. انبوهی از تجهیزات زمینی سفارشی نیز دیگر وجود ندارد، و تلاش فعلی را بدون قطعات حیاتی، اگر اعلام نشده، باقی می‌گذارد.

او می گوید: «برای بالا بردن بال، به یک گاری نیاز دارید. "برای بیرون آوردن موتور، به یک گاری نیاز دارید. به تجهیزاتی نیاز دارید که میخ های [موتور] را بکشید، صندلی [اجکتیو] را بکشید. همه چیز از بین رفته است."

هنگامی که Relja همه این مسائل را با Ash مطرح کرد، مدیر ناسا به او اطمینان داد که مشکلی نخواهد بود، بدون اینکه به جزئیات در مورد راه حل های آنها بپردازد.

رلجا به یاد می آورد: "هر بار که یکی از این چیزها را بیرون می اندازم، او می گوید: "اوه، مهندسی از آن مراقبت می کند [و] مهندسی از آن مراقبت خواهد کرد."

در عین حال، او بازگشت به پرواز را غیرممکن نمی داند، به خصوص اگر ناسا منابع کافی برای دستیابی به آن را داشته باشد.

او می‌گوید: «اگر پول زیادی به دست آورید، شاید بتوانید آن را محقق کنید. آنها به ماه رفتند، می دانید.

کانرز، همکار سابق Relja، به Aviation Week می گوید که او پیشنهاد بازگشت به برنامه SR-71A را رد کرد، علیرغم اینکه امیدوار بود موفق شود. کانرز با بسیاری از نگرانی های رلجا در مورد امکان سنجی شریک است.

کانرز می‌گوید: «اولین فکر من این بود که «خدای من، همه چیز را رها می‌کردم» تا به ناسا در رسیدن به هدفش کمک کنم. "فکر دوم من این بود، "چگونه می خواهند این کار را انجام دهند؟"

اما او به چند راه حل ممکن برای مشکل قطعات یدکی فکر کرد. ده‌ها پرنده سیاه بازنشسته موزه‌های پرواز در سراسر ایالات متحده و بریتانیا را تزئین می‌کنند. 9 نفر به مقصد نهایی خود پرواز کردند، بنابراین موتورهای آنها با آن هواپیماها در موزه پارک شده است.

کانرز می‌گوید: «آن زیرسیستم‌ها را می‌توان آدم‌خوار کرد.

با وجود طراحی پیشگام و عملکرد بی‌نظیر آن حتی پس از گذشت 60 سال، شرکت مشهور Skunk Works لاکهید به رهبری کلی جانسون، هواپیمایی با رویکردی ساده و زیبا برای الکترونیک و زیرسیستم‌های کلیدی تولید کرد.

کانرز می‌گوید: «معماری آن‌قدر ساده بود که می‌توانستند بسازند.

فقدان خلبانان آموزش دیده و خدمه تعمیر و نگهداری چالش دیگری را برای ناسا ایجاد می کند، اگرچه ممکن است راه حلی وجود داشته باشد. کانرز به یاد می آورد که چگونه خلبانان آموزش دیده این آژانس پس از دریافت سه هواپیما از نیروی هوایی در اوایل دهه 1990 به آموزش های قابل توجهی نیاز نداشتند. کانرز اضافه می کند که کتابچه راهنمای عملیاتی لاکهید برای SR-71A هنوز وجود دارد - و عالی هستند.

کانرز گفت: «این یک معامله بزرگ است، اما در مقایسه با برخی از چالش‌های دیگر نباید یک نمایش‌دهنده باشد.»

استیو هوانوردی نظامی، موشک ها و فضا را برای شبکه هفته هوانوردی مستقر در واشنگتن دی سی پوشش می دهد.