ناسا از DoE برای کمک به ساخت رآکتورهای فضایی هسته ای استفاده می کند

ناسا و وزارت انرژی توافق کرده‌اند تا همکاری خود را در مورد جاه‌طلبی‌های هسته‌ای آژانس فضایی گسترش دهند، زیرا مدیر جرد آیزاکمن برای پرتاب یک فضاپیمای با نیروی شکافت به مریخ، ضرب‌الاجل محدودی را پیش می‌برد. آیزاکمن در مراسم امضای قرارداد که در آن او و کریس رایت، وزیر انرژی، یادداشت تفاهم مشترکی را امضا کردند، گفت: «ما در حال ورود به «عصر ناسا هسته‌ای» هستیم. این تفاهم نامه که به نظر می رسد متن کامل آن منتشر نشده است، چارچوبی را برای همکاری در زمینه فناوری هسته ای فضایی ایجاد می کند.

به گفته ناسا، این توافقنامه "هر دو آژانس" را در تعقیب اهداف خود، با کار شامل تحقیق و تولید سوخت، آزمایش، ادغام پرتاب و عملیات، " متحد می کند". ایزاکمن افزود: «انرژی هسته‌ای به ما این امکان را می‌دهد که دورتر برویم، طولانی‌تر عمل کنیم و فضاپیماها و ابزارهای توانمندتر از هر زمان دیگری را به زمین بفرستیم.»

کاری که ما امروز انجام می‌دهیم، پایه‌گذاری فضاپیمای شکافت‌پذیر فردای ناسا و گشودن یک مرز کاملا جدید برای اکتشاف و اکتشاف است.» ناسا از اوایل سال جاری، زمانی که آژانس کار بر روی ایستگاه دروازه ماه مداری را به نفع یک پایگاه در سطح ماه متوقف کرد، برنامه‌های بزرگی برای پرتاب راکتورهای هسته‌ای به فضا انجام داده است. این برنامه ها شامل یک راکتور هسته ای برای نیرو دادن به پایگاه مذکور است که ناسا روز پنجشنبه اعلام کرد که قصد دارد آن را تا سال 2030 برای پرتاب آماده کند و به آژانس فرصت کمی برای رسیدن به چنین هدف بلندپروازانه ای بدهد.

ناسا شواهد کمی مبنی بر اینکه ابتکار عمل در مسیر درست است ارائه کرده است، به غیر از این که در اعلامیه روز پنجشنبه اشاره کرد که در حال «پیشرفت ثابت» در راکتور قمری-1 (LR-1)، واحدی که می‌خواهد برای تامین انرژی پایگاه ماه خود استفاده کند. با این حال، پیش از آن، ناسا با ضرب الاجل شدیدتری برای رآکتور فضایی-1 (SR-1) مواجه است، که قصد دارد از آن برای تأمین انرژی یک فضاپیمای هسته‌ای که قرار است در دسامبر 2028 پرتاب شود، استفاده کند.

به خاطر داشته باشید که تا دو سال دیگر فاصله دارد، و ناسا شواهد عمومی کمی از پیشرفت در فضاپیمایی که آن را "آزادی" نامیده است ارائه کرده است. ناسا جزئیات [PDF] را برای SR-1 در ماه مارس زمانی که کار بر روی دروازه قمری را متوقف کرد، ارائه کرد و توصیف کرد که فضاپیما عمدتا از یک اتوبوس فضاپیمای تغییر کاربری ساخته شده است که ناسا تقریبا برای پروژه قبلی آن را تکمیل کرده بود.

این راکتور در سفر به مریخ بیش از 20 کیلووات برق تولید می‌کند تا پیشرانه‌های الکتریکی Freedom را تامین کند، جایی که سه هلیکوپتر کلاس Ingenuity را برای بررسی مکان‌های فرود بالقوه انسان در آینده تحویل می‌دهد. اینکه آیا این در هر نوع جدول زمانی که شبیه خط زمانی فعلی است اتفاق می‌افتد، حدس هر کسی است، اما اجازه دهید با آن روبرو شویم: ناسا دقیقا سابقه خوبی برای انجام به موقع کارها ندارد.

دفتر پاسخگویی دولت سال‌ها جاه‌طلبی‌های ناسا برای بازگشت به ماه را رصد می‌کند و نزدیک به یک دهه است که به این نکته اشاره کرده است که جدول زمانی آن بیشتر تخیلی بود تا واقعیت. در دو سال گذشته، GAO اشاره کرده است که جدول‌های زمانی موجود ناسا به اندازه‌ای تنگ بوده که هر اتفاق ناگواری می‌تواند آن‌ها را به طور قابل توجهی به عقب براند، و کاهش گسترده نیروی کار در دولت دوم ترامپ کمکی به این موضوع نکرده است. ماموریت‌های آرتمیس برای بازگرداندن انسان‌ها به ماه نیز با مشکلاتی مواجه شده‌اند.

Artemis I و Artemis II با تأخیرهای متعدد مواجه شدند و ناسا از آن زمان اهداف آرتمیس III را تغییر داد و فرود برنامه ریزی شده 2027 روی ماه را به یک مأموریت نمایشی در مدار پایین زمین تبدیل کرد، تا حدی برای رفع نگرانی ها در مورد آمادگی سیستم های فرود ماه، از جمله Starship SpaceX. لازم نیست حماسه کپسول فاجعه بوئینگ را به کسی یادآوری کنیم.

چه کسی قرار است آن راکتور هسته‌ای را در کمتر از دو سال آینده راه‌اندازی کند و آیا ناسا تا آن زمان می‌تواند انسان‌ها را به طور قابل اعتمادی روی سطح ماه فرود بیاورد؟ ما با ناسا تماس گرفتیم تا اطمینان حاصل کنیم که کارها واقعا سریع است، اما پاسخی دریافت نکردیم. ®