ناسا به تازگی نزدیک به 1 ترابایت داده Artemis II را در دسترس عموم قرار داده است

آژانس فضایی این تلاش را به عنوان اولین مجموعه از داده های علوم سیاره ای توصیف می کند که در خارج از زمین و - در بیشتر موارد - مستقیما توسط انسان در بیش از نیم قرن به دست آمده است. نزدیک ترین سابقه قابل مقایسه به دوران آپولو و ماموریت های آن در سطح ماه برمی گردد. علاوه بر پایگاه داده عمومی، ناسا سه گزارش را منتشر کرد که خلاصه ای از آنچه در طول اولین مأموریت فضاپیمای سرنشین دار برای نزدیک شدن به ماه در پنج دهه گذشته آموخته شده بود، منتشر کرد.

اینها گزارش علمی قمری مقدماتی Artemis II، گزارش عملیات علمی قمری Artemis II، و راهنمای کاربر داده‌های علمی قمری Artemis II هستند. هر کسی می‌تواند به تقریبا ترابایت داده دسترسی داشته باشد، اگرچه انتشار در درجه اول برای جامعه علمی در نظر گرفته شده است. در حالی که فضانوردان در طول ماموریت داده‌ها را جمع‌آوری و جمع‌آوری می‌کنند، این محققان روی زمین هستند که می‌توانند آن‌ها را تجزیه و تحلیل کنند و یافته‌های جدیدی درباره ماه تولید کنند.

این اطلاعات ممکن است به ویژه برای زمین شناسان سیاره ای، مهندسان پرواز، هلیوفیزیکدانان، متخصصان مخابرات و سنجش از دور، و همچنین متخصصان برخورد شهاب سنگ مفید باشد. برای علاقه مندان به فضا و نجوم، برخی از در دسترس ترین مواد شامل رونوشت های ماموریت و عکس های ماه است که توسط خود فضانوردان حاشیه نویسی شده است. ناسا از طریق سیستم داده های سیاره ای خود، مخزن عمومی که در آن داده های ماموریت های سیاره ای خود را در آن ذخیره می کند، دسترسی متمرکز دارد.

در بخش اختصاص داده شده به ماه، کاربران می توانند به Artemis II دسترسی داشته باشند و مجموعه ها، اسناد و فایل های مختلف موجود را مرور کنند. برای کاوش فنی کمتر، آژانس همچنین یک صفحه علمی Artemis II راه اندازی کرده است که در آن می توانید سه گزارش را بارگیری کنید، منتخبی از عکس ها را مشاهده کنید و به کتابخانه صوتی ماموریت دسترسی پیدا کنید.

هر کسی که مایل به کار مستقیم با داده های خام است می تواند از سیستم داده های سیاره ای بازدید کند، جایی که فایل های علمی و ابرداده های آنها برای دانلود و تجزیه و تحلیل فردی در دسترس است. تجزیه و تحلیل اولیه برخی از داده های Artemis II در حال حاضر چندین نتیجه مشخص را به همراه داشته است. واضح ترین یافته، تشخیص پنج برخورد کوچک شهاب سنگ در سطح ماه در خلال کسوف 54 دقیقه ای است که توسط خدمه جبار مشاهده شد.

ثبت این فلاش ها تخمین های دفعات برخورد قطعات فقط چند سانتی متری به ماه را بهبود می بخشد – عاملی کلیدی در محاسبه خطراتی که پایگاه ها، وسایل نقلیه و فضانوردان آینده با آن مواجه خواهند شد. مشاهدات همچنین تفاوت‌هایی را در رنگ، روشنایی و بافت در میان مناطق مختلف ماه ثبت کردند که دانشمندان می‌توانند آن‌ها را با نقشه‌های ترکیبی که قبلا از مدار به دست آمده بود مقایسه کنند. علاوه بر این، عکس‌های گرفته شده در نزدیکی پایانه‌گر (مرز بین روز و شب ماه) با جزئیات زیادی نشان می‌دهد که چگونه زمین و دید زمانی که خورشید در افق بسیار پایین است، تغییر می‌کند.

این شرایط در نزدیکی قطب جنوب رایج خواهد بود، جایی که ناسا قصد دارد ماموریت های بعدی آرتمیس را انجام دهد. بنابراین این داده‌ها می‌توانند به فضانوردان کمک کنند تا چالش‌های مربوط به ناوبری، روشنایی و تشخیص زمین را پیش‌بینی کنند. این داستان در اصل در WIRED en Español ظاهر شد و از اسپانیایی ترجمه شده است.