ناسا در حال بررسی یک ماموریت خدماتی هابل یا یک خروج کنترل شده از مدار است

ناسا یک اطلاعیه فرصت قرارداد، که به عنوان درخواست اطلاعات نیز شناخته می شود، از سوی سازمان های فضایی تجاری که می توانند به تلسکوپ فضایی هابل خدمات رسانی کنند، ارسال کرده است.

فضانوردان ناسا که در شاتل فضایی پرواز می کردند همیشه از هابل مراقبت می کردند، با این حال آخرین ماموریت خدماتی تلسکوپ فضایی هابل (HST) پرواز شاتل فضایی STS-125 بود که در 11 می 2009 پرتاب شد. در آن زمان، دانشمندان امیدوار بودند که این ماموریت پنج سال دیگر به عمر عملیاتی فضاپیما اضافه کند. با گذشت تقریبا 17 سال، HST (معروف به هابل) هنوز در حال ارائه علم است.

با این حال، زمان برای رصدخانه رو به اتمام است. ناسا تخمین می زند که احتمال 10 درصد وجود دارد که بتواند تا سپتامبر 2032 دوباره وارد جو زمین شود و تا دسامبر 2033 به 50 درصد افزایش یابد. همانطور که پایان ماموریت سوئیفت نشان داد، افزایش فعالیت خورشیدی می تواند باعث کشش اتمسفر بیش از حد انتظار شود.

همچنین، مانند سوئیفت، هابل هیچ سیستم محرکه ای ندارد، و بنابراین هنگامی که دوباره وارد می شود (همانطور که می شود، بدون دخالت)، ورود مجدد کنترل نشده خواهد بود. هابل به قدری عظیم است که این احتمال وجود دارد که کسی در زمین بتواند روز بسیار بدی را داشته باشد.

به این ترتیب، یکی از گزینه های ماموریتی که توسط ناسا پیشنهاد شده است، وسیله نقلیه ای برای مقابله با رصدخانه و انجام ورود مجدد و دفع کنترل شده است.

با این حال، گزینه های دیگری نیز وجود دارد. چیزی برای افزایش مدار تلسکوپ تا حداقل 600 کیلومتر، یا چیزی دیگر برای "افزایش عملکرد مداوم آن و افزایش انعطاف پذیری و طول عمر مورد انتظار در مدار."

هر دو گزینه‌های جذاب و مهم هستند، زیرا همانطور که ناسا اذعان می‌کند، هیچ جایگزینی برای هابل قبل از دهه 2040، زمانی که رصدخانه جهان‌های قابل سکونت (HWO) می‌تواند عملیاتی شود، انتظار نمی‌رود. علیرغم تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) و تلسکوپ فضایی نانسی روم، هابل همچنان در تقاضای بالایی قرار دارد و ناسا از اشتراک بیش از حد 7:1 گزارش داده است.

جرد آیزاکمن قبل از اینکه مدیر ناسا شود، از یک ماموریت SpaceX برای تقویت هابل حمایت می کرد، اما این ایده در نهایت رد شد. طرح های مشابه اکنون می توانند گرد و غبار را از بین ببرند. الزام ناسا این است که یک ماموریت تا سال 2032 انجام شود و به هابل آسیبی نرسد.

در طول مأموریت STS-125، یک مکانیسم ضبط نرم در هابل نصب شد، که به این معنی است که لنگر انداختن با فضاپیما آسان‌تر از مقابله با سوئیفت خواهد بود. سپس، سوال این است که با آن چه باید کرد. ورود مجدد کنترل شده یکی از گزینه ها است. گزینه‌های دیگر - ارتقاء به ارتفاع بالاتر یا "افزایش عملکرد مداوم و افزایش انعطاف‌پذیری آن" جذاب هستند. به عنوان مثال، وسیله نقلیه گسترش ماموریت نورتروپ گرومن (MEV) قادر به سرویس دهی در مدار و افزایش طول عمر ماهواره ها است.

هابل به مراتب چالش برانگیزتر است، اما موانع فناوری را می توان با گذشت زمان و بودجه برطرف کرد.

سال گذشته، The Register با دکتر جان گرانسفلد، یکی از فضانوردان (اکنون بازنشسته) که در طول ماموریت STS-125 روی هابل کار می کرد، صحبت کرد. گرانسفلد به ما گفت که فضاپیمای کهنه کار با کاهش هزاران کاهش بودجه، با مرگ روبرو شد. خود رصدخانه اخیرا از حالت ژیروسکوپی سه به یک حالت ژیروسکوپی تغییر داده است (تلسکوپ از ژیروسکوپ برای کنترل مکان مورد نظر استفاده می کند) تا چند سال دیگر عمر عملیاتی داشته باشد.

در این مرحله، ناسا به دنبال اطلاعات و اظهار نظر است - این یک درخواست برای پیشنهاد نیست. هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه آژانس انتظار دارد چقدر پرداخت کند وجود ندارد. با این حال، مقیاس زمانی تغییر ناپذیر است. بدون مداخله، هابل در سال‌های آینده یک ورود مجدد کنترل‌نشده انجام خواهد داد. ®