ناشناخته ها نقش عمده ای در تصمیمات سلب حق رهن دارند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

هنگامی که نوبت به تصمیم گیری در مورد سلب مالکیت وام مسکن می رسد، بانک چیزی را که نمی داند نمی داند.

در پی بحران مالی سال 2008، سلب مالکیت با نرخ هشدار دهنده ای افزایش یافت و نزدیک به پنج سال ادامه یافت. بخشی از آن را می توان به یک متغیر نسبتا چسبنده نسبت داد: عدم تقارن اطلاعات. به عبارت دیگر، بانک ممکن است بر اساس یک فرمول یا الگوریتم، بدون بهره مندی از اطلاعات وام گیرنده که به طور بالقوه می تواند بانک را تحت تأثیر قرار دهد، بر اساس یک فرمول یا الگوریتم تصمیم گیری کند.

لوری کیتوما، استادیار اقتصاد کاربردی و سیاست و عضو هیئت علمی تورگلکار در کالج بازرگانی SC جانسون گفت: «موسسات دقیقا نمی‌دانستند چه کسی به کمک نیاز دارد و چه کسی نیازی ندارد.

کیتوما می‌گوید: «قرض‌گیرنده می‌داند، «اوه، من شغلم را از دست خواهم داد» یا «طلاق آتی دارم که بسیار پرهزینه خواهد بود». وام دهندگان نمی توانند به خانه همه بروند و اسرار آنها را کشف کنند، بنابراین فقط چیزهایی وجود دارد که مؤسسات نمی توانند بدانند.»

کیتوما، نویسنده کتاب «نقش اطلاعات خصوصی وام گیرنده و طراحی امداد وام مسکن در پیشگیری از سلب مالکیت»، که در 9 نوامبر در بررسی مطالعات اقتصادی منتشر شد، گفت که اصطکاک اطلاعاتی نقش اساسی در تصمیم گیری برای اعطای کمک وام مسکن یا آغاز سلب حق اقامه دعوی ایفا می کند.

این مقاله نقش اطلاعات را در مقابل هزینه‌های مبادله مرتبط با سلب حق اقامه دعوی، و مقدار کمکی که ممکن است برای سرپا نگه داشتن صاحب خانه از نظر مالی در تنگنا لازم باشد، می سنجد.

برای پرداختن به این عوامل رقیب، Kytömaa مدلی را توسعه داد که در آن بانک‌ها تصمیم می‌گیرند که آیا تخفیف بدهی را در زمانی که پردازش آن تسهیلات پرهزینه است و وام‌گیرندگان اطلاعات خصوصی در مورد رفاه مالی خود ارائه دهند یا خیر. مدل او تأثیر برنامه فدرال اصلاح خانه های مقرون به صرفه (HAMP) را که پرداخت های ماهانه کاهش یافته را به صاحبان خانه های مشکل دار ارائه می دهد، بر وام های مسکنی که قبل از سال 2008 ایجاد شده بود، ارزیابی می کند.

Kytömaa تعامل استراتژیک بین وام گیرندگان و ارائه دهندگان وام را به عنوان یک بازی کاهش بدهی مدل کرد که به بازپرداخت یا سلب مالکیت ختم می شود. مدل او - با استفاده از نمونه ای از 162000 وام تضمین شده توسط فانی مای که از سال 2004 تا 2007 در کالیفرنیا منشا گرفته است - به وام گیرندگان این امکان را می دهد تا اطلاعات خصوصی خود را در مورد تمایل خود برای از دست دادن موقت تعهدات بدهی و معوق شدن وام خود و تمایل آنها به عدم پرداخت وام در اختیار داشته باشند.

نتایج کلیدی تمرین او: پرداخت‌های تشویقی HAMP موجب کاهش 3 درصدی توقیف‌ها شد، اما اصطکاک ناشی از عدم تقارن اطلاعاتی، کل موارد سلب حق اقامه را تا 22 درصد افزایش داد، در مقایسه با نتیجه‌ای که تمام اطلاعات وام گیرنده در دسترس بود.

Kytömaa گفت: «آنچه می توانم بگویم این است که توزیع اطلاعاتی وجود دارد که بر توانایی پرداخت شما تأثیر می گذارد. چیزهایی مانند گزینه های شما برای مسکن، اهمیت سیستم مدرسه در صورت داشتن فرزندان خردسال، حتی نشان می دهد که چقدر سخت خواهید جنگید تا در آن خانه بمانید."

آشکارا سلب مالکیت برای صاحب خانه دردناک است، اما می‌تواند هزینه گزافی برای مؤسسه وام‌دهنده نیز به همراه داشته باشد، که گاهی اوقات وقتی خانه وام گیرنده بازپس گرفته و فروخته می‌شود، زیان مالی قابل توجهی را متحمل می‌شود. علیرغم این مشکلات، سرویس دهندگان وام ایالات متحده 7.8 میلیون خانه را بین سال های 2007 تا 2016 توقیف کردند.

کیتوما می‌گوید: «مردم ممکن است تعجب کنند که چرا در این زمان این همه سلب مالکیت وجود داشت، و این به این دلیل است که مؤسسات مالی که این توقیف‌ها را انجام می‌دهند نیز مقادیر زیادی پول از دست می‌دهند. "آنها به طور متوسط ​​حدود 40 درصد از ارزش اصل مانده بدهی به آنها را از دست می دادند. این سؤال را مطرح می کند: چرا آنها نتوانستند تا حدی کاهشی در پرداخت وام مسکن ارائه دهند - شاید نه 40٪، بلکه 10٪ یا 20٪؟ شاید این باعث شود وام گیرنده یک وام مسکن داشته باشد، و اکنون همه چیز برنده است."

Kytömaa گفت که در حالی که سلب مالکیت در چندین سال گذشته در سطوح پایین تاریخی بوده است، اخیرا با کاهش اخیر بازار مسکن در سال گذشته افزایش یافته است.

او گفت: "به هیچ وجه به بحران سال 2008 نزدیک نیست، اما اوضاع به سمتی می رود که ما شاهد سلب حق مالکیت های بیشتری خواهیم بود و یکی از عوامل اصلی کاهش قیمت املاک است. اگر آنها بالا رفتند، شما فقط می توانید خانه خود را بفروشید و بدهی خود را پوشش دهید. مجبورید جابه جا شوید، اما کلانتر شما را بیرون نمی کند."

او گفت که هدف از سلب مالکیت صفر غیرواقعی و غیرعاقلانه است. اما برای وام دهندگان، تصمیم گیری هوشمندانه تر و آگاهانه تر در مورد تسهیلات وام مسکن باید هدف باشد.

او گفت: "سلب حق همیشه بخشی از ابزار خواهد بود - این اهرمی است که وام دهندگان برای بازپس گیری بدهی های بدهکار به آنها دارند." "اما بخشی از درس سال 08 این است که احتمالا نباید توقیف انبوه را انجام دهید، به خصوص زمانی که قیمت ملک در حال کاهش است، زیرا این فقط ضرر شما را بدتر می کند."

نقش اطلاعات خصوصی وام گیرنده و طراحی امداد وام مسکن در پیشگیری از سلب مالکیت، بررسی مطالعات اقتصادی (2026). www.restud.com/نقش-بو … جلوگیری از محاصره/

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →