ناوگان کوچک دیزلی پوتین از مشتری بزرگ روسیه عبور کرد

اوایل هفته گذشته گزارش شد که نخستین تانکر گازوئیل روسی عازم آمریکا بر اساس قراردادی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه منعقد کرده بود، در نزدیکی اسکاگن دانمارک بیکار بود. مقصد اعلام شده آن نیویورک با غیرتعهد "برای سفارشات" مبادله شد.

طبق آخرین آمار سازمان صلح سبز اوکراین، این کشتی با پرچم مالت، آگیوی فاندس، یکی از پنج نفتکش حامل گازوئیل روسیه است که ناشی از توافقنامه 9 اکتبر بین کاخ سفید و کرملین است که خشم ایالات متحده و اروپا را برانگیخت.

کاجا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا (اتحادیه اروپا) هشدار داده بود که این توافق به مسکو پول بیشتری برای جنگ در اوکراین می دهد: "اکنون زمان کاهش فشار بر روسیه نیست و اروپا هم نخواهد کرد."

سخنان قوی در حالی که ناوگان کوچک دیزلی پوتین از کنار اتحادیه اروپا عبور می کند تا کالاها را برای ترامپ تحویل دهد، دوستی که نیاز دارد و قیمت انرژی در آستانه انتخابات میان دوره ای حزب جمهوری خواه او افزایش یافت.

در واقع، ترامپ اخیرا لایحه تحریم روسیه را که دوست فقیدش، سناتور جنگ طلب لیندسی گراهام، رهبری کرده بود، امضا کرده بود. حالا داشت مکث می کرد. علاوه بر این، آمریکا در سال 2022 واردات نفت روسیه را ممنوع کرده بود.

اما خود توافق و واکنش خود راضی اروپا دو حقیقت ناخوشایند را رد می کنند.

اولا، ناوگان تانکرهای پوتین بیشتر یک ناوگان دریایی است، بسیار کوچکتر از آن که برای رانندگان سختگیر آمریکایی که دردشان بیشتر ناشی از جنگ ترامپ با ایران است، اهمیتی داشته باشد. ثانیا، مشتری نفتکش‌های پوتین که در گذشته سفر کرده‌اند، هنوز هم به مراتب بیشتر از ترامپ به او دستمزد می‌دهند.

معامله گازوئیل بیشتر به عنوان دیپلماسی منطقی است تا سیاست سوخت - و مخالفت های متکبرانه اروپا، هر چند موجه، از قاره ای می آید که حتی نمی تواند درهای خود را به طور کامل به روی روسیه ببندد.

قسط افتتاحیه ترامپ کمی بیش از 300 هزار تن است که تقریبا 2.25 میلیون بشکه است.

برای زمینه، داده‌های فدرال نشان می‌دهد که ایالات متحده روزانه حدود 4 میلیون بشکه تقطیر می‌سوزاند، بنابراین اولین قسط از پوتین حدود 13 ساعت و نیم از تقاضا را پوشش می‌دهد. 500000 تن وعده داده شده برای نوامبر و میلیون تن پس از آن را اضافه کنید، و مجموع پوشش های زیر سه روز و نیم را اضافه کنید - نه همه آن به آمریکا محدود شود.

ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، البته به سختی بی طرف، این نکته را در سطح جهانی بیان کرد. روسیه می تواند 300000 تا 500000 تن در ماه صادر کند در مقابل مصرف جهانی حدود 120 میلیون.

او گفت: «من معتقد نیستم که حجم صادرات گازوئیل روسیه بر قیمت آن تأثیر بگذارد.

ترامپ و کاخ سفید می‌گویند عرضه اضافی به کاهش قیمت‌ها کمک می‌کند و قیمت‌های آتی با توجه به اخبار کاهش یافت. اما تحلیلگران مستقل متقاعد نشده اند.

ماشا کوتکین، از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، عرضه احتمالی روسیه را «کاهش در سطل نسبت به تقاضای جهانی» خواند و افزود: «اگر در مورد قیمت‌های گازوئیل آمریکا می‌پرسید، فکر نمی‌کنم تفاوتی ایجاد کند».

میشل بروهارد از شرکت Kpler به رویترز گفت که برای کاهش مادی قیمت ها به 400000 بشکه در روز نیاز است. برنامه ترامپ به کمتر از 150000 می رسد - تقریبا همان چیزی است که تحلیلگران S&P Global می گویند روسیه قبلا صادر می کرد.

این شکست را ثابت نمی کند - گازوئیل رانندگان زیادی دارد، به ویژه تنگه هرمز که در اثر جنگ مختل شده است - اما به وضوح نمی توان به آن اشاره کرد. شاید کمکی دیپلماتیک و سیاسی برای کرملین باشد. اما هیچ چیز برای رانندگان آمریکایی.

با این حال، با وجود همه سر و صدایی که متحدان اروپایی درباره این توافق ایجاد کردند - و نه بدون دلیل موجه، با توجه به وضعیت بازی با اوکراین، برای آنها منصفانه نیست - شما باید ببخشید که فکر می کنید آنها تمام اتکا به انرژی روسیه را رها کرده اند.

اما بر اساس گزارش مرکز تحقیقات انرژی و هوای پاک، اتحادیه اروپا تنها در سپتامبر 2026 حدود 1.7 میلیارد یورو سوخت فسیلی روسیه را خریداری کرد و از ترکیه به عنوان سومین مشتری بزرگ مسکو پس از چین و هند پیشی گرفت.

از اواخر سال 2022، اروپا تقریبا نیمی از صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) روسیه را گرفته است. مجارستان 475 میلیون یورو در سپتامبر، پنج ماه پس از برکناری ویکتور اوربان توسط رأی دهندگان، هزینه کرد. فرانسه 446 میلیون یورو برای LNG روسیه هزینه کرده است.

صورتحساب سپتامبر اروپا بیش از چهار برابر آن بود. صادرات سوخت فسیلی روسیه به طور متوسط ​​در یک روز سپتامبر بیشتر از کل قسط درآمد داشت.

این مقایسه بزرگی است، نه فاکتورها - و بزرگی ها به هم نزدیک نیستند.

اروپا می تواند به دفاع معقول از خود اشاره کند. اتحادیه اروپا وابستگی عمیق را به ارث برده و بیشتر آن را با هزینه واقعی از بین برده است.

سهم روسیه از واردات گاز خود از 45 درصد در سال 2021 به 13 درصد در سال 2025 کاهش یافت. روغن از 27 درصد به زیر 3 درصد؛ زغال سنگ به صفر قانونی که از فوریه در حال اجراست، LNG روسیه را تحت قراردادهای بلندمدت از اول ژانویه و گاز خط لوله را تا پاییز 2027 ممنوع می کند.

اروپا به طور پیوسته روابط انرژی خود با روسیه را ترک می کند. اما ترامپ دری را به روی آمریکا باز کرد که واشنگتن قبلا آن را بسته بود.

در 29 اکتبر، با افزایش قیمت بنزین، دان یورگنسن، کمیسر انرژی اتحادیه اروپا اصرار داشت که این ممنوعیت «پایدار» است. اگر بروکسل در این زمستان چشمک بزند، همانطور که ممکن است اوضاع واقعا بد شود، آنگاه دفاع اروپا فرو می‌پاشد.

با این حال، محاسبات دروغ نمی‌گوید: اروپا در عرض یک ماه بیشتر از چیزی که این ناوگان کوچک نزد ترامپ می‌توانست به او بدهد، پوتین را می‌فرستد.

و جایی که دیزل فرود می آید به سختی اهمیت دارد. یک تاجر اروپایی به S&P Global گفت که محموله های ایالات متحده صرفا حجم را از برزیل جابجا می کند. پوتین در هر صورت حقوق می گیرد.

سود واقعی پوتین سابقه و نمادگرایی است. مجوز عمومی 135 وزارت خزانه داری نشان می دهد که انرژی روسیه دوباره یک ابزار چانه زنی با واشنگتن است، چیزی که آن را با متحدانش تقسیم می کند – که برای حجم بسیار کمی هزینه می شود که نمی تواند هزینه آمریکایی ها را تغییر دهد.

بنابراین اروپا درست می گوید که ترامپ دری را به روی پوتین باز کرده است که متحدان ناتو و اوکراین می گویند باید محکم بسته شود و دو بار محکم شود.

اما مشکل آن این است که با گذشت بیش از چهار سال و نیم از جنگ تمام عیار، درب خود هنوز باز است و با کمک پای پوتین باز می شود.