ناپدید شدن رنگین کمان هنگ کنگ نشان می دهد که کنترل اجتماعی چین چگونه سفر می کند

فشار فزاینده چین بر جوامع LGBTQ به طور فزاینده ای فراملی است. اتباع چینی که در رویدادهای پراید در خارج از کشور شرکت می کنند می توانند پس از بازگشت به خانه توجه پلیس را به خود جلب کنند. گروه های LGBTQ چینی خارج از کشور در معرض سانسور بر روی سیستم عامل های چینی هستند. فضاهای فرهنگی در اروپا ممکن است دسترسی به رسانه های اجتماعی چینی را برای تبلیغ فیلم های ترنسجندر از دست بدهند. و نویسندگان سرزمین اصلی که داستان های همجنس گرایان را در پلتفرم های خارج از کشور منتشر می کنند، در داخل با پیگرد قانونی مواجه شده اند.

هنگ کنگ نقطه ورود به خصوص آشکاری را ارائه می دهد زیرا فشارهای مشابهی در آنجا قابل مشاهده است حتی اگر روابط همجنس گرایان قانونی هستند (اگرچه از نظر قانونی به عنوان ازدواج به رسمیت شناخته نمی شوند). در ماه اکتبر، کمیته سازماندهی پراید هنگ کنگ بازار سالانه رنگین کمان خود را در بازار مرکزی لغو کرد، زیرا به آنها گفته شد که یک اشتباه اداری منجر به رزرو دوبار شده است. برگزارکنندگان قبلا تأییدیه دریافت کرده بودند، مبلغی را واریز کرده بودند و محل برگزاری را اعلام کرده بودند. لغو از الگوی گسترده تری پیروی کرد.

پیش از این در سال 2026، Pink Dot HK، بزرگترین کارناوال سالانه LGBTQ شهر، رویداد خود را پس از اینکه اپراتور Stanley Plaza و Murray House از محل برگزاری خارج کردند، به دلیل مشکلات حل نشده مجوز لغو کرد. این دومین سال متوالی بود که نقطه صورتی موفق نشد. در سال 2025، مذاکرات برای برگزاری این رویداد در پارک هنری منطقه فرهنگی West Kowloon نیز به شکست انجامید. خود پراید هنگ کنگ در سال 2025 یک مکان برنامه ریزی شده در تفرجگاه Kwun Tong را از دست داد، زیرا سازمان دهندگان قبلا اجاره را پرداخت کرده بودند و رویداد را اعلام کردند.

این موارد نشان می دهد که چگونه زندگی عمومی LGBTQ در هنگ کنگ از طریق ابزارهای اداری و نهادی به جای ممنوعیت رسمی کیفری محدود می شود. رفتار توافقی همجنس‌گرایان قانونی است و سازمان‌های LGBTQ همچنان وجود دارند. اما این گروه‌ها برای سازماندهی عمومی، حفظ مکان‌ها، حفظ مؤسسات و در معرض دید ماندن در زندگی مدنی، سخت‌تر و سخت‌تر می‌شوند. این قابل توجه است زیرا هنگ کنگ زمانی یکی از قابل مشاهده ترین جوامع LGBTQ در شرق آسیا را داشت.

این شهر در سال 1991 رفتار همجنسگرایانه توافقی بین مردان بالغ را جرم زدایی کرد، در حالی که دادگاه های آن بعدا حمایت های قانونی را برای زوج های همجنس در زمینه هایی از جمله مهاجرت، مالیات و مسکن عمومی گسترش دادند. پذیرش اجتماعی نیز به میزان قابل توجهی افزایش یافت. تحقیقات نظرسنجی منتشر شده در سال 2023 نشان داد که 69 درصد از پاسخ‌دهندگان به طور متوسط ​​یا «بسیار پذیرنده» مردان همجنس‌گرا و لزبین‌ها بودند، در حالی که 60 درصد از ازدواج همجنس‌گرایان و 71 درصد از قوانین ضد تبعیض بر اساس گرایش جنسی حمایت کردند.

پراید هنگ‌کنگ زمانی هزاران نفر را به خیابان‌ها کشاند، اما آخرین راهپیمایی پراید آن در سال 2018 برگزار شد. در سال 2019، پلیس مجوز راهپیمایی را در میان اعتراض‌های سراسر شهر رد کرد و فقط به یک تجمع ساکن اجازه داد. محدودیت‌های همه‌گیر بعدا فعالیت‌های پراید را به صورت آنلاین تحت فشار قرار دادند و پس از آن برگزارکنندگان به سمت بازارهای سرپوشیده و رویدادهای کوچکتر حرکت کردند. راهپیمایی بزرگ مردمی هرگز بازنگشت. اکثر سازمان‌های دگرباشان جنسی در هنگ کنگ هرگز اساسا به معنای متعارف سیاسی نبودند. کار آنها بر تبعیض، سلامت، پذیرش خانواده، فرهنگ، حمایت جامعه و برابری قانونی متمرکز بود.

بنابراین فضای کوچک آنها نشان می دهد که چگونه تحول هنگ کنگ پس از سال 2020 فراتر از سرکوب مخالفان سیاسی صریح و تنظیم زندگی اجتماعی خودمختار حرکت کرده است. همین الگو در سرزمین اصلی چین قابل مشاهده است. چین در سال 1997 همجنس گرایی را جرم زدایی کرد و در سال 2001 همجنس گرایی را از طبقه بندی رسمی اختلالات روانی حذف کرد (در عمل، اگر نه در واقعیت). در طول دهه 2000 و اوایل دهه 2010، سازمان های LGBTQ، گروه های دانشگاهی، جوامع آنلاین و رویدادهای فرهنگی در شهرهای بزرگ گسترش یافتند. در دوران شی جین پینگ، این فضا به شدت کاهش یافته است.

شانگهای پراید در سال 2020 فعالیت خود را متوقف کرد، مرکز دگرباشان جنسی پکن در سال 2023 بسته شد، گروه‌های LGBTQ دانشگاهی با محدودیت‌های فزاینده‌ای مواجه شدند و حساب‌های رسانه‌های اجتماعی مرتبط با سازمان‌های اقلیت جنسی حذف یا تعلیق شدند. ارتباطات خارجی برای این سرکوب اهمیت فزاینده ای پیدا کرده است. مقامات چینی اغلب سازمان های مستقل با روابط بین المللی را به عنوان کانال های احتمالی نفوذ خارجی در نظر می گیرند.

گروه های LGBTQ به ویژه در معرض دید قرار گرفته اند زیرا حمایت از اقلیت های جنسی معاصر بسیار فراملیتی است و سازمان های غیردولتی خارجی، سفارت ها، مؤسسات دانشگاهی، سازمان های فرهنگی و شبکه های قانونی را شامل می شود. این اجازه می دهد تا مسائل مربوط به هویت خصوصی و برابری اجتماعی به عنوان پرسش های مربوط به حاکمیت و امنیت سیاسی مجددا در نظر گرفته شود. دامنه این منطق اکنون فراتر از مرزهای چین است. در سال 2026، لوموند فرانسه گزارش داد که اتباع چینی که در پراید بانکوک شرکت کرده بودند، بعد از بازگشت به چین مورد توجه پلیس قرار گرفتند.

نحوه شناسایی آنها توسط مقامات هنوز مشخص نیست، اما شرکت در یک رویداد قانونی LGBTQ در تایلند به موضوع مورد علاقه پلیس چین تبدیل شده بود. این در بحث گسترده‌تر سرکوب فراملی قرار می‌گیرد، اما جوامع LGBTQ همچنین شکل مرتبطی از کنترل فرامرزی را نشان می‌دهند که از طریق سیستم‌های اطلاعاتی عمل می‌کند. پلتفرم‌های چینی و شیوه‌های سانسور به طور فزاینده‌ای محدودیت‌های داخلی را در جوامع چینی زبان خارج از کشور ایجاد می‌کنند. شبکه چینی رنگین کمان این مشکل را نشان می دهد.

این سازمان در خارج از کشور فعالیت می کند، اما مطالب موجود در حساب عمومی وی چت آن غیرقابل دسترس شد. Citizen Lab قبلا مبنای ساختاری چنین کنترلی را نشان داده بود، وقتی متوجه شد که محتوای رد و بدل شده بین حساب‌های WeChat ثبت نشده در چین همچنان می‌تواند برای مطالب حساس سیاسی مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. بنابراین کاربران خارج از کشور می توانند در یک محیط اطلاعاتی که بر اساس الزامات سیاسی دولت-حزب چین شکل گرفته است، باقی بمانند. موارد اخیر مربوط به جامعه LGBTQ نشان می دهد که چگونه این امر به بیان فرهنگی نیز گسترش می یابد.

بنا بر گزارش ها، فضای فرهنگی چینی زبان 8lithèque مستقر در پاریس پس از تبلیغ نمایش فیلمی با موضوع تراجنسیتی، حساب کاربری Xiaohongshu (RedNote) آن ممنوع شد. این رویداد در فرانسه در حال برگزاری بود، اما برگزارکنندگان در برابر قوانین محتوای یک پلتفرم چینی آسیب پذیر بودند. محاکمه های شهر ادبیات هایتانگ بعد دیگری از این گستره رو به گسترش را نشان می دهد. هایتانگ، یک پلتفرم مستقر در تایوان، در میان نویسندگان چینی دانمی و داستان های عاشقانه پسرانه، از جمله مطالب صریح جنسی، محبوب شد.

مقامات چینی بعدا با استناد به قوانین فحاشی چین، نویسندگان سرزمین اصلی را احضار، بازداشت و تحت پیگرد قانونی قرار دادند. این پلت فرم خارج از سرزمین اصلی چین بود، اما نویسندگان خارج از دسترس مجریان قانون چین نبودند. روی هم رفته، این موارد نشان می‌دهد که چگونه کنترل چین به طور فزاینده‌ای از طریق مردم، پلتفرم‌ها و جوامع زبانی عبور می‌کند.

شهروندان چینی و جوامع چینی زبان چه برای پیوستن به یک فضای فرهنگی در پاریس، یک سکو در تایوان، یک رژه غرور در بانکوک، یا یک سازمان اجتماعی در آمریکای شمالی، در معرض سانسور، نظارت یا فشار اجباری که از داخل چین سرچشمه می‌گیرد، باقی می‌مانند. چرا جوامع LGBTQ باید اینقدر برای دولت-حزب اهمیت داشته باشند؟ یکی از دلایل آن سازمان مستقل است. مراکز اجتماعی، جوامع دانشگاهی، گروه‌های کمک حقوقی، شبکه‌های آنلاین، سازمان‌های فرهنگی، و رویدادهای غرور، پیوندهای افقی بین شهروندان خارج از ساختارهای تحت نظارت حزب کمونیست ایجاد می‌کنند.

مقامات چینی در بسیاری از زمینه ها از جمله حقوق کار، فمینیسم، مذهب، بهداشت عمومی و فعالیت های زیست محیطی به طور فزاینده ای نسبت به چنین سازمان هایی مشکوک شده اند. حقوق اقلیت های جنسی نیز پرسش های گسترده تری را در مورد کثرت گرایی ایجاد می کند. این اصل که افراد باید کرامت و حقوق خود را حفظ کنند، حتی زمانی که از هنجارهای اجتماعی اکثریت دور شوند، محدودیت هایی را برای اقتدار دولت، خانواده و جامعه بر هویت خصوصی ایجاد می کند. ساختار خانواده بعد دیگری می افزاید.

در دوران شی جین پینگ، گفتمان رسمی تاکید فزاینده ای بر ازدواج، تولید مثل، مسئولیت خانوادگی و وظایف جمعیتی داشته است. این موضوعات با توجه به اینکه چین با باروری پایین، کاهش جمعیت، تأخیر در ازدواج و پیری سریع مواجه است، برجسته‌تر شده‌اند. زنان به طور فزاینده ای تشویق به ازدواج و بچه دار شدن می شوند، در حالی که لفاظی های رسمی بر «سنت های خوب خانوادگی» و مسئولیت باروری تأکید دارند. هویت‌های LGBTQ به راحتی در این مدل قرار می‌گیرند، زیرا این فرض را به چالش می‌کشند که زندگی بزرگسالی باید در ازدواج دگرجنس‌گرا و تولید مثل بیولوژیکی به اوج برسد.

آنها همچنین نقش های جنسیتی ثابت در خانواده را پیچیده می کنند. این تنش‌ها اهمیت سیاسی بیشتری پیدا می‌کنند زیرا شی نظم اجتماعی را به پروژه گسترده‌تر «جوان‌سازی بزرگ ملت چین» گره زده است. حزب کمونیست به طور فزاینده ای خود را به عنوان نگهبان تداوم تمدن چین و اخلاق اجتماعی معرفی می کند. این تاکید بر سنت همچنین نشان دهنده تغییر در تاریخ ایدئولوژیک خود حزب است. جمهوری خلق اولیه صراحتا در رویکرد خود به سلسله مراتب خانواده انقلابی بود.

قانون ازدواج 1950 به ازدواج ترتیب داده شده، صیغه، برتری مرد و سایر اعمالی که به عنوان بقایای سیستم خانواده فئودالی توصیف می شود، حمله کرد. گفتمان مائوئیستی، رهایی زنان را به عنوان بخشی از تخریب سلسله مراتب اجتماعی موروثی در نظر گرفت. چین دوران مائو هرگز از نظر جنسی لیبرال نبود، اما تضاد نشان می‌دهد که جذابیت فعلی حزب کمونیست به ارزش‌های سنتی خانواده، انتخابی است تا بی‌زمان. در طول دوره انقلاب، از بین بردن سلسله مراتب موروثی در خدمت ادعای حزب مبنی بر ایجاد یک جامعه جدید بود.

تحت حکومت شی، سلسله مراتب خانواده، مسئولیت باروری و تداوم تمدنی با تقویت نظم اجتماعی و تمایز ارزش‌های چین از نفوذ ظاهرا لیبرال خارجی، هدف سیاسی متفاوتی را دنبال می‌کنند. بنابراین، جوامع LGBTQ در تقاطع چندین نگرانی دوران Xi قرار دارند: سازمان خودمختار، حقوق اقلیت ها، سلسله مراتب جنسیتی، سیاست جمعیتی، نفوذ خارجی، و استقلال فردی. سرکوب می تواند در تضعیف ظرفیت سازمانی این گروه ها موثر باشد.

مقامات می توانند مراکز اجتماعی را ببندند، از رویدادها جلوگیری کنند، حساب ها را حذف کنند، جمع آوری کمک های مالی را محدود کنند، مشارکت های بین المللی را منع کنند و مشارکت عمومی را مخاطره آمیزتر کنند. اما این اقدامات نمی تواند هویت ها و تجربیاتی را که این جوامع را به وجود آورده است حذف کند. این یک مشکل سیاسی طولانی مدت ایجاد می کند. مفاهیمی مانند مشروطیت یا دولت نمایندگی می توانند برای شهروندانی که عمدتا از طریق شعار با آنها مواجه می شوند، انتزاعی باقی بمانند. جنسیت و جنسیت از طریق زندگی روزمره تجربه می شود.

خط مشی دولت از طریق روابط، تشکیل خانواده، بیان عمومی، اشتغال، دسترسی به اجتماع و توانایی توصیف آشکار خود به افراد LGBTQ می رسد. زمانی که انتظارات تعریف شده از سوی دولت در مورد ازدواج، تولید مثل، و نقش های جنسیتی با زندگی خود آنها برخورد می کند، فمینیست ها با پویایی مشابهی مواجه می شوند. تبعیض مکرر اقتدار سیاسی را به تجربه شخصی تبدیل می کند.

هر فرد یا فمینیست LGBTQ از نظر سیاسی اپوزیسیون نمی شود، اما دولتی که به طور مداوم افراد را در سطح هویت، خانواده و خودمختاری بدنی محدود می کند، خطر ایجاد بیگانگی پایدار را در پی دارد که به راحتی نمی تواند با ناسیونالیسم یا لفاظی های تمدنی جایگزین شود. بنابراین انقباض فضای LGBTQ در هنگ کنگ فراتر از حقوق اقلیت های جنسی اهمیت دارد. این نشان می دهد که چگونه منطق کنترل سیاسی می تواند به زندگی اجتماعی گسترش یابد و چگونه پلتفرم های دیجیتال چینی، سیستم های اطلاعاتی و شیوه های اجرای قانون می توانند این کنترل را در سراسر مرزها گسترش دهند.

برای جوامع LGBTQ، نتیجه فوری فرسایش فضای عمومی و سازمانی است. برای پکن، پیامد درازمدت ممکن است شکاف گسترده‌تر بین روایت تمدنی آن و تجربه روزمره کسانی باشد که هویت‌شان به طور فزاینده‌ای خارج از نظم اجتماعی است که می‌خواهد تعریف کند.