نبرد برای شرق تایوان: استراتژی غرب اقیانوس آرام تایپه

از ماه جولای، چین گشت‌زنی‌های منظم‌تر گارد ساحلی را در آب‌های شرق تایوان آغاز کرده است. البته این عملیات تا حدودی به تحولات دریایی اخیر مربوط به ژاپن و فیلیپین مرتبط است. با این حال، روند گسترده‌تری نیز به طور فزاینده‌ای قابل مشاهده است: ارتش آزادی‌بخش خلق (PLA) مقیاس و شدت فعالیت‌های خود را در حریم هوایی و آب‌های شرق تایوان افزایش داده است.

PLA علاوه بر ادامه گشت‌زنی‌های آمادگی رزمی مشترک خود در سراسر خط میانی تنگه تایوان و به حریم هوایی جنوب غربی تایوان، عملیات شناسایی و نظارت را در شرق و جنوب شرق تایوان به‌طور محسوسی افزایش داده است. در 5 سپتامبر، PLA جنگنده های J-11، Su-30، بمب افکن های H-6، هواپیماهای جنگ الکترونیک Y-8، هواپیماهای هشدار و کنترل زودهنگام هوابرد KJ-500 و سایر سکوها را مستقر کرد و برخی از آنها وارد حریم هوایی جنوب شرقی تایوان شدند.

در جریان گشت زنی مشترک آمادگی رزمی در 9 سپتامبر، هواپیماهای PLA در حریم هوایی شمالی، مرکزی و شرقی تایوان عمل کردند و بیشتر نشان دادند که فعالیت نظامی چین دیگر عمدتا در غرب جزیره متمرکز نیست. بر اساس داده‌های منتشر شده توسط وزارت دفاع ملی تایوان، هواپیماهای PLA بارها و بارها در شرق تایوان در ماه سپتامبر از جمله در روزهای 5-6 سپتامبر، 9-10 سپتامبر، 14-16 سپتامبر و 18-19 سپتامبر عملیات کردند.

در طول گشت زنی 9 سپتامبر، PLA همچنین هواپیماهای جنگی، هواپیماهای پشتیبانی و وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) را مستقر کرد و فعالیت‌هایی را در حریم هوایی شرقی تایوان گسترش داد. در مقایسه با هواپیماهای سرنشین دار، پهپادها استقامت طولانی تری، هزینه های عملیاتی کمتر و تناسب بیشتری برای ماموریت های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی پایدار دارند. بنابراین، استفاده روزافزون PLA از هواپیماهای بدون سرنشین در شرق تایوان نه تنها به عنوان نوعی فشار نظامی، بلکه به عنوان ابزاری برای جمع‌آوری سیستماتیک اطلاعات میدان جنگ در مورد وضعیت نیروهای تایوان عمل می‌کند.

اهداف بالقوه چنین نظارتی شامل فعالیت های پایگاه هوایی در Hualien و Taitung، برخاستن، فرود و الگوهای پراکندگی هواپیما، عملیات رادار و سیستم های دفاع هوایی، حرکت نیروهای دریایی و هوایی، و مسیرهای تقویت خارجی احتمالی از طریق آب ها و حریم هوایی شرق تایوان است. قطع خطوط ارتباطی دریایی تایوان برای تایوان، اهمیت استراتژیک خط ساحلی شرقی آن به ویژه در سناریوی زمان جنگ آشکار می شود.

در صورت حمله PLA، فرودگاه ها و بنادر در امتداد سواحل غربی تایوان ممکن است در معرض حملات مداوم یا ممانعت از توپخانه راکتی دوربرد و موشک های بالستیک سری دونگ فنگ قرار گیرند. بنابراین بنادر شرقی تبدیل به هاب های لجستیکی در عقب و خطوط حیاتی بالقوه برای حفظ تلاش های جنگی تایوان خواهند شد. این مفهوم در تمرین شلیک مستقیم هان کوانگ 42 تایوان در اوایل سال جاری منعکس شد. در 13 آگوست، نیروی دریایی و گارد ساحلی تایوان به طور مشترک تمرینات اسکورت شکستن محاصره و انتقال لجستیک استراتژیک را انجام دادند.

یک تشکیلات ترکیبی نیروی دریایی و گارد ساحلی، ROCS Yushan را که به عنوان یک کشتی تجاری شبیه سازی شده عمل می کرد، به بندر Hualien اسکورت کرد. سپس از کاروان های وسایل نقلیه غیرنظامی برای انتقال تدارکات به داخل کشور استفاده شد. هدف از این رزمایش آزمایش توانایی تایوان برای شکستن محاصره دریایی و حفظ خطوط تدارکات استراتژیک در زمان جنگ بود. این دقیقا همان نوع احتمالی است که PLA احتمالا به دنبال مقابله با آن است. از ماه جولای، چین از کشتی های مجری قانون دریایی برای افزایش حضور خود در آب های شرق تایوان استفاده کرده است.

حتی قبل از آن، کشتی‌های جنگی نیروی دریایی PLA به طور منظم گشت‌زنی و نظارت را در منطقه انجام می‌دادند. با این حال، در گذشته، چنین فعالیت هایی اغلب واکنشی بود، به ویژه زمانی که کشتی های چینی با کشتی های نظارتی تایوانی که در آب های شرق جزیره فعالیت می کردند، برخورد می کردند. از ژوئن، به نظر می رسد پکن شدت این گشت زنی ها را افزایش داده و به طور سیستماتیک ادغام پهپادها را در عملیات شرق تایوان آغاز کرده است.

گسترش مجموعه اطلاعاتی و شناسایی نزدیک اهمیت عمیق تر حضور در حال گسترش PLA در شرق تایوان در توانایی آن برای ایجاد تصویر اطلاعاتی جامع تری از زیرساخت های نظامی شرقی تایوان است. بر اساس برنامه‌ریزی دفاعی طولانی‌مدت تایوان، بخش شرقی جزیره می‌تواند به یک پناهگاه حیاتی در زمان جنگ تبدیل شود.

پایگاه‌های هوایی، تأسیسات دریایی و سایر زیرساخت‌های نظامی در شرق تایوان ممکن است برای پراکنده کردن هواپیماها و کشتی‌های جنگی، انجام تعمیرات و تامین مجدد، بازسازی قدرت رزمی، و حمایت از مداخله خارجی احتمالی ایالات متحده، ژاپن یا سایر شرکا مورد استفاده قرار گیرند. سامانه‌های بدون سرنشین می‌توانند بیش از انجام شناسایی یا حملات مستقیم انجام دهند. آن‌ها همچنین می‌توانند داده‌های هدف‌گیری را برای سلاح‌های دقیق دوربرد، از جمله موشک‌های سری Dong Feng فراهم کنند و به PLA کمک کنند تا معماری یکپارچه‌تر حسگر به تیرانداز را بسازد.

این نشان دهنده تاکید گسترده تر PLA بر ادغام قابلیت های شناسایی و حمله در یک سیستم عملیاتی واحد است. اگر PLA بتواند الگوهای فعالیت نظامی را در زمان صلح به طور سیستماتیک نظارت کند - از جمله چرخه‌های فعال‌سازی رادار، حرکات نیرو، مسیرهای پراکندگی و ریتم‌های عملیاتی پایگاه‌های کلیدی - می‌تواند اثربخشی حملات مشترک زمان جنگ و عملیات محاصره توسط نیروی موشکی PLA، نیروی هوایی و نیروی دریایی را بهبود بخشد.

بنابراین شاخص‌های آینده باید شامل مدت زمان عملیات پهپاد PLA در شرق تایوان، دفعات حضور هواپیماهای جاسوسی و شناسایی الکترونیکی چینی، و درجه هماهنگی بین هواپیماهای PLA و کشتی‌های نیروی دریایی فعال در شرق جزیره باشد. این روند از آنجایی که خود تایوان در حال گسترش فعالیت های نظامی در غرب اقیانوس آرام است، اهمیت ویژه ای پیدا کرده است.

پیشرفت‌های اخیر شامل آزمایش سامانه هوایی بدون سرنشین MQ-9B، استقرار نظامی در جزیره ارکیده در طول رزمایش هان کوانگ، و تمرین‌های مهمات دقیق سه‌گانه انجام شده در آب‌های شرق تایوان، از جمله تمرین غرق شدن ناوچه از رده خارج شده ROCS Lan Yang است. این فعالیت ها برای PLA انگیزه های قوی برای افزایش جمع آوری اطلاعات در شرق تایوان فراهم می کند.

از طریق شناسایی نزدیک، پکن می‌تواند به دنبال جمع‌آوری داده‌های فنی و عملیاتی در مورد قابلیت‌های نوظهور تایوان، از جمله سامانه‌های جدید بدون سرنشین، استقرار موشک، تحرکات نیرو، و رویه‌های عملیاتی مشترک باشد. نتیجه گیری: نبرد برای شرق تایوان برای تایوان، فعالیت اخیر PLA نشان می دهد که قسمت شرقی جزیره دیگر نمی تواند صرفا به عنوان یک منطقه پشتی محافظت شده در نظر گرفته شود. استقرار تایوان در تمرین امسال هان کوانگ نشان دهنده پاسخی به تمرکز عملیاتی فزاینده PLA در منطقه است.

تایوان علاوه بر افزایش گشت‌زنی‌های دریایی و هوایی در شرق جزیره، استقرار واحدهای موشکی خود را در جزیره ارکیده آغاز کرده است. جزیره ارکیده نسبتا نزدیک به جزایر باتانز فیلیپین قرار دارد و فضای بالقوه ای را برای همکاری امنیتی نزدیکتر فیلیپین و تایوان ایجاد می کند. اگر با جزایر جنوب غربی ژاپن - به ویژه ایشیگاکی و یوناگونی تا شمال شرقی تایوان - ترکیب شوند، این مکان ها می توانند گره های مهمی را در یک شبکه دفاعی گسترده تر در امتداد زنجیره جزیره اول تشکیل دهند. چنین شبکه ای لزوما به استقرار گسترده نیروهای دریایی به جلو بستگی ندارد.

در عوض، می‌تواند بر رویکرد «ضد دریا از خشکی» با استفاده از موشک‌های مستقر در خشکی، حسگرها، پهپادها و شبکه‌های اطلاعاتی مستقر در جزایر استراتژیک تأکید کند. هدف تبدیل جغرافیا به یک مزیت عملیاتی خواهد بود. تایوان و شرکای آن با ادغام تایوان، باتانس و جزایر جنوب غربی ژاپن در یک معماری نظارتی و ضربه ای انعطاف پذیرتر، می توانند عملیات دریایی PLA در آب های شرق جزیره را پیچیده کنند و تا حدی برتری عددی چین در دریا را جبران کنند.

بنابراین رقابت استراتژیک بر سر تایوان به طور فزاینده ای فراتر از خود تنگه تایوان گسترش می یابد. آب‌های شرق تایوان - که زنجیره جزیره اول را به اقیانوس آرام غربی گسترده‌تر پیوند می‌دهد - در حال تبدیل شدن به یک تئاتر عملیاتی مهم است. برای تایوان، چالش بزرگ بعدی ممکن است دفاع از خط ساحلی غربی آن نباشد، بلکه اطمینان از باز ماندن جناح شرقی آن، قابل بقا و متصل به اقیانوس آرام غربی باشد.