نبرد زشت مالیاتی بین نسل جوان و نسل هزاره در حال وقوع است

گتی ایماژ; تایلر لی/بی تیلور اسکریبر، هزاره ای که در تگزاس زندگی می کند، در تلاش است تا به صفوف رو به رشد نسل خود بپیوندد و اولین خانه خود را بخرد. او با مشاور املاک خود فهرست‌ها را جست‌وجو می‌کرده، چند گشت انجام می‌دهد تا ببیند چه چیزی برای او مناسب‌تر است، و هزینه‌های بالقوه‌اش از جمله مالیات بر دارایی را برآورد کرده است.

آخرین قطعه از آن پازل خانه داری اخیرا در ذهن اسکایبر گیر کرده است. پس از خواندن سرفصل‌های اخیر در مورد کاهش مالیات بر دارایی در ایالت Lone Star برای ساکنان مسن‌تر و افراد دارای معلولیت، او شروع به این احساس کرد که ممکن است بار مالی را از طریق پرداخت‌های خود با افزایش نرخ‌ها به دوش بکشد - و بدترین سناریوها را برای هزینه‌های واقعی خانه آینده‌اش هزینه کند، زیرا بسیاری از خانه‌ها چنین هستند.

از این گذشته، از آنجایی که تگزاس مالیات بر درآمد ندارد، مالیات بر فروش و دارایی در تأمین مالی خدمات شهری، مانند مدارس، کلیدی است. بنابراین از آنجایی که درآمد صاحبان خانه‌های مسن‌تر کاهش می‌یابد و شهرها همچنان با کمبود بودجه مواجه هستند، او انتظار دارد که دولت محلی‌اش این کاهش‌ها را به روش‌های دیگری جبران کند - از جمله مالیات بر خانه‌های آینده‌اش.

او می‌گوید: «شما در آنجا گیر کرده‌اید، و به افزایش اجتناب‌ناپذیر مالیات بر دارایی نگاه می‌کنید، زیرا گروهی از مردم برای انصراف خود رأی می‌دهند. تقریبا 40 درصد از خانه‌ها در تگزاس هیچ مالیاتی برای مناطق مدرسه نمی‌پردازند. این شامل حدود 61 درصد از صاحبان خانه‌های مسن‌تر و معلول می‌شود، در مقایسه با 44 درصد در سال 2024. خانواده و دوستان بالای 65 سال اسکایبر وقتی این موضوع را مطرح می‌کند - در ابتدا همدل به نظر می‌رسند. آنها موافق هستند که تحمیل هر چه بیشتر هزینه های یک جامعه کارآمد به نسل های جوان تر می تواند یک مشکل باشد، اما بعد شروع به فکر کردن بیشتر می کنند.

او می‌گوید: «آنها فقط برای یک لحظه به این موضوع فکر کردند و گفتند: «اما من می‌خواهم مالیات املاکم کاهش یابد».

نبرد مالیات نسلی در ایالات متحده آغاز شده است. گوشت گاو فعلی بسیار فراتر از "بچه های این روزها" و "OK boomer" انگشت اشاره است. این در حال تبدیل یکی از اشکال نادر حمایت جمعی آمریکا - مالیات ها و شبکه های ایمنی اجتماعی است که به تامین مالی آنها کمک می کند - به یک بحث فردگرایانه دیگر، و می تواند پیامدهای اقتصادی برای دهه های آینده داشته باشد. هم برای جوان و هم برای جوانی که دیگر جوان نیست، دشمنی برای جنگ مالیاتی از یک جا سرچشمه می گیرد: احساس ناامنی اقتصادی.

آمریکایی‌های مسن‌تر دهه‌ها را صرف تصور یک بازنشستگی راحت یا حداقل باثبات با تأمین اجتماعی کرده‌اند که پس‌انداز شخصی‌شان را تأمین می‌کند. در عوض، سال‌های طلایی رونق‌ها بسیار بیشتر از آنچه انتظار داشتند احساس خطر می‌کنند. به عنوان مثال، آنها با درآمدی کمتر از حد انتظار برای بازنشستگی زندگی می کنند: طبق تجزیه و تحلیل بیزینس اینسایدر از نظرسنجی جمعیت فعلی، فقط بیش از 57 درصد از آمریکایی های بالای 65 سال درآمد سالانه زیر 40000 دلار دارند.

بومرزها اولین نسلی بودند که با کم رنگ شدن حقوق بازنشستگی به نیروی کار ضربه زدند و پس‌اندازهای خودگردان آنها به اندازه‌ای که بسیاری از آنها انتظار داشتند، نیست. هزینه‌های فزاینده، از جمله مالیات‌های سنگین بر دارایی‌ها را اضافه کنید، و همه چیز شروع به لرزیدن می‌کند. حتی تامین اجتماعی، که مدت ها به عنوان راه نجات بازنشستگی شناخته می شد، کمتر مطمئن به نظر می رسد. بدون اقدام کنگره، آمریکایی های مسن تر می توانند مزایای خود را در سال های آینده کاهش دهند.

برای نسل های جوان، وعده ثبات درازمدت به نظر یک ایده گذشته است. طبق یک نظرسنجی AARP، فقط یک چهارم افراد 18 تا 49 ساله به آینده سوشال سکیوریتی اطمینان دارند و یک نظرسنجی جداگانه گالوپ نشان داد که 53 درصد از گروه سنی مشابه فکر می‌کنند بعید است که Social Security و Medicare در 10 سال آینده در دسترس باشند. آنها به "آخرالزمان شغلی" رسیده اند و رشد درآمد واقعی آنها به طرز چشمگیری کاهش یافته است.

از آنجایی که مالیات‌ها برای جلوگیری از فرسودگی شبکه امنیت اجتماعی به طور فزاینده‌ای به سمت آن‌ها تغییر می‌کند، به نظر می‌رسد که معامله‌ای بی‌سابقه است - به‌ویژه که مزایای دلارهای مالیاتی آنها تیره‌تر و مبهم‌تر به نظر می‌رسد.

مسئله در توازن قدرت است: هر دو گروه احساس می‌کنند در حال دست و پا زدن هستند، اما یکی از آنها از نظر سیاسی قدرتمندتر است. احتمال ثبت نام بومورها برای رای دادن بیشتر از همتایان جوانترشان است: یک تحلیل سرشماری نشان می دهد که رای دهندگان 18 تا 29 ساله و 30 تا 44 سال هر دو در انتخابات 2024 کمتر حضور داشتند، در حالی که رای دهندگان 65 سال و بالاتر با 3.5 درصد بیش از حد نمایندگی داشتند.

امیلی اکینز، نویسنده گزارشی در مورد احساسات تامین اجتماعی از گزارش موسسه آزادیخواه کاتو در مورد احساسات تامین اجتماعی، به من می گوید: "افراد مسن با نرخ های بالاتری نسبت به افراد جوان رای می دهند. و تا زمانی که چنین باشد، قانونگذاران به خواسته ها و خواسته های افراد مسن تر نسبت به افراد جوان تر پاسخ خواهند داد." یک حوزه انتخابیه بسیج شده و ناراضی تأثیر زیادی دارد، و این در جداسازی های هدفمند انجام می شود.

مالیات بر درآمد ایالتی را مثال بزنید: موسسه چپگرای مالیات و سیاست اقتصادی دریافته است که هر ایالتی که مالیات بر درآمد شخصی دارد یارانه مالیاتی برای سالمندان دارد و این یارانه ها عموما هدفگذاری ضعیفی دارند - به این معنی که سالمندان با درآمد بالاتر نسبت به کارگران جوان با درآمد کمتر دستمزد کمتری می پردازند. این تحلیل نشان می‌دهد که در سال 1977، تنها 11 ایالت اعتبار و معافیت‌هایی را برای بازنشستگی خصوصی، یک منبع درآمد کلیدی برای سالمندان ثروتمند، ارائه کردند. تا سال 1990، این تعداد به 21 ایالت افزایش یافت و در سال 2023 به 27 ایالت - اکثر ایالت‌ها - رسید.

کارل دیویس، یکی از نویسندگان گزارش ITEP، به من می‌گوید: «مشکلات سالمندان کم‌درآمد به‌عنوان اسب تروا برای کاهش مالیات‌های بسیار بسیار بزرگ برای شهروندان سالخورده به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد و غالبا سهم بسیار زیادی از این کاهش‌ها به سالمندانی سرازیر می‌شود که به بهترین وجه به آنها نیاز دارند».

حتی وقتی صحبت از تغییرات احتمالی آینده می شود، نسل ها تقسیم می شوند. یک نظرسنجی از مؤسسه کاتو این شکاف را با یک سوال نشان می‌دهد: آیا با افزایش مالیات حقوق و دستمزد تأمین اجتماعی برای حفظ مزایای فعلی سالمندان موافق یا مخالف هستید، حتی اگر کارگران فعلی در نهایت کمتر از آنچه که پرداخت کرده‌اند، پس بگیرند؟ به عبارت دیگر، آیا افرادی که کار می کنند باید مالیات بیشتری بپردازند تا اطمینان حاصل شود که افراد بازنشسته از مزایای خود برخوردار می شوند - حتی اگر افرادی که بار مالیاتی افزایش یافته را به دوش می کشند ممکن است بابت این کار "بازپرداخت" دریافت نکنند؟ اکثریت کوچک - 52٪ - از افراد 65 سال و بالاتر طرفدار این ایده هستند.

از طرف دیگر، 60 درصد از افراد 18 تا 29 ساله با افزایش احتمالی مخالفند، همانطور که 66 درصد از افراد 30 تا 64 ساله مخالف هستند. این یک نظرسنجی با انگشت اشاره است: آمریکایی‌های مسن‌تر اکنون یارانه می‌خواهند. همتایان آنها که به آنها کمک مالی می کنند، نمی خواهند پول نقد را تحویل دهند.

مبارزه مالیاتی باعث خم شدن و کشش چیزی می شود که جرالد پرانته، دانشیار تجارت و اقتصاد در دانشگاه لینچبورگ، الگوی U شکل مالیات و مخارج دولتی می نامد. در برخی از بخش‌های زندگی‌مان، به‌ویژه در سال‌های اولیه کاری، کمتر از مالیاتی که پرداخت می‌کنیم، از خدمات دولتی دریافت می‌کنیم. در زمان‌های دیگر، به‌ویژه در دوران کودکی و پیری، ارزش زیادی به دست می‌آوریم، زیرا دولت به ازای هر دلاری که پرداخت می‌کنیم، چندین دلار برای ما خرج می‌کند.

برای مثال، آمریکایی‌های زیر 25 سال اغلب مالیات زیادی نمی‌پردازند، زیرا یا هنوز در مدرسه هستند یا درآمد نسبتا کمی دارند. آنها به طور مستقیم و غیرمستقیم از یارانه بهره مند می شوند اگر در کالج هستند، به خصوص اگر در یک مدرسه دولتی باشند. اما با رسیدن به سال های اوج درآمد، همه چیز به طرز چشمگیری تغییر می کند. به قول پرانته، نسل بعد از کالج و پیش از خانواده، چیز زیادی از دولت دریافت نمی کند. در عین حال، این گروه بیشترین سهم مالیات را در مقایسه با درآمد خانوار پرداخت می کند.

گروهی که مالیات بالا و سود کم دارند تنها با کاهش نرخ زاد و ولد و ازدواج آمریکایی ها در سنین بالاتر در حال رشد هستند.

بعدا، برنامه‌هایی شروع می‌شوند که مردم را به سمت دیگر ایالات متحده سوق می‌دهند. برای کسانی که بچه دارند، مواردی مانند اعتبار مالیاتی کودک و مشوق‌های خرید خانه برای اولین بار وجود دارد. مالیات‌های این گروه عموما هنوز بالاست، اما حداقل – در حالت ایده‌آل – مقداری ثروت به دست می‌آورند. سپس سالمندانی هستند که مزایای سخاوتمندانه ای مانند مدیکر و تامین اجتماعی دریافت می کنند، اما مالیات بر درآمد کمی می پردازند، یا محدودیت هایی در مالیات بر دارایی آنها لحاظ شده است.

با این حال، مسئله این است که به نظر می‌رسد آمریکایی‌های بیشتری برای مدت طولانی‌تری در امتداد قعر U جهش کنند. چیزهایی که باعث ایجاد ثروت می شود یا موقعیت های مالی را تقویت می کند، به طور فزاینده ای دور از دسترس هستند، و تسکین برای آن دسته از آمریکایی های مسن که به کمک واقعی نیاز دارند، در حال گسترش است به کسانی که واقعا به آن نیاز ندارند.

برای افرادی که بیشترین درآمد را دارند مانند جاستین اوبر، مردی 47 ساله در ماساچوست، تلاش نسل قدیمی‌تر برای کاهش مالیات‌ها، رد منطق زیربنایی است که فرهنگ U-شکل را تشکیل می‌دهد. او همان ارزش دلار به دلار را از مالیات دریافت نمی کند، اما آن را به عنوان یک خدمات عمومی ساده می بیند. او به من می‌گوید: «خیلی چیزها هستند که احتمالا مجبور می‌شوم خیلی بیشتر برایشان بپردازم، و اگر به طور جمعی از طریق دلارهای مالیاتی من پوشش داده نمی‌شوند، درد بزرگی در من خواهد بود».

برای آمریکایی های مسن تر، حساب دیفرانسیل و انتگرال متفاوت است. منطقی است که آنها بخواهند جایگاه خود را در شیب رو به بالا U حفظ کنند، به ویژه هنگامی که زنگ خطر تامین اجتماعی به صدا درآمده است. اما با تلاش برای کاهش بار خود، ناخواسته سیستم زیربنایی را خم می کنند. جوان‌هایی که با آنها صحبت می‌کنم می‌خواهند به این نکته اشاره کنند که بومیان 75 سال و بالاتر ثروتمندترین نسل هستند و همچنان اقتصاد را به قدرت می‌رسانند.

پس چرا غیرمنطقی نیست که بپرسیم آیا آنها می توانند به تحمل بخشی از بار نیز کمک کنند؟ و بدین ترتیب، نبرد ادامه دارد. مسئله در جنگ مالیاتی نسلی این است که، عدم مداخله سیاسی یا محاسبه واقعیت های کنونی در مورد اینکه از چه کسی خواسته می شود برای چه چیزی بپردازد، فقط شدیدتر می شود. افراد مسن که قدرتمندترین بلوک رای دهنده کشور هستند، با کاهش هایی که زندگی فوری آنها را آسان تر می کند، امضا خواهند کرد. و افراد جوان تر به طور فزاینده ای از ایده پرداخت هر چیزی دلسرد می شوند - میراثی طولانی تر که می تواند برای نسل ها موج بزند.

اوبر، ژنرال Xer جوان ماساچوست، گفت که مایل است چند بزرگسال را در اتاق ببیند تا به مسائل مالیاتی و بدهی های دولتی رسیدگی کند.

اوبر می‌گوید: «من فکر می‌کنم یک شهروند سالخورده که علیه مالیات بحث می‌کند گیج‌کننده است، مگر اینکه مستقلا ثروتمند و عمیقا ثروتمند باشد، نه فقط از نظر مالی خوب، بلکه آنقدر ثروتمند باشد که بتواند مراقبت‌های بهداشتی غربی را بپردازد».

امیلی اکینز، یکی از نویسندگان گزارش کاتو، می‌گوید: «همیشه وسوسه این است که یک باند بر روی آن بگذاریم، اما پس از آن، این فقط قوطی را برای نسل بعدی پس از Gen Z پایین می‌آورد». او می‌گوید قانون‌گذاران و کارشناسان باید با آمریکایی‌ها صادق باشند و به آن‌ها بگویند که همه یا باید کمی فداکاری کنند – وگرنه این بار فقط به این طرف و آن طرف می‌رود. این یک نوع آجیل برای کاهش مالیات و سپس افزایش عملکرد مالیات برای بقیه افراد است تا بتوانید دارایی را در اختیار داشته باشید. البته در هر قاعده ای استثنا وجود دارد.

هزاره‌ها، علی‌رغم اینکه از رکود بزرگ و انقباض ناشی از همه‌گیری رنج می‌برند، شاهد رشد ثروت روی کاغذ خود بوده‌اند. از طرف دیگر، رونق‌هایی وجود دارند که ممکن است روی کاغذ ثروتمند باشند، اما از آنجایی که دارایی اصلی آنها دارایی است، این ثروت به نقدینگی تبدیل نمی‌شود.

تلاش های عمده فروشی برای حل این مسائل ساختاری، مانند مالیات بر دارایی برای ساکنان مسن تر، در حال حاضر اثرات موجی دارد. به عنوان مثال، در شهرهای تگزاس، قانون‌گذاران با کمبود بودجه دست و پنجه نرم می‌کنند و - از قضا - تا جایی که می‌توانند به افزایش مالیات بر دارایی فکر می‌کنند. این یک لحظه دایره کامل سریع است، و لحظه ای که اسکریبر، هزار ساله امیدوار به خرید خانه، از آن می ترسید.

او می‌گوید: «این یک نوع آجیل برای کاهش مالیات و سپس افزایش کارکردی مالیات برای بقیه جمعیت است تا بتوانید دارایی‌ای را در اختیار داشته باشید.

در میان همه انگشت اشاره‌ها، آلیسون پیکرینگ، یک معلم بازنشسته 75 ساله در کالیفرنیا، که در هشت یا چند سال گذشته تامین اجتماعی دریافت می‌کند، رو به رشد است. او شکاف نسلی را رد می کند.

پیکرینگ می گوید: «شما نمی توانید یک فرد مسن را به خاطر کسب درآمد سرزنش کنید.

به نظر او، یک راه حل ساده وجود دارد: به جای کاهش مالیات بیشتر برای کارگران جوان، یا نگرانی کارگران مسن تر در مورد متعادل کردن هزینه های خود با کاهش امنیت اجتماعی، یک پایگاه دست نخورده را هدف قرار دهید. در حال حاضر، مالیات تامین اجتماعی سقفی دارد: همه تا 184500 دلار می پردازند، و سپس متوقف می شوند، حتی اگر درآمد بسیار بیشتری داشته باشند. برداشتن این سقف حقوق و دستمزد می تواند به حل و فصل بحث مالیات نسلی کمک کند که در عوض به جلسات شهری و بودجه اضافه می شود.

دیویس، نویسنده ITEP، جدا کردن مالیات از سن را به طور کامل پیشنهاد می‌کند: "من واقعا فکر نمی‌کنم این کار پیچیده باشد. صورت‌حساب مالیاتی شما باید بر اساس آن چیزی باشد که توانایی پرداخت آن را دارید. نباید بر اساس سالی باشد که به دنیا آمده‌اید." چیزهایی مانند اقدامات قطع کننده مدار - که زمانی ایجاد می شوند که مالیات بر دارایی شروع به کاهش درصد معینی از درآمد صاحبان خانه کند - یکی از مسیرهایی است که باید در پیش گرفت.

و وقتی نوبت به حفظ برنامه هایی مانند تامین اجتماعی می رسد، آمریکایی ها از سیاست هایی حمایت می کنند که تفاوت های ظریف موقعیت های فردی را در نظر می گیرند. یک گزارش آکادمی ملی بیمه اجتماعی نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها در سراسر خطوط حزبی در خواست افزایش درآمد، به جای کاهش مزایا، متحد هستند - از جمله بسته‌ای که مالیات بر حقوق و دستمزد را با همان نرخ در حال حاضر محدود می‌کند، اما سپس آن را روی درآمدهای بالای 400000 دلار اعمال می‌کند، به تدریج نرخ مالیات بر حقوق کارگران فعلی را افزایش می‌دهد و مزایای بازنشستگان با درآمد بالاتر را کاهش می‌دهد.

روی هم رفته، نگاهی اجمالی به هماهنگی بین نسل‌ها است: برخی از مالیات‌ها برای افراد جوان‌تر و برخی برای افراد مسن‌تر ثروتمند کاهش می‌یابد.

Pickering می‌گوید: «این کاملا غیرمنصفانه است. و این بار بر دوش افرادی است که حداقل توانایی مالی آن را دارند - چه افراد مسن و چه جوانانی که سعی در شروع کار دارند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید