نبرد 7 اکتبر برای سدروت هنوز در ذهن بازماندگان آن جریان دارد

هنگامی که اولین آژیر حمله هوایی در ساعت 6:29 صبح روز 7 اکتبر 2023 به صدا درآمد، شالوم آیدا در خانه بود، اما در ابتدا گیج نشد. آژیرهای موشکی در شهر وی، سدروت، که کمتر از یک مایل از غزه در نزدیکترین نقطه خود فاصله دارد، یک اتفاق معمول بود. تا زمانی که او صدای تیراندازی شنید که آیدا، یک افسر پلیس بازنشسته، متوجه شد که ده‌ها تروریست حماس به شدت مسلح به سدروت نفوذ کرده‌اند و هر غیرنظامی، سرباز یا افسر پلیسی را که با آنها برخورد می‌کردند به ضرب گلوله می‌کشیدند. او گفت تا زمانی که او به ایستگاه پلیس رسید، "میدان جنگ بود."

این منظره تقریبا او را فلج کرد. کل خیابان مقابل ایستگاه پر از مردم خونین بود. پلیس، غیرنظامیان، کشته یا در حال مرگ. حماس به تیراندازی ادامه داد. یکی از افسران پلیس که آن روز کشته شد، پسر عموی آیدا بود. بسیاری دیگر از دوستان او بودند. سه سال بعد، او هنوز در تسخیر خاطرات است. او در حالی که گروه‌هایی از بازدیدکنندگان را در اطراف بنای یادبود سدروت و پارک قهرمانان تماشا می‌کرد، گفت: «سدروت اکنون ساکت به نظر می‌رسد، اما درون ذهن ما آرام یا آرام نیست».

در محل ایستگاه پلیس قرار دارد که آن روز ویران شد و در جای دیگری بازسازی شد. آیدا می‌گوید که آرزوی رفتن به جای دیگری را ندارد، آیدا می‌گوید علیرغم آسیب‌های روانی مداوم در 7 اکتبر و پیامدهای آن، آیدا گفت که رویای نقل مکان به جای دیگری را نخواهد داشت. او که از این سوال شوکه شده بود، گفت: «هیچ‌وقت به رفتن فکر نکردم. "بهترین مردم جهان در سدروت زندگی می کنند." همه ساکنان "پاکت غزه" که وحشت 7 اکتبر را تجربه کردند، پس از اینکه دولت برای امنیت خود دستور تخلیه را صادر کرد، به خانه بازنگشتند.

اما اکثریت قریب به اتفاق ساکنان سدروت - که توسط اداره مرکزی آمار در سال 2024 بیش از 37000 نفر تعیین شده بود - که قبلا دو دهه راکت باران از غزه را پشت سر گذاشته بودند، ظرف چند ماه به شهر بازگشتند. زمانی این شهر یک شهر توسعه‌یافته بود که در آن دولت‌های متوالی مهاجرانی را می فرستادند که تازه از خاورمیانه و اتحاد جماهیر شوروی سابق وارد شده بودند. این شهر در دو دهه گذشته سرفصل های داخلی و بین المللی را ایجاد کرد، زیرا اولین شهر مورد اصابت موشک های حماس در اوایل سال 2001 بود و یکی از مکان هایی بود که گروه تروریستی مستقر در غزه بیشترین حضور را در آن داشته است.

بسیار هدفمند مقامات بین المللی، از جمله بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل در سال 2009 و سپس سناتور باراک اوباما در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال 2008، از سدروت دیدن کردند. این شهر در ابتدا شهری بدون سرپناه حفاظتی کافی برای ساکنانش بود، اما به تنها مکانی در اسرائیل تبدیل شد که هر آپارتمان و ایستگاه اتوبوس دارای پناهگاه بمب مخصوص به خود است. شهر علی‌رغم چالش‌ها رونق داشته است، علی‌رغم همه اینها، شهر رونق داشته است: ساختمان‌های آپارتمانی جدید، پارک‌ها و یک مرکز خرید وسیع به هنگام ورود به بازدیدکنندگان خوشامد می‌گویند. اگر بخواهید تمام داده های مربوط به Sderot را در OpenAI وارد کنید، 25 سال روک

کتس و 7 اکتبر و پناهگاه های بمب، می گفت اینجا باید شهر ارواح باشد. اما این واقعیت اینجا نیست.» «ایلان آبکاسیس، یک مربی بازنشسته و راهنمای تور که تمام عمرش را در شهر زندگی کرده است، گفت. او گفت جمعیت شهر به جای کاهش، حدود 5000 نفر از زمان حمله 7 اکتبر افزایش یافته است. «می‌دانم که این امر خلاف واقع است، اما هر چه آنها می‌گویند که ما بیشتر می‌گویند که ما را نابود کنند.» تورات، یک فرعون جدید، جمعیت اسرائیل را در حال افزایش می بیند و آنها را به بردگی می گیرد.

اما تورات به ما می‌گوید: «هرچه بیشتر به آنها مبتلا می‌شدند، بیشتر می‌شدند و رشد می‌کردند». ما مثل آن بنی اسرائیل هستیم.» آری یاگودایف، 30 ساله، از سدروت، و پسر عمویش ایتان ایزایف، 28 ساله، که در نزدیکی کیبوتس نیر آم زندگی می کند، گفتند که آنها نیز متعهد به ماندن هستند، حتی پس از اینکه در 7 اکتبر در خیابان با تروریست ها مواجه شدند. کیبوتز، که تروریست ها سعی در نفوذ به آن داشتند، تا او بتواند به دفاع از عزیزانش در سدروت کمک کند.

در طول راه، آنها دو دختر نوجوان را که بازمانده از جشنواره موسیقی نوا بودند، بردند. ایزایف به یاد می آورد: «هنگامی که به دوربرگردان در سدروت نزدیک شدیم، چند وانت بار جلوتر از خود دیدیم. ما فکر می‌کردیم که مردان روی تخت کامیون سربازان ارتش اسرائیل هستند، اما وقتی تروریست‌ها ما را دیدند، بی‌وقفه به سمت ما شلیک کردند.» یاگودایف گفت: "یکی از گلوله ها شیشه عقب ماشینم را شکست. این یک معجزه است که ما زنده ماندیم." با وجود اینکه او هر شب به عنوان یک فرد تخلیه شده در اتاق هتل ایلات از PTSD رنج می برد، گفت: "می خواستم به خانه بروم." او گفت: «این فقط به این دلیل نبود که اتاق هتل تنگ بود.

"ترک Sderot و اسرائیل دقیقا همان چیزی است که تروریست ها می خواهند. ما به جایی نمی رویم." یکی از صاحبان رستوران Sderot که در سدروت به دنیا آمده و بزرگ شده است اما چندین سال پیش به کیبوتز نیر ام نقل مکان کرده است، همین احساس را دارد. صاحب رستورانی که به دلیل حضور مستمر خود در ذخایر ارتش اسرائیل خواست نامش فاش نشود، گفت: «عدم بازگشت پاداشی برای حماس برای تروریسم آن خواهد بود». همانطور که بود، او و همسر و نوزادش تقریبا یک سال را در اتاق کوچک هتل تل آویو گذراندند و دو سال پیش به کیبوتز خود بازگشتند. او گفت که بازگشت به خانه آسان نبود.

برای یک چیز، سربازان ارتش اسرائیل در خانه خالی خود زندگی می کردند و نیاز به تعمیر اساسی داشت. بازگشت به منطقه همچنین خاطرات دردناکی از حمله حماس ایجاد کرد. او که پشت میزی در رستورانش نشسته بود به یاد می آورد: «به مدت 22 ساعت بیرون از خانه مان ایستادم تا از همسر و نوزاد تازه متولد شده ام محافظت کنم. "در نهایت تصمیم گرفتیم با ماشین خود فرار کنیم و فقط با لباس هایی که می توانستیم داخل کیسه زباله بیندازیم، بچه را زیر صندلی ماشین گذاشتیم، به امید اینکه از او محافظت کنیم." زمانی صاحب سه رستوران بود، اما اکنون تنها صاحب یک رستوران است.

او نیاز داشت دو رستوران معروفی که مالک آن بود را در کیبوتس دیگری بفروشد زیرا نمی توانست از تل آویو آنها را اداره کند و در آن زمان مرز غزه یک منطقه جنگی فعال بود. او گفت اگرچه مرز غزه به دلیل منطقه حائلی که ارتش اسرائیل در غزه دارد بسیار امن تر است، اما "در مرز آرام نیست." ما در یک کیلومتری غزه زندگی می کنیم. هر روز صدای هلی کوپترها و تیراندازی را می شنویم.» با این حال، او و همسرش قصد ترک کردن ندارند. او گفت: "پدر و مادر من اینجا زندگی می کنند، پدربزرگ و مادربزرگ من اینجا زندگی می کنند." «در 7 اکتبر، آخرالزمان را دیدم، اجساد روی زمین.

من 100 نفر را می شناختم که کشته یا ربوده شده بودند. زمین زیر ما از خون آنها خیس شده است. من نمی توانم ترک کنم.»