نتانیاهو، آیزنکوت، بنت باید اسرائیل را در اولویت قرار دهند و درباره وحدت صحبت کنند - سرمقاله

اسرائیلی‌ها روز سه‌شنبه با تعداد قابل توجهی پای صندوق‌های رای رفتند و میزان مشارکت به 77.7 درصد رسید که بالاترین میزان در بیش از دو دهه اخیر است. پس از ماه ها مبارزات انتخاباتی تلخ، رای دهندگان نظر خود را گفته اند. اکنون کار بسیار دشوارتر تبدیل این آرا به یک دولت کارآمد فرا می رسد. با ادامه شمارش آرا در روز چهارشنبه، نه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر لیکود و نه رقیب اصلی او، گادی آیزنکوت، رهبر یاشار، مسیر روشنی برای رسیدن به 61 کرسی مورد نیاز برای تشکیل دولت نداشتند.

نتایج نهایی ممکن است هنوز آن را تغییر دهد، اما اسرائیل در حال حاضر با احتمال یک دوره طولانی دیگر از عدم قطعیت سیاسی مواجه است. رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ هنگامی که به وضعیت روز چهارشنبه پرداخت و از رهبران سیاسی خواست تا با افکار باز به رایزنی های ائتلاف آینده نزدیک شوند، کاملا از این خطر آگاه بود. اقامت برای انجام این کار "با ذهن باز." درخواست او شایسته است که توسط هر رهبر حزب جدی گرفته شود.

صرف نظر از اینکه کدام سمت شکاف سیاسی را اشغال کرده اند. چرا نتانیاهو، آیزنکوت و بنت نباید بنشینند و با هم صحبت کنند؟ احتمال دیگری وجود دارد که ارزش بررسی وجود دارد قبل از اینکه مذاکرات ائتلاف به بحث های آشنا بر سر پست های وزارتی، خطوط قرمز سیاسی، و رقابت های شخصی منتهی شود. سه مرد ماه ها را صرف مبارزات انتخاباتی علیه یکدیگر کرده اند، گاهی اوقات به شدت.

اما انتخابات برای تعیین اینکه چه کسی حکومت خواهد کرد، مبارزه می‌شود، و حکومت به طور قابل ملاحظه‌ای بیش از توانایی حمله به مخالفان خود نیاز دارد. همانطور که شیر پرتس، روزنامه جروزالم پست روز چهارشنبه استدلال کرد، این فرصت برای دولت گسترده صهیونیستی وجود دارد که برای مدت طولانی مورد بحث بوده است. چنین ترتیبی مستلزم مصالحه است، به ویژه از سوی سیاستمدارانی که مخالفت خود را با یکدیگر در کانون مبارزات انتخاباتی خود قرار داده اند. شرایط منحصر به فرد اسرائیل مطمئنا این تلاش را توجیه می کند.

این کشور هنوز با پیامدهای کشتار 7 اکتبر، چالش های امنیتی ناشی از ایران و حامیان منطقه ای آن، باری که نیروهای ذخیره و خانواده های آنها بر دوش می کشند، و پیامدهای اقتصادی سال ها درگیری دست و پنجه نرم می کند. برای مدت طولانی، دولت ها به احزاب نسبتا کوچکی وابسته بوده اند که خواسته های آنها غالبا نفوذی بسیار فراتر از قدرت انتخاباتی آنها داشته است.

بقای ائتلاف بارها تصمیم‌گیری‌ها را در مورد مسائل مهم ملی، به‌ویژه مسئله خدمت سربازی حریدی (فراترودوکس) پیچیده‌تر کرده است. یک دولت گسترده می‌تواند فضایی را برای چارچوب خدمات نظامی برابرتر ایجاد کند، به‌ویژه اگر بتوان آن را بدون مشارکت حریدی‌ها، و رویکردی ثابت به امنیت ملی بدون اینکه هر تصمیم مهمی به مذاکره با شرکای غیرسازش‌آمیز تبدیل شود، ایجاد کرد.

چنین دولتی ممکن است در واشنگتن نیز مورد حمایت قرار گیرد. بر اساس گزارشی که روز چهارشنبه توسط روزنامه پست منتشر شد، منابع آمریکایی گفتند که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا از دولت بعدی اسرائیل می خواهد که ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی و بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی را کنار بگذارد. این منابع اشاره کردند که ترامپ خشونت شهرک نشینان را مانعی بر سر راه بلندپروازی های دیپلماتیک منطقه ای خود می داند. گزارش های قبلی پیش از این حاکی از آن بود که شخصیت هایی در حلقه ترامپ تشکیل دولت وحدت گسترده اسرائیل را تشویق می کنند. این گزارش ها به ویژه با توجه به اهمیت بسیار مهم هستند.

روابط با واشنگتن و امکان پیشبرد توافقات عادی سازی منطقه ای. دولت اسرائیل باید در نهایت توسط اسرائیلی‌ها تعیین شود، اما نمی‌توان پیامدهای دیپلماتیک ترکیب آن را نادیده گرفت. البته مخالفت‌های مشروعی با توافق نتانیاهو- آیزنکوت- بنت وجود دارد.

مسائل مربوط به مسئولیت 7 اکتبر، محاکمه جنایی نتانیاهو، و رفتار دولت او را نمی توان به سادگی به نام وحدت کنار گذاشت. هر گونه توافقی نیاز به تعهدات روشن در مورد حاکمیت قانون، استقلال نهادی، خدمت سربازی و اولویت های دولت دارد. مسئله رهبری نیز مستلزم مذاکره جدی است. همه طرف ها باید آماده ورود به یک اتاق باشند، اما هیچ یک از این مسائل حل نمی شود مگر اینکه طرفین آماده ورود به همان اتاق باشند. سابقه همکاری وجود دارد.

آیزنکوت در دولت اضطراری تشکیل شده پس از 7 اکتبر در کنار نتانیاهو خدمت کرد، در حالی که بنت قبلا امکان و دشواری حکومت بر اختلافات سیاسی را نشان داده بود. اما هرتزوگ حق دارد که نسبت به بازگشت به صندوق های رای هشدار دهد، به ویژه قبل از اینکه تمام راه های معقول برای تشکیل دولت تمام شود. مبارزات انتخاباتی به پایان رسیده است. مردم مسئولیت دموکراتیک خود را انجام داده اند.

نتانیاهو، آیزنکوت، بنت و دیگر رهبران حزب اکنون مسئولیت بررسی آنچه را که می توان از طریق مذاکره به دست آورد را بر عهده دارند.