نتانیاهو از انتخابات اسرائیل جان سالم به در برد - اما یک حسابرسی سیاسی ممکن است تازه شروع شود

اوه، او دوباره این کار را کرد. برای چندمین بار، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو با نظرسنجی‌ها، شانس‌ها و خرد متعارف مخالفت کرد و از انتخابات روز سه‌شنبه با دست بالا بیرون آمد. در هفته‌های پایانی مبارزات انتخاباتی، گادی آیزنکوت، رئیس حزب یاشار، یکی از سخنان خود را تکرار کرد: او دقیقا اجازه نمی‌دهد که نتان برنده شود. درست است، نتانیاهو راه روشنی برای ائتلاف 61 کرسی ندارد.

اما او محکم بر صندلی راننده نشسته است. با اکثریت در میان احزاب یهودی کشور، او احتمالا خواستار نوعی دولت وحدت خواهد بود و تلاش می کند حزب آیزنکوت یا بخشی از آن را همراه با احزاب نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن وارد کند. مسیر آیزنکوت به 61 سخت تر از حمایت نتانیاهو است. از طرف احزاب عربی، چه در داخل یا خارج از ائتلاف.

برخی از رهبران آنها از نامیدن حماس به عنوان یک سازمان تروریستی خودداری کرده اند و برخی از احزاب نیز تعریف اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی را رد می کنند. اگر تلاش های نتانیاهو با شکست مواجه شود، او می تواند منتظر دور دیگری از انتخابات باشد. اگر روند ائتلاف سازی به طور کامل ادامه یابد، این می تواند به معنای نزدیک به نیم سال دیگر در قدرت باشد. در طول آن دوره، او به عنوان نخست وزیر موقت باقی می ماند و تصمیمات مرگ و زندگی برای کشور می گرفت. یک انتخابات دیگر، اگرچه برای اسرائیل خوب نیست، اما لزوما برای او بد نخواهد بود.

این بار ستاره‌ها به خوبی با آیزنکوت و بلوک تغییر هماهنگ بودند: هیچ احزاب کوچکی بسیاری از آرای آن را حذف نکردند، و ده‌ها هزار نفر طبق گزارش‌ها برای رای دادن به آن وارد شدند. تصور اینکه این شرایط دفعه بعد تکرار شود دشوار است. احزاب با یک چشم به کارزار بعدی وارد مذاکرات ائتلافی خواهند شد.

چنین ترتیبی ممکن است اکنون راهی برای جایگزینی نتانیاهو ارائه دهد، اما در صورتی که عمر دولت کوتاه مدت ثابت شود و کشور به سرعت به پای صندوق‌های رای بازگردد، به نخست‌وزیر یک سلاح مبارزات انتخاباتی قدرتمند خواهد داد. این که لیکود نتانیاهو با وجود 7 اکتبر به عنوان بزرگترین حزب ظاهر شد و از زمان 32 کرسی از زمان 32 کرسی کمتر از شمارش انتخابات گذشته، به عنوان بزرگترین حزب ظاهر شد. حیرت‌انگیزتر. شاید حتی حیرت‌انگیزتر، توانایی نتانیاهو برای باقی ماندن در قدرت پس از 7 اکتبر بود. هر کسی در آن زمان در کشور خشم محسوس از دولت را به خاطر می‌آورد.

کشور در حال جوشیدن بود. تعداد کمی خارج از خانواده و حلقه درونی نتانیاهو فکر می کردند که او می تواند از نظر سیاسی زنده بماند. و تحت رهبری او، اسرائیل جریان جنگ را تغییر داد و از ضرب و شتم در 7 اکتبر به ضربات ویرانگر در سه سال آینده به دشمنان خود تبدیل شد. در پنج انتخابات قبلی که علیه نتانیاهو جنگیدند، مخالفان به پرونده های حقوقی او پرداختند. آنها او را «متهم»، «فاسد» خطاب کردند و راهی زندان شدند.

این بار، آن پرونده‌ها به سختی در کمپین حضور داشتند. اینکه آویچای مندلبلیت، دادستان کل سابق، دو هفته پایانی مبارزات انتخاباتی را در جایگاه شاهد در محاکمه نتانیاهو گذراند و به حامیان نتانیاهو مهمات تازه‌ای داد تا بررسی کنند که چگونه تحقیقات انجام شده است و آیا باید به جای تمرکز مجدد بر تغییرات قانونی نتانیاهو، دوباره شروع می‌شد یا خیر. بلوک بر روی 7 اکتبر متمرکز شد: آنچه نتانیاهو ظاهرا از قبل می دانست، چه هشدارهایی را از دست داد و چرا پشت فرمان خوابیده بود - به معنای واقعی کلمه در هنگام حما خواب بود.

در ساعت 6:29 صبح مورد حمله قرار گرفت. کمپین انتخابات را در مورد 7 اکتبر برگزار کرد. و کار نکرد. چرا؟ زیرا بعد از 7 اکتبر، 8 اکتبر و سه سال بعد از آن آمد. برای بسیاری از رای دهندگان نتانیاهو، این محاسبه همچنین شامل شیوه ای بود که اسرائیل، برخلاف شانس های قابل توجه، جریان را علیه حماس، حزب الله و ایران تغییر داد و به عنوان قوی ترین بازیگر در خاورمیانه ظاهر شد.

رای دهندگان به اندازه کافی به او اعتبار دادند تا او را در دست برتر بگذارند. حدود سه ساعت پس از بسته شدن صندوق های رای سه شنبه شب، آیزنکوت در تل آویو روی صحنه رفت و اعلام کرد: «مردم اسرائیل به ادامه دوره نخست وزیری نتانیاهو رأی منفی دادند.» در مورد شمارش کرسی ها، او نکته ای داشت. ائتلاف نتانیاهو 53 را به دست آورد، یعنی 67 مورد به احزاب مخالف او رسید. اما اکثریت علیه نتانیاهو لزوما اکثریت برای دولت آیزنکوت نیست.

این 67 کرسی شامل 19 کرسی است که در اختیار احزاب عربی است و خود بلوک تغییر تنها 48 کرسی دارد. احزاب ممکن است توافق کنند که نتانیاهو برود. این بدان معنا نیست که آنها می توانند با نشستن در یک دولت برای جایگزینی او موافقت کنند. چگونه یک حزب صهیونیستی می تواند با حزبی که فرض اصلی صهیونیسم را رد می کند، زمینه مشترک پیدا کند: وجود اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی؟ این که بلوک تغییر نتوانست اکثریت خود را به دست آورد - علیرغم 7 اکتبر، علیرغم امتناع نتانیاهو از تشکیل کمیسیون دولتی تحقیق در مورد کشتار، علیرغم خشم نسبت به مسئله سربازی اجباری حریدی.

اصلاحات، علیرغم صدها اعتراض در چهار سال گذشته، و علیرغم برخورد دلسوزانه ای که از سوی رسانه های اغلب تحسین برانگیز صورت گرفت، باید زنگ خطر را به صدا درآورد. چیزی کار نمی کند. شاید این پیام باشد. شاید این پیام رسان باشد - رهبری. شاید هر دو باشد. اما چیزی به اندازه کافی با مردم ارتباط برقرار نمی کند. شکست در سرنگونی نتانیاهو در حال حاضر، پس از تمام اتفاقات رخ داده، باید بلوک تغییر را وادار کند که در پیام خود، رهبری خود و نحوه امید به پیروزی تجدید نظر کند.

زیرا اگر نتواند او را تحت این شرایط مساعد شکست دهد، باید از خود بپرسد: تحت چه شرایطی هرگز قادر به انجام این کار خواهد بود؟ با این حال شکست اپوزیسیون در برکناری نتانیاهو به این معنی نیست که پیامدهای سیاسی 7 اکتبر مسیر خود را طی کرده است. با دقت بیشتری نگاه کنید، و شروع فرآیندهایی را مشاهده خواهید کرد که می توانند به طور قابل توجهی چشم انداز سیاسی را تغییر دهند. یک سابقه تاریخی قابل تامل است: جنگ یوم کیپور در سال 1973.

سپس، مانند 7 اکتبر، اسرائیل غافلگیر شد و در یکی از مقدس ترین روزهای خود توسط دشمنی غافلگیر شد. این حمله شکست های عظیمی را در سطوح سیاسی، اطلاعاتی و نظامی نشان داد. اولین انتخابات پس از جنگ یوم کیپور کمتر از سه ماه بعد برگزار شد. صف به رهبری کارگر، که حزب مسلط و پیشینیانش از زمان تأسیس اسرائیل در 25 سال قبل حکومت می کردند، موقعیت خود را از دست دادند اما قدرت را حفظ کردند. فهرست گلدا مایر از 56 کرسی به 51 کرسی کاهش یافت. این تحول در سال 1977 رخ داد.

لیکود مناخیم بگین با موجی از خشم و ناامیدی به پیروزی تاریخی رسید و به تسلط طولانی حزب کارگر بر قدرت پایان داد. صف آرایی از 51 کرسی به 32 کرسی کاهش یافت و این امر باعث ایجاد یک تجدید نظر سیاسی اساسی شد. جنگ تنها عامل نبود - رسوایی های فساد نیز نقش مهمی ایفا کردند - اما پیامدهای سیاسی آن زمان برد تا به طور کامل آشکار شود. زمان بندی متفاوت است: انتخابات روز سه شنبه به جای سه ماه، سه سال پس از 7 اکتبر برگزار شد. همچنین این مقایسه به این معنا نیست که 1977 دیگری در گوشه و کنار در انتظار است.

با این حال، این بدان معناست که اولین انتخابات پس از یک فاجعه ملی لزوما حکم سیاسی نهایی را صادر نمی کند. رأی سه شنبه ممکن است بذر تغییراتی را بکارد که اهمیت آن تنها بعدا مشخص خواهد شد.

7 اکتبر بهای انتخاباتی را تحمیل کرد، حتی اگر تغییر حکومتی را که اپوزیسیون انتظارش را داشت، به بار نیاورد. ثانیا، این انتخابات نزدیک به 50 نفر را به کنست خواهد فرستاد که قبلا هرگز در آنجا خدمت نکرده اند، یکی از بزرگترین کلاس های سال اول در تاریخ کشور. حداقل 12 - تقریبا یک چهارم - از طریق سوگواری، اسارت یکی از بستگان یا مشارکت خود در جنگ آن روز با 7 اکتبر ارتباط شخصی مستقیم دارند. برخی ممکن است قبل از انتخابات بعدی در رتبه های بالاتری قرار گیرند. دیگران ممکن است در نهایت رهبری کنند.

آنها نشان دهنده آغاز نسلی سیاسی هستند که مستقیما توسط ترومای 7 اکتبر شکل گرفته است. در نهایت، پدیده جدیدی در صحنه ظاهر شد: فهرست حریدی به رهبری موتی لایتنر، که پرچم ادغام هردی بیشتر در جامعه اسرائیل را برافراشت - اگر نه از طریق خدمت سربازی، پس از طریق مشارکت نیروی کار و تدریس دروس اصلی در مدارس. 10000 رای - کمتر از 2٪ از مجموع کل برای شاس و یهودیت تورات متحد.

یکی دیگر از رقبای حریدی، حزب Tzeva Shachor، چند صد رای بیشتر از حزب لایتنر به دست آورد، در حالی که نسبت به احزاب مستقر موضع سخت تری در برابر خدمت اجباری اتخاذ کرد. اما حداقل اکنون یک سطل وجود دارد. اهمیت آن در تمایل آن برای ایجاد یک جایگزین آشکارا حریدی است که از یکپارچگی بیشتر حمایت می کند. حتی تعداد کمی از رای دهندگان که از آن سد عبور می کنند، شایسته توجه است. اینکه حزب رشد کند یا ناپدید شود، باید دید.

اما فشارهایی که به دنبال آن بود – بر سر خدمت سربازی، اشتغال، تحصیل، و رابطه جامعه حریدی با دولت – باقی خواهد ماند. این انتخابات ممکن است فصلی را که بسیاری از اسرائیلی ها می خواستند بسته شود، نبسته باشد. با این حال، آنها ممکن است فرآیندهای سیاسی را آغاز کرده باشند که اهمیت کامل آنها تنها در خط خواهد بود. اما اگر اهمیت بلندمدت این انتخابات به زمان نیاز دارد تا آشکار شود، یک قربانی فوری از قبل آشکار است: اعتبار برخی از نظرسنجی های برجسته کشور. سه شنبه سیاه: چرا نتایج انتخابات اسرائیل نیازمند توضیح است در مورد پیش از انتخابات.

نظرسنجی، 27 اکتبر سه شنبه سیاه بود. نظرسنجی ها عکس های فوری هستند، نه پیشگویی. آنها افکار عمومی را در یک لحظه خاص اندازه گیری می کنند و رأی دهندگان می توانند نظر خود را تغییر دهند. به اندازه کافی منصفانه آنها روندها را شناسایی می کنند. اما این بار، بسیاری از نظرسنجی‌هایی که از نزدیک تماشا می‌شدند، بیش از عدم توزیع دقیق کرسی‌ها بودند. آنها دستور بلوک ها را اشتباه گرفتند. آنها به شدت این روند را از دست دادند. میانگین نظرسنجی های نهایی از کانال های 11، 12 و 13 به مخالفان بیش از 55 کرسی و بلوک نتانیاهو 50 کرسی داد. معاریو مخالفان را 58 و بلوک نتانیاهو را 48 کرسی اعلام کرد.

آن نظرسنجی ها چشم انداز سیاسی اساسا متفاوتی را با آنچه در شب انتخابات به وجود آمد پیش بینی می کرد. دو نظرسنجی از هم جدا بودند: کانال 14 و آی 24. هر دو به درستی بلوک نتانیاهو را بر اپوزیسیون برتری دادند، گرچه هیچکدام تصویر کامل را نگرفتند. منتقدان به راحتی اعداد و ارقام کانال 14 را رد کردند: این شبکه بی شرمانه طرفدار نتانیاهو است و نظرسنجی، شلومو فیلبر، یکی از افراد مورد اعتماد سابق نتانیاهو است. با این حال، به درستی مشخص کرد که کدام بلوک جلوتر خواهد بود، حتی اگر اکثریت 62 کرسی را پیش بینی کرد که محقق نشد.

i24 بلوک نتانیاهو را 55 و اپوزیسیون را 47 کرسی قرار داد، اما احزاب عربی را 5 کرسی دست کم گرفت و حزب اوفر وینتر را بالاتر از آستانه قرار داد. این است که توافق بین نظرسنجی‌کنندگان لزوما آنها را درست نمی‌کند. و آسیب از شهرت حرفه‌ای نظرسنجی فراتر می‌رود. چنین اشتباهاتی باعث ایجاد سوء ظن موجود می شود که نظرسنجی های رسانه ای بیش از اندازه گیری افکار عمومی انجام می دهند: آنها آن را شکل می دهند.

آیا نظرسنجی ها میزان مشارکت را اشتباه ارزیابی کردند؟ دلتنگ گروه های خاصی از رای دهندگان هستید؟ مفروضات مشابهی داشته باشید که اشتباهات مشابهی ایجاد کرده است؟ "نظرسنجی ها فقط عکس های فوری هستند" به عنوان پاسخی به اختلافات در این اندازه کافی نیست. نظرسنجی های کشور باید به درون خود نگاه کنند و علنا توضیح دهند که چه چیزی اشتباه بوده است. در غیر این صورت، آنها در خطر فرسایش بیشتر چیزی هستند که کارشان به آن وابسته است: اعتماد.