نتانیاهو مدام خود را در برابر اسرائیل قرار می‌دهد و ثابت می‌کند که شایسته رهبری نیست

تصور کنید در هفته‌های پس از کشتار 7 اکتبر، زمانی که اوضاع در جنوب اسرائیل تثبیت شد، بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر به تلویزیون ملی رفته بود، دوربین را نگاه می‌کرد و مسئولیت را بر عهده می‌گرفت. تصور کنید اگر به ملت ضربه خورده و آسیب دیده می‌گفت که حکومتی که او رهبری می‌کرد شکست خورده بود، مسئولیت شکست‌هایی را بر عهده می‌گرفت. جنگ تمام شده بود - او یک تحقیق مستقل در مورد آنچه اشتباه رخ داده است، ایجاد می کند، که هیچ کس، از جمله خودش، از آن خارج نمی شود

و تصور کنید که در کنار این پذیرش مسئولیت، نتانیاهو سفری را در سراسر کشور آغاز کرده باشد، در مراسم تشییع جنازه شرکت کند، از خانه های شیوا (عزاداری) بازدید کند، با خانواده های گروگان ها بنشیند، به داستان های کسانی که عزیزانشان را از دست داده اند گوش دهد و نه تنها همدردی، بلکه تواضع، درد و همبستگی را نشان دهد، آیا همه چیز تغییر کرده است؟ البته نه. شکست های 7 اکتبر را نمی توان تنها با یک عذرخواهی پاک کرد.

اما تصور کنید که این کشور چه می‌توانست برای بهبود کشور و همچنین برای خود نتانیاهو انجام دهد. او می‌توانست تصویر خود را از رهبری که کشور را در سال قبل از 7 اکتبر تقسیم کرده بود، به رهبری تبدیل کند که برای متحد کردن آن تلاش می‌کرد. او می‌توانست نشان دهد که رهبری در حالت ایده‌آل چگونه است - تمایل به پذیرش مسئولیت، اعتراف به اشتباهات و درک این موضوع که منافع کشور همیشه باید بر منافع رهبرش مقدم باشد. البته این چیزی نیست که اتفاق افتاد.

مسیر سنتی خود را از انحراف شلنگ. با انجام این کار، او نه تنها یک فرصت سیاسی، بلکه چیز بسیار مهم‌تری را از دست داد: فرصتی برای انجام یکی از اساسی‌ترین مسئولیت‌های رهبری. جای تعجب نیست که سه سال بعد، او هنوز آن را از دست می‌دهد. فقط به چند روز گذشته منتهی به انتخابات ماه گذشته نگاه کنید. نتانیاهو به جای ارائه دیدگاه مثبت به اسرائیل برای آینده، سعی کرد مردم را متقاعد کند که اگر شکست بخورد، اسرائیل وجود نخواهد داشت.

او تصویری از تل‌آویو را که توسط هوش مصنوعی در انفجار هسته‌ای غرق شده بود به اشتراک گذاشت و در سخنرانی هشدار داد که نابودی اسرائیل یک احتمال واقعی است. اکثریت اسرائیلی ها علیه نتانیاهو رای دادند و به بلوک ضد نتانیاهو 67 کرسی دادند در حالی که احزاب ائتلاف فعلی تنها 53 کرسی را به دست آوردند.

گادی آیزنکوت ممکن است هنوز راه روشن یا آسانی برای تشکیل دولت نداشته باشد، اما مردم اسرائیل با صدای بلند و واضح صحبت کردند - اکثریت شهروندان اسرائیلی خواهان کناره گیری نتانیاهو هستند. این می توانست فرصت دیگری برای نتانیاهو باشد تا نوع متفاوتی از رهبری را به نمایش بگذارد - رهبری که با فروتنی، مسئولیت پذیری و به رسمیت شناختن زمان مشخص می شود.

اما درست مانند پس از 7 اکتبر، او ناتوانی خود را نشان داد، و همانطور که در روز سه شنبه، در مراسم سوگند 26 کنست شاهد بودیم، سیاست ترس، تفرقه، و آتش و گوگرد او بدون تغییر باقی می ماند. افتتاح کنست افتتاح کنست جدید قرار است جشن دموکراسی اسرائیل باشد.

این فرصتی برای اسرائیل است که به خود و جهان یادآوری کند که تنها دموکراسی واقعی در خاورمیانه مملو از رژیم‌های استبدادی و معروف به سرکوب سیاسی است. اسرائیل انتخابات آزاد برگزار می‌کند، از آزادی بیان محافظت می‌کند و به خود شهروندانش، فارغ از مذهب، قومیت و جنسیت، حق رأی دادن و انتخاب نمایندگان در پارلمان را می‌دهد. باید مایه افتخار بود مشارکت فوق العاده بالا بود.

اعراب اسرائیلی‌ها که تقریبا 20 درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، در ارقام تاریخی شرکت کردند و 19 قانونگذار را برای کنست انتخاب کردند. اما نتانیاهو به جای استفاده از این مناسبت برای جشن گرفتن روند دموکراتیک، سخنرانی کرد و هشدار داد که دولتی که توسط احزاب عربی حمایت می‌شود، موجودیت اسرائیل را به خطر می‌اندازد. او نمایندگان آنها را به حمایت از تروریسم و ​​تلاش برای نابودی دولت یهود متهم کرد.

نتانیاهو و هر سیاستمدار دیگری می توانند با آنها اختلاف نظرهای عمیق ایدئولوژیکی داشته باشند. اما تفاوت زیادی بین مخالفت با سیاست‌های یک حزب و نشان دادن مشارکت آن در روند دموکراتیک به عنوان تهدیدی برای بقای کشور وجود دارد. همچنین در سخنان نتانیاهو در روز سه‌شنبه، ریاکاری فوق‌العاده وجود دارد. در سال 2021، او به طور معروف منصور عباس و رعام را تعقیب کرد و سعی کرد حزب را وارد ائتلاف خود کند.

او چندین بار با عباس در اقامتگاه نخست‌وزیر در خیابان بالفور ملاقات کرد و او را به جلساتی با خاخام‌های ارشد مذهبی-صهیونیست فرستاد تا رضایت آنها را برای ترتیبات سیاسی جلب کند. زمانی که نتانیاهو به رام نیاز داشت، حزب کاملا آرام بود. اکنون، زمانی که آیزنکوت ممکن است به آن نیاز داشته باشد، راعام ناگهان به یک تهدید وجودی تبدیل شده است.

استدلال مشاوران نتانیاهو - که تمایل او به نشستن با رعام قبل از 7 اکتبر بود - بی معنی است. آنها اکنون از اینکه منصور عباس ظاهرا از خواندن حماس یک سازمان تروریستی امتناع می ورزد، ابراز خشم می کنند، حتی اگر او اعلام کرده است که مایل به انجام این کار است. اما چرا در آن زمان این مشکل نبود؟ حماس مدت ها قبل از 7 اکتبر یک سازمان تروریستی بی رحم، قاتل و وحشی بود.

هیچ چیز در مورد آن یک راز نبود. مهمتر از آن، چگونه می توانیم وانمود کنیم که لفاظی های نتانیاهو بر کشور تأثیر نمی گذارد؟ این پیامی می دهد که شهروندان عرب برابر نیستند و حقوق دموکراتیک آنها به نوعی درجه دوم است. چه چیزی جز گسترش اختلافات و برانگیختن میلیون ها اسرائیلی علیه یکدیگر انجام می دهد؟ آنچه این موضوع را به ویژه نگران کننده می کند این است که در خلاء اتفاق نمی افتد.

همزمان با پخش این مسخره سیاسی در کنست، ما به طور بالقوه در آستانه یک درگیری نظامی هستیم که می تواند به یک جنگ منطقه ای تبدیل شود. بر اساس گزارش های مختلف، تنش ها بین نخست وزیر و روسای امنیتی اسرائیل بر سر تلاش مستمر وی برای فشار برای اقدام نظامی علیه ایران بالا گرفته است.

این درحالی است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا علنا گفته است که از هم‌اکنون، هیچ دلیلی برای حمله نظامی وجود ندارد. برای هیچ‌کدام از ما غیرممکن است که بدانیم آیا در حال حاضر به اقدام نظامی نیاز است و آیا هر آنچه که نتانیاهو گزارش می‌شود ممکن است یک ماه یا حتی چند ماه صبر کند یا خیر.

ما به اطلاعات خامی که نخست‌وزیر می‌بیند دسترسی نداریم. اما نمی‌توانیم وانمود کنیم که هیچ چیز مشکوکی در مورد تهدیدات نظامی و چالش‌های امنیتی وجود ندارد که در زمانی که آینده سیاسی کسی در خطر است، تبلیغ می‌شود. متاسفانه خیر

آیا می توان با قطعیت گفت که جنگی برای جلوگیری از انتقال قدرت به راه نخواهد افتاد؟ متاسفانه، نه. متأسفانه، نه. شاید غم انگیزترین بخش این باشد که نتانیاهو همچنان یک سیاستمدار فوق العاده با استعداد است، مردی که برخلاف تقریبا هر کس دیگری توانایی درک افکار عمومی اسرائیل و شکل دادن به برنامه های سیاسی این کشور را نشان داده است.

تصور کنید که اگر از آن استعدادها برای شفا دادن استفاده می کرد، به جای تقسیم کردن، چه کارهایی می توانست انجام دهد. اما بعد از این همه سال و به خصوص بعد از سه شنبه، واضح است که هرگز این اتفاق نخواهد افتاد. ما برای کشف اینکه نتانیاهو قادر به ارائه چه نوع رهبری است، نیازی به یک دوره ریاست جمهوری، مبارزات انتخاباتی دیگر یا بحران ملی دیگری نداریم. ما آن را دیده ایم و در نهایت این تراژدی این فرصت های از دست رفته است. نتانیاهو می توانست به رهبری تبدیل شود که به اسراییل کمک کرد پس از تاریک ترین روزش بهبود یابد.

در عوض، او به رفتار خود ادامه داده است که گویی بزرگترین خطری که کشور با آن مواجه است این است که شخص دیگری آن را رهبری کند. اسرائیل پس از تغییر نخست وزیر قوی تر ظاهر خواهد شد. قبلا این کار را کرده است و باز هم خواهد کرد. چیزی که نمی توان از عهده آن برآید این است که به رهبری مردی ادامه دهد که فکر می کند مهمتر از ملت است. نویسنده یکی از اعضای ارشد موسسه سیاست مردم یهودی (JPPI)، یکی از بنیانگذاران گفتگوی آمریکای خاورمیانه (MEAD) و نویسنده چهار کتاب در مورد دفاع و امنیت ملی اسرائیل است.