نتانیاهو، پیامبر خودکامه انزوای اسرائیل - نظر

سخنرانی نخست وزیر بنیامین نتانیاهو در سازمان ملل منعکس کننده انزوای فزاینده اسرائیل در صحنه بین المللی بود، انزوایی که نخست وزیری که برای انتخاب مجدد کارزار انتخاباتی می کرد و حتی آن را ادعا می کرد و آماده انجام هر کاری برای ماندن در قدرت بود. سفر نتانیاهو به نیویورک برای مجمع عمومی سازمان ملل متوالی مخالفت ها و تحقیرها بود.

حتی قبل از سفر، تصاویر دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و زهران ممدانی، شهردار نیویورک که در حال گفتگو و لبخند زدن با هم هستند، باید او را عصبانی کرده باشد، در حالی که ترامپ لیاقت پذیرایی از او را نداشته و شهردار نیویورک را دشمن شخصی خود کرده است. انزوای اسرائیل با تلاش‌های نسبتا رقت‌انگیز روابط عمومی نتانیاهو که با لبخندهای گسترده در کنار رهبران یونان و اسلوونی، تنها رهبران یونان و اسلوونی، به غیر از خاویر مایلی، رئیس‌جمهور آرژانتین، که موافقت کرد در طول سفرش با او ملاقات کند، نشان داد.

سخنرانی، زمانی که هیئت‌ها دسته جمعی را ترک کردند - یک ژست نمایشی و ریاکارانه با توجه به اقدامات رهبران دیگری که کشورهایشان هرگز در سازمان ملل محکوم نشده‌اند، اما با این وجود مستحق بهتر از واکنش کودکانه نخست‌وزیر بودند. صحنه کاملا ماهیت ترسناک رویکرد او را نشان می دهد: شخصی از هیئت اسرائیلی دیده شد که به همه کسانی که غایب بودند اشاره می کرد.

معلم مدرسه حضور می‌یابد و تهدید می‌کند که غایبان را به مدیر مدرسه گزارش می‌دهد. اما در مورد نتانیاهو، "مدیر" معمول، ایالات متحده، به‌خاطر بی‌کفایتی رئیس‌جمهور و بدتر شدن قابل‌توجه وجهه اسرائیل در ایالات متحده، که مسئولیت مهمی بر عهده نخست‌وزیری اسرائیل است، به‌طور آشکاری غایب است. نتانیاهو مانند کودکی که با افتخار آخرین ابزار خود را به نمایش می‌گذارد، یک بیپر را بیرون کشید تا از عملیات علیه حزب‌الله ببالد.

او ممدانی را به بدترین جنایات ممکن متهم کرد، گویی که اتاق سازمان ملل محل مناسبی برای لفاظی های مبارزاتی است. او همچنین اتهام استعمار را که به شکلی پوچ و پوچ متوجه اسرائیل شده بود، به فرانسه و بریتانیا که امروز دو هدف اصلی دولت او هستند، در یک تمرین ضد اتهامی کودکانه برگرداند. در حالی که دیوید بن گوریون در اعلام استقلال اسرائیل از ادغام اسرائیل در جامعه ملل صحبت کرد، نتانیاهو از اسرائیل به عنوان یک جهان خودکفا اسپارتا سخن گفت. او به طور روشمند در حال کار برای ایجاد آن vis است

این واقعیتی است که به طور فعال توسط دیگران تقویت می شود و باعث ناراحتی دوستان تاریخی کشور و خوشحالی دشمنان آن می شود. نتانیاهو این اصل را پذیرفته است که «اگر این اسرار فراتر از ما هستند، اجازه دهید وانمود کنیم که ما کسانی هستیم که آنها را سازماندهی می‌کنند»، ادعای این وضعیت نابخردانه برای خود، ارائه آن به رای‌دهندگان اسرائیلی به عنوان مدرک قدرت، و گفتن آن‌ها به آنها که هدف فرار از آن نیست، بلکه افتخار کردن به آن است – تنها او در رأس کشور است تا با مردمی که به خوبی با آن مقابله کنند. نخست وزیر اسحاق رابین در سخنرانی خود گفت: «دیگر لزوما اینگونه نیستیم».

مردمی که تنها زندگی می کنند، و دیگر این درست نیست که «تمام جهان علیه ما است». ما باید بر حس انزوا که تقریبا نیم قرن است ما را در تسخیر خود نگه داشته است غلبه کنیم.» سه سال بعد توسط یک افراطی اسرائیلی ترور شد. سی سال بعد، و بدون انکار ماهیت گاه غیرقابل حل نفرت نسبت به اسرائیل، که نمی توان آن را تنها با سیاست های آن توضیح داد، مردی که شعله های خشونت کلامی علیه رابین را برافروخته بود، اکنون نخست وزیر است. او همچنین پیامبری است که خود را شکوفا می کند، حداقل تا حدی مسئول انزوای من است.

اسرائیلی که سلف او به دنبال غلبه بر آن بود. بنابراین، انتخابات 27 اکتبر نیز انتخابی بین این دو دیدگاه کاملا متفاوت خواهد بود. نویسنده که در فرانسه متولد و بزرگ شده است، خبرنگار رادیو یهودی فرانسه، رادیو J، و روزنامه فرانسوی librejournal.fr در ایالات متحده است، جایی که 16 سال است در آنجا زندگی می کند. او یکی از همکاران بررسی اروپایی K است. او همچنین دارای تابعیت ایالات متحده و اسرائیل است. نظرات او تنها اوست.