نتانیاهو یا آیزنکوت؟ جایی که دیدگاه های آنها برای امنیت اسرائیل همسو می شود - و با هم برخورد می کنند

در حالی که راهبردهای امنیت ملی زیادی وجود دارد، دولت بعدی در نهایت به انتخاب بین دو دیدگاه خواهد رسید. یکی دیدگاه نخست وزیر کنونی بنیامین نتانیاهو است که با فشار جناح راست مواجه است. دیگری چشم انداز رهبر حزب یاشار و رئیس سابق ارتش اسرائیل، گادی آیزنکوت است که با فشار هم از طرف راست و هم از طرف چپ خود مواجه است. تهدید تفاوت‌های عمده‌ای بین نتانیاهو و آیزنکوت در مورد تهدید ایران وجود ندارد، هرچند تفاوت‌هایی نیز وجود دارد.

اگر دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا چنین توافقی را انتخاب کند، هر دو با یک «توافق بد» مخالفت خواهند کرد. علی‌رغم تأیید ترامپ از نتانیاهو و بیانیه‌ای مبنی بر اینکه احتمالا او به حمله مجدد به ایران کمک نخواهد کرد، رئیس‌جمهور آمریکا مواضع کمی دارد و احتمالا در هر لحظه به هر هوس متقاعدکننده‌ای عمل می‌کند: خواه برای قطع یک معامله، چه برای بازگشت به بن‌بست اقتصادی. به این معنا، تفاوت‌های اصلی این است که نتانیاهو احتمالا در مخالفت با یک توافق بد برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی آمریکا بازتر است.

حتی به قیمت تلاش برای بهبود توافق در پشت پرده. در مقابل، آیزنکوت احتمالا مخالفان خود را محرمانه نگه می دارد تا سعی کند توافق را بی سر و صدا بهبود بخشد، در حالی که افکار عمومی آمریکا را چیزی می داند که کنترل کمتری بر آن دارد. هم نتانیاهو و هم آیزنکوت آماده حمله به ایران در برخی شرایط هستند که تهدید هسته ای یا موشک بالستیک برای آسایش بسیار نزدیک شده است.

هر دوی آنها نشان داده اند که در هر لحظه به ایران حمله نخواهند کرد. بیشتر آنها موافق هستند که در این مرحله نتانیاهو مایل است خطر بیشتری را برای حمله به ایران بپذیرد و ممکن است نقطه بی بازگشت را نقطه ای زودتر از آیزنکوت تفسیر کند. رهبران سیاسی اسرائیل هیچ برنامه روشنی برای غزه ندارند، نه نتانیاهو و نه آیزنکوت برنامه واقعی برای غزه ندارند. هر دو قول داده اند که کنترل حماس بر نوار را از بین ببرند، اما هیچ یک مسیر روشنی برای انجام این کار ندارند.

در حالی که حماس بطور قابل ملاحظه ای ضعیف شده است، هنوز کاملا آشکارا در قدرت است. در یک جلسه توجیهی اخیر که او تنها بخش کوچکی از گروه خبرنگاران نظامی اسرائیل را به آن دعوت کرد، جروزالم پست، سایر رسانه های اسرائیلی انگلیسی زبان و اکثریت قریب به اتفاق خبرنگاران عبری زبان را کنار گذاشت، علیرغم اینکه هیچ مدرکی مبنی بر اینکه "هیچ" بر هیچ مدرکی مبنی بر اینکه "هیچ مدرکی برای پیروزی مطلق" وجود ندارد، وجود ندارد. هدف از اکتبر 2024، زمانی که یحیی سنوار کشته شد و تمام 24 گردان حماس قبلا متلاشی شده بودند. چیزی بین 80 تا 90 درصد حماه

s در پایان سال 2024 کشته شد. اگرچه ارتش اسرائیل 60 تا 75 درصد از قلمرو غزه را در سال های 2025-2026 تحت کنترل خود درآورد و حملات هوایی چندین بار در هفته برای فرار حماس ادامه دارد، در دو سال گذشته تغییرات بسیار اندکی در میزان نزدیک شدن حماس به از دست دادن کنترل نزدیک شده است. حماس نشان داده است که می تواند در میان مردم غیرنظامی پنهان شود و از توانایی ارتش اسرائیل برای باقی ماندن در این منطقه به صورت گسترده انتظار بکشد و دوام بیاورد.

مایلیم غزه را تا زمانی که حماس به طور کامل خلع سلاح نکند، بدون هیچ گونه بازسازی، ویران نگه دارد. این امر روشن کرد که استراتژی او این است که سعی کند غزه را به اندازه کافی بدبخت نگه دارد تا حماس به سادگی از آن خارج شود. اما حماس به سادگی کنار نمی رود. این یک جنبش متعصب و مسیحایی با توهمات انحرافی عظمت است. از این نظر، نتانیاهو برنامه روشنی ندارد. همچنین به نظر می رسد او آماده است تا تمام روابط بین المللی اسرائیل با اروپا و شاید حتی ایالات متحده را برای حفظ این موضع سازش ناپذیر قربانی کند. در مقابل، آیزنکوت از خود برنامه روشنی ندارد، اما مایل است با سیاست ترامپ پیش برود.

طرح آتش بس بدون مقاومت، از جمله قدرت بخشیدن به رهبران و پلیس تکنوکرات مرتبط با تشکیلات خودگردان فلسطین، و همچنین حافظان صلح بین المللی در غزه. او احتمالا آماده است در ازای خلع سلاح جزئی، اجازه بازسازی جزئی را بدهد، اگر دلیلی جز توقف، و شاید حتی عقب راندن سونامی دیپلماتیکی که ممکن است امنیت ملی را از بین نبرد و تهدیدی برای اسرائیل نباشد. این گروه از نظر سیاسی، که می تواند در درازمدت منجر به به چالش کشیدن گروه های دیگر شود.

از سوی دیگر، حماس ممکن است سیستم را دستکاری کند و به گروهی به سبک حزب الله تبدیل شود که سیاست را مانند یک ارباب دست نشانده در پشت صحنه کنترل می کند. اما اگر حماس در نهایت آنقدر ضعیف شود که مجبور به تقسیم قدرت شود، این نشان دهنده یک تغییر اساسی خواهد بود. حتی اگر حماس بتواند قدرت فعلی خود را حفظ کند، همانطور که از اکتبر 2024 علیرغم تلاش های اسرائیل برای سرکوب آن، اسرائیل حداقل از وخامت بیشتر حمایت اروپا، ایالات متحده و جاهای دیگر جلوگیری خواهد کرد.

اما آیزنکوت روشن کرده است که به سمت تشکیل کشور فلسطینی حرکت نخواهد کرد، قطعا در دوره اول. بنابراین، اختلافات بین آنها به اندازه اختلافات بین، مثلا ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی، که طرفدار انتقال است، و رهبر دموکرات ها، یایر گولان، که برای راه حل دو دولتی فشار می آورد، نیست. نتانیاهو و آیزنکوت در مورد ایران و غزه، با تفاوت‌های عمده در تفاوت‌های ظریف، در کرانه باختری جهان از هم جدا هستند. تنها وجه مشترک آنها یک تعهد قوی است.

مبارزه با تروریسم فلسطین به عنوان اولویت اول آنهاست. اما در مورد مبارزه با افراط گرایی یهودی و گسترش شهرک سازی های اسرائیل، موضوعاتی که در اولویت دوم و سوم قرار دارند، از هم فاصله زیادی دارند. آیزنکوت فورا بازداشت اداری را برای یهودیان افراطی بازمی گرداند، که علیرغم اینکه اسرائیل کاتز وزیر دفاع این کشور را در ژانویه 2025 به حالت تعلیق درآورده بود، و اجازه داده بود تا نتانیاهو دو سال باقی بماند. از دست دادن کنترل افراط گرایان یهودی. علاوه بر این، آیزنکوت خانه پلیس را تمیز می کرد و افسرانی را می آورد که به شدت با افراط گرایان یهودی سرکوب می کردند.

همچنین دیوید زینی، مدیر شین بت را برکنار کرد و رئیس جدیدی را جایگزین او کرد که با شدت بیشتری با افراط‌گرایان یهودی سرکوب می‌کرد. تا همین اواخر، اکثر مردم ارتش اسرائیل را به خاطر وضعیت خارج از کنترل مقصر نمی‌دانستند، بنابراین افسرانی که در حال حاضر در محل هستند ممکن است اجازه داشته باشند در آنجا بمانند. با این حال، چند ماه گذشته سوابق آنها را نیز مخدوش کرده است. باید دید آیا آیزنکوت ممکن است خانه را در میان افسران ارشد ارتش اسرائیل نیز تمیز کند. یک سوال مهم این است که آیا سرلشکر.

انتصاب دادو بار کالیفه به عنوان رئیس بعدی فرماندهی مرکزی ارتش اسرائیل که قرار است در ژانویه 2027 آغاز شود، انجام خواهد شد. ایال ضمیر از "دادو" حمایت می کند و این انتصاب تا چه اندازه توسط کاتز دیکته شده است. با توجه به بیش از 100 "مزرعه" جدیدی که دولت نتانیاهو تحت اختیار بزالل اسموتریچ در وزارت دفاع ایجاد یا گسترش داد، آیزنکوت احتمالا اکثر یا همه آنها را پاک می کند.

او مطمئنا مانع از گسترش بلوک شهرک‌سازی E1 در نزدیکی اورشلیم می‌شود، که انتقاد اروپایی‌ها را تشدید کرده است. در مجموع، این اقدامات به توقف یا حتی معکوس کردن سونامی دیپلماتیکی که امنیت ملی و ثبات اقتصادی اسرائیل را آغاز کرده است، کمک می‌کند. 1967.

او بار دیگر با راه حل دو دولتی در کوتاه مدت و میان مدت مخالف است. نتانیاهو آنطور که بن‌گویر می‌خواهد آماده الحاق کل کرانه باختری نیست، اما اقدامات او برای گسترش حضور اسرائیل در کرانه باختری، به نوعی مسائل مربوط به وضعیت نهایی را به منصه ظهور رسانده است. به اندازه کافی نگران ارائه یک توافق جدید هستند که بر اساس آن آنها به 70 درصد از سرزمینی که ترامپ در سال 2020 به آنها پیشنهاد داده بود، نزدیک تر می شوند. این کاهش قابل توجهی خواهد بود.

90 تا 95 درصدی که تحت توافق اسلو به آنها وعده داده شده بود، اما حرکات نتانیاهو می تواند رویکرد آنها را تغییر دهد. نتانیاهو، آیزنکوت عمدتا در لبنان و سوریه همسو بودند. هر دو در ازای پاکسازی جزئی حزب‌الله از منطقه امنیتی توسط ارتش لبنان آماده عقب‌نشینی جزئی هستند و هیچ‌کدام به ارتش لبنان برای انجام وظایف خود به اندازه کافی اعتماد ندارند.

آیا ممکن است آیزنکوت سریعتر از نتانیاهو با عقب نشینی نسبی موافقت کند؟ شاید. اما آیزنکوت گفته است که برای جلوگیری از شلیک موشک های ضد تانک حزب الله به اسرائیل، خطی را در هشت کیلومتری ترسیم می کند. آیزنکوت ممکن است آنقدر خانه های شیعیان جنوب لبنان را که نتانیاهو دستور تخریب داده بود، ویران نکرده باشد، اما این قبلا اتفاق افتاده است، بنابراین مشخص نیست که آیا این امر می تواند بر سیاست نخست وزیر در آینده تأثیر بگذارد یا خیر. بر روی منطقه امنیتی. روشن است

تفاوت عمده در تفاوت های ظریف ممکن است این باشد که آیزنکوت تلاش می کند فرانسه را به یک نقش سازنده بازگرداند، به امید اینکه امتیاز دیپلماتیک با پاریس در جبهه های دیگر کسب کند، در حالی که نتانیاهو اکنون از درگیری های عمومی با دولت فرانسه لذت می برد. همچنین احتمالا تفاوت کمی بین نتانیاهو و آیزنکوت در مورد سوریه وجود دارد. یک بار دیگر، هر دو می خواهند منطقه امنیتی را حفظ کنند و هر دو ممکن است در مورد عقب نشینی تردید داشته باشند. اعتماد به رئیس جمهور سوریه به احمد الشراع به دلیل گذشته القاعده اش.

تحت فشار ترامپ راحت‌تر عقب‌نشینی می‌کند، اما اگر ترامپ به اندازه کافی فشار بیاورد، نتانیاهو این کار را انجام می‌دهد - و رئیس‌جمهور ایالات متحده به وضوح گفته است که شرعا را متحد می‌داند، مهم نیست اسرائیل چه فکر می‌کند. آیزنکوت می‌تواند روابط با اروپا و ایالات متحده را ترمیم کند، اما با چالش‌های بزرگی مواجه است، آیزنکوت روابط با اروپا را به میزان قابل توجهی بهبود می‌بخشد.

او ممکن است با کشورهای خاورمیانه که زمانی نتانیاهو را دوست داشتند، اما اکنون از او متنفرند، به تفاهمات جدیدی دست یابد. همه این دستاوردهای دیپلماتیک می تواند به حل مسائل مختلف امنیت ملی و ثبات اقتصادی کمک کند. نتانیاهو به اتحاد با هند، امارات، قبرس و یونان پایبند خواهد بود و اصرار دارد که اگر اورشلیم به گونه ای که غرب می خواهد مصالحه کند، امنیت ملی اسرائیل بسیار مهم خواهد بود. ایالات متحده. به طرز شگفت انگیزی، نتانیاهو این هفته سناریویی را به کار برد که در آن اسرائیل، ایالات متحده را به عنوان متحد خود به طور کامل از دست می دهد. این به معنای از دست دادن دسترسی اسرائیل به آمریکاست

این هواپیماها، از جمله F-35، و همچنین تسلیحات مختلف دیگر، حمایت دیپلماتیک جهانی، و احتمالا منبع اصلی ثبات اقتصادی است. دو سال آینده. و شاید نتانیاهو در این دو سال با ترامپ به چیزهایی دست یابد که برای همیشه این توافق را تغییر دهد.

اما اعلام عشق و حمایت بی قید و شرط ترامپ از نتانیاهو در روز یکشنبه چیزی جز بدون قید و شرط بود. رئیس جمهور ایالات متحده به سختی این اعلامیه را بیان کرد و در طول سالیان متمادی واکنش های زیادی را به نخست وزیر انجام داده است. معنایش این بود که با توجه به نظرسنجی یک هفته قبل از انتخابات، ترامپ ترجیح می دهد به کار با نتانیاهو ادامه دهد، تا اینکه او را بشناسد. با برخی از خواسته های ترامپ در مورد غزه، کرانه باختری، لبنان و سوریه سازگارتر است، این دو احتمالا چگونگی کنار آمدن با یکدیگر را خواهند فهمید. مهمتر از آن، E

ایزنکوت از حزب دموکرات که بیش از هر زمان دیگری در دهه‌های گذشته علیه اسرائیل روی آورده است، دست نخواهد کشید. او تلاش خواهد کرد تا روابط خود را در دوران پس از نتانیاهو "از نو شروع کند." یکی از چالش ها و عدم قطعیت های اصلی نخست وزیری او.