نتایج بزرگ‌ترین پژوهش جهانی درباره درد: زنان در همه نقاط بدن بیش از مردان درد می‌کشند
پژوهشی گسترده در سطح جهان نشان می‌دهد زنان نسبت به مردان درد بیشتری گزارش می‌کنند. این یافته در شرایطی مطرح می‌شود که نگرانی‌ها درباره «شکاف جنسیتی درد» ادامه دارد.
محققان از سراسر جهان در چارچوب یکی از بزرگ‌ترین تلاش‌ها برای هماهنگ‌سازی داده‌ها در حوزه همه‌گیرشناسی درد، اطلاعات بیش از ۶ میلیون نفر از ۱۱۸ کشور را میان سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۵ گردآوری کردند.شرکت‌کنندگان از پنج تا بیش از صد سال سن داشتند و هدف بررسی این بود که درد، به‌عنوان عامل اصلی ناتوانی در جهان، چگونه در مناطق مختلف و در طول عمر توزیع می‌شود.بر اساس نتایج، درد گزارش‌شده از سوی زنان در هر یازده ناحیه بدن که بررسی شد، بیشتر از مردان بود. این نواحی شامل سر، صورت، گردن و شانه، پا و مچ پا، دست و مچ دست، آرنج، قفسه سینه، کمر، شکم، لگن و زانو است.این تفاوت به‌ویژه در سردرد، درد صورت و درد شکمی برجسته بود.در هر دو جنس، بیشترین شیب افزایش درد پیش از ۵۵ سالگی رخ می‌دهد و درد در ۷۵ سالگی یا بعد از آن به اوج می‌رسد. درد کمر، لگن و زانو در تمام طول عمر رو به افزایش است.به نوشته نویسندگان، این الگو نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از بار درد در طول زندگی در سنین کاری شکل می‌گیرد. حدود ۴۰ درصد شرکت‌کنندگان از کمردرد خبر دادند، در حالی که درد صورت با ۲ درصد کمترین فراوانی را داشت.در کم‌توسعه‌ترین مناطق جهان از نظر شاخص توسعه انسانی، شیوع درد بدنی در سنین بالا به‌طور محسوسی بیشتر بود و میزان کمردرد در سالمندان تقریبا دو برابر ثبت شد. دردهای شدید حدود ۵۰ سالگی به اوج رسیدند و درد فراگیر در حدود ۷۰ سالگی.پژوهشگران می‌نویسند احتمال تجربه هر نوع درد با افزایش سن پیوسته بالا می‌رود، اما ناتوان‌کننده‌ترین انواع درد مسیری شبیه حرف U وارونه دارند؛ یعنی در میانسالی و اواخر بزرگسالی به اوج می‌رسند و سپس کاهش می‌یابند.به باور آنان، این تفاوت میان «انباشت درد» و دردی که شدت می‌گیرد و سپس فروکش می‌کند، برای تعیین محل تمرکز پیشگیری و درمان در طول عمر اهمیت مستقیم دارد.نوع درد نیز مسیرهای متفاوتی داشت. سردرد، درد شکمی و درد صورت زودتر در زندگی به اوج می‌رسند و بعد کاهش می‌یابند، اما درد عضلانی‌ـ‌اسکلتی معمولا با افزایش سن بیشتر می‌شود.در میان دردهای عضلانی‌ـ‌اسکلتی، درد اندام‌های فوقانی مانند گردن، شانه و آرنج در میانسالی به اوج می‌رسد و پس از آن کاهش می‌یابد، در حالی که درد اندام‌های تحتانی یعنی کمر، لگن و زانو در تمام عمر ادامه پیدا می‌کند. نویسندگان این را با فشار مکانیکی و فرسایش انباشته در نقاط تحمل‌کننده وزن بدن مرتبط می‌دانند.بر اساس این پژوهش، ۱۸٫۳ درصد از بار جهانی درد به سه عامل سیگار، چاقی و درآمد پایین خانوار نسبت داده می‌شود. این رقم از ۱۲٫۶ درصد در جنوب صحرای آفریقا تا ۲۷٫۱ درصد در اروپای شرقی متغیر است.سهم چاقی در آمریکای شمالی ۱۴٫۶ درصد و در آسیای مرکزی و جنوبی ۲٫۷ درصد برآورد شده است.نویسندگان به محدودیت‌هایی هم اشاره کرده‌اند: تفاوت در روش‌های سنجش درد، پوشش نابرابر مناطق مختلف و گروه‌های سنی بسیار پایین و بالا، و اینکه پژوهش الگوهای گروه‌های سنی را توصیف می‌کند و افراد یکسان را در گذر زمان دنبال نکرده است.به گفته آنان، این محدودیت‌ها کلیت الگوها را تغییر نمی‌دهند. آن‌ها همچنین توضیح داده‌اند که برآوردهای کنونی بر تشخیص پزشکی تکیه دارند و ممکن است کسانی را که دسترسی کمی به خدمات درمانی دارند نادیده بگیرند. به همین دلیل از درد خودگزارش‌شده استفاده کرده‌اند تا زمینه‌ای برای پایش و پیشگیری عادلانه‌تر فراهم شود.به کانال تلگرام یورونیوز فارسی بپیوندیداندرو هورن، مدیر مرکز سلامت باروری دانشگاه ادینبورگ، این پژوهش را «نقطه عطف» خواند و گفت شکاف جنسیتی درد «واقعی، پایدار و جهانی» است.به گفته او، درد زنان هنوز بیش از حد نادیده گرفته می‌شود، کمتر پژوهش می‌شود و درمان ناکافی می‌بیند. او خواستار جدی گرفتن درد زنان در کلینیک، تحلیل منظم داده‌ها بر اساس جنسیت و تامین بودجه برای پژوهش درباره علل زیستی و اجتماعی درد شد.ربکا اسلیتر، استاد عصب‌شناسی کودکان دانشگاه آکسفورد، نیز آن را «تناقضی نگران‌کننده» توصیف کرد: زنان درد بیشتری را تجربه می‌کنند، اما احتمال نادیده گرفتن، تشخیص دیرهنگام یا درمان ناکافی درد آن‌ها بیشتر است.نتایج تحقیق تازه در نشریه «نیچر مدیسین» منتشر شده است.