نجات یافتگان ابولا به کودکان بیمار در بخش های انزوا کنگو آرامش می دهند

بوتمبو، کنگو، 3 نوامبر - هرگاه جرکیس ماهامبا صدای فریاد کودکی را در بخش ابولا در بوتمبو، شرق جمهوری دموکراتیک کنگو می‌شنود، لباس محافظ به تن می‌کند و به سمت آن‌ها می‌رود. او ایده بسیار خوبی از آنچه آنها در حال گذراندن هستند دارد.

ماهامبا خود در سپتامبر به این بیماری بسیار عفونی مبتلا شد و پس از 18 روز درمان در همان مرکز بهبود یافت. مصیبت او باعث شد تا او در برابر سویه ویروسی که از کنگو عبور می کند مصونیت داشته باشد، به این معنی که او می تواند با بیماران جوان کار کند زمانی که والدین خودشان اجازه ندارند آنها را لمس کنند.

گاهی بچه ها نیاز به در آغوش گرفتن دارند. گاهی اوقات آنها می خواهند دوباره تکان بخورند تا بخوابند. گاهی می خواهند حرف بزنند.

این جوان 29 ساله در بیمارستانی در محله کیتاتومبا به رویترز گفت: "من خودم را معرفی می کنم و به آنها می گویم، من هم از این موضوع گذشتم. از آنها می خواهم امید خود را از دست ندهند."

او به یاد می آورد که چگونه بود، استفراغ، امتناع از خوردن، تقلا برای مصرف دارو.

او همچنان باید لباس های محافظ بپوشد و لباس هایش را ضدعفونی کند تا ویروس را از بخش خارج نکند. اما او می تواند نزدیک شود، مسلح به مصونیت و همدلی خود.

ماهامبا گفت: "من آنها را برمی دارم و سپس به تدریج سعی می کنم آنها را در رختخواب بگذارم."

زمانی که آنها دراز می کشند، بازی ها یا فعالیت هایی پیدا می کنم تا آنها را مشغول نگه دارم و به آنها کمک کنم تا به ماندن در رختخواب عادت کنند. وقتی در نهایت به خواب رفتند، می توانم اتاق را ترک کنم."

اغلب، اقوام از طریق پنجره شیشه ای پشت سر او را نگاه می کنند. عموی یکی از کودکان، کامبال سیاوولا ولونته، که از اینکه نمی تواند بیشتر به او نزدیک شود، گفت: "عشق ما به فرزندانمان بسیار قوی است."

ماهامبا قبل از اینکه ویروس را از یکی از بستگانش بگیرد، با فروش وسایل مدرسه در خیابان‌های بوتمبو، یکی از کانون‌های همه‌گیری - که دومین اپیدمی بزرگ در تاریخ است - در نزدیکی مرز با اوگاندا، خراش داد.

پس از بهبودی، موسسه خیریه پزشکان بدون مرز او را استخدام کرد تا در بیمارستان کار کند و به گروه رو به رشدی از بازماندگان در خط مقدم شیوع بیماری بپیوندد.

بسیاری در بخش ها به عنوان دوستان، همبازی و حامی بیماران کار می کنند. دیگران کارهای مهمی را انجام می دهند که اتاق ها و تجهیزات را تمیز و ضدعفونی می کنند.

دکتر توسن سلمانی، رئیس مرکز تحت مدیریت پزشکان بدون مرز، گفت که برخی از آنها نیز در بیرون کار می کنند، از روستاها و جوامع دوردست بازدید می کنند و سعی می کنند اطلاعات نادرست و انگ ایجاد شده در اطراف شیوع این بیماری را از بین ببرند.

شایعات بی اساس مبنی بر اینکه اپیدمی بخشی از توطئه خارجی است، یا اینکه کارکنان بهداشت در حال گسترش بیماری هستند، منجر به خشونت واقعی شده است.

اواخر ماه گذشته، جوانان مسلح به قمه به دو کارمند بهداشت جامعه که در حال افزایش آگاهی در مورد شیوع این بیماری بودند، حمله کردند و یکی را کشتند و دیگری را زخمی کردند.

سلمانی گفت: در سطح جامعه، یک بازمانده می تواند به سفیری قدرتمند در مبارزه با این بیماری تبدیل شود. "شهادت آنها به مبارزه با ترس و ننگ کمک می کند و می تواند افراد دارای علائم را تشویق کند که به سرعت در یک مرکز درمانی به دنبال مراقبت باشند."

ماهامبا در خارج از مرکز نیز کار می کند. او به یاد می آورد که با شیوع بیماری و مریض شدن دوستان اطرافش، چقدر احساس ترس و بی اعتمادی می کرد.

او اکنون عکس‌های خود را در زمان بیماری به مردم نشان می‌دهد و آنها را تشویق می‌کند که از خود محافظت کنند.

اما بخش عمده ای از وقت او در بیمارستان، کار با خانواده ها و گوش دادن به گریه های کودکان در بخش های انزوا می گذرد.

سلمانی گفت: بیماران در انزوا ممکن است دچار استرس و ترس از مرگ شوند. "وقتی آنها با کسی ملاقات می کنند که همان مصیبت را پشت سر گذاشته و زنده مانده است، می تواند امید را بازگرداند." رویترز