نحوه مصرف انرژی در حال تغییر است. سیستم یکپارچه ابوظبی قبلا این تغییر را پذیرفته است

در سراسر بخش انرژی جهانی، یک تغییر آرام اما قابل توجه در حال انجام است. بحث در مورد مصرف انرژی تشدید می شود زیرا فشارها بر آن واقعی تر می شوند: صف های شبکه، فشار منابع آب، افزایش برق رسانی صنعتی و نیاز به برق قابل اعتماد در هر ساعت از روز برای مطابقت با الگوهای تغییر تقاضا. بازنشانی استراتژی‌های اخیر در میان شرکت‌های بزرگ انرژی جهانی BP، Shell و ExxonMobil نشان‌دهنده تمرکز بیشتر بر ارائه عرضه مطمئن و اطمینان از اینکه زیرساخت‌ها می‌توانند تقاضای برق در حال رشد را برآورده کنند، نشان می‌دهد.

آژانس بین المللی انرژی (IEA) انتظار دارد تقاضای جهانی برق با نرخ متوسط ​​سالانه 3.6 درصد بین سال های 2026 تا 2030 رشد کند. این نشان دهنده شتابی در حدود 50 درصد از میانگین سرعت رشد در دهه گذشته است. مصرف برق جهانی مرکز داده در حال حاضر افزایش یافته است، به ویژه به دلیل گسترش سریع امکانات متمرکز بر هوش مصنوعی. این روند هیچ نشانه ای از کاهش را نشان نمی دهد.

آژانس بین‌المللی انرژی تخمین می‌زند که تقاضای برق مرکز داده در سال 2025 17 درصد افزایش یافته است و امکانات متمرکز بر هوش مصنوعی حدود 50 درصد افزایش یافته است. هوش مصنوعی ممکن است دیجیتالی مورد استفاده قرار گیرد، اما نیازهای آن عمیقا فیزیکی است. به زمین، شبکه های انرژی، برق پاک، آب، سرمایش و تامین انعطاف پذیر نیاز دارد.

به همین دلیل است که سوال پیش روی دولت ها و صنعت انرژی در حال تغییر است. از آنجایی که هوش مصنوعی و سایر منابع تقاضای برق به سرعت در حال رشد هستند، دیگر سوال این نیست که کدام منبع انرژی سریع‌ترین رشد را خواهد داشت یا کدام پروژه بیشترین توجه را به خود جلب خواهد کرد. سوال کاربردی‌تر این است که چگونه می‌توانیم ترکیب انرژی مناسب بسازیم تا بتوانیم انرژی قابل اعتماد، مقرون‌به‌صرفه و به تدریج با کربن پایین‌تر تحت فشار فزاینده ارائه کنیم؟ مزرعه خورشیدی یا کارخانه آب شیرین کن به خودی خود مزیت ملی ایجاد نمی کند.

زمانی که در یک اکوسیستم متنوع و هماهنگ ادغام شود به یک مزیت تبدیل می شود.

اینجا در ابوظبی، بیش از پنج دهه است که این اکوسیستم را می سازیم. ما یک معماری انرژی و آب ایجاد کرده‌ایم که در آن ترکیب انرژی مناسب، انرژی ایمن، پایدار و مقرون‌به‌صرفه را ارائه می‌کند، که در هماهنگی با برنامه‌ریزی شبکه، نمک‌زدایی و استفاده مجدد از آب کار می‌کند، و زیربنای مقررات پیشرونده و سرمایه بلندمدت است. رویکرد ما انتخاب بین امنیت انرژی و پایداری نیست، بلکه حذف این مبادله کاذب از طریق طراحی سیستم، بر اساس چهار عنصر است.

H.E. دکتر عبدالله حمید سیف الجروان، رئیس اداره انرژی ابوظبی (DoE) و عضو شورای اجرایی ابوظبی است.

اولین مورد تولید هیدروکربن مسئول است. نفت و گاز برای سال‌های آینده برای امنیت انرژی جهانی مهم باقی خواهند ماند، به‌ویژه در بخش‌هایی که جایگزین‌ها به زمان نیاز دارند تا مقیاس شوند. بنابراین، این سؤال برای تولیدکنندگان بیشتر متمرکز می شود: چگونه می توان این منابع را تولید و استفاده کارآمدتر کرد؟

عملکرد هیدروکربن‌ها باید به‌عنوان بخشی از یک سیستم گسترده‌تر در نظر گرفته شود که به طور همزمان ورودی برق پاک را کاهش می‌دهد و کارایی را در سراسر زنجیره ارزش بهبود می‌بخشد.

نفت خام موربان که توسط شرکت ملی نفت ابوظبی (ADNOC) تولید می شود، دارای شدت کربن کمتر از نصف میانگین صنعت جهانی است. در همین حال، استفاده از برق شبکه پاک از طریق مشارکت ADNOC با شرکت آب و برق امارات (EWEC) به کاهش بیشتر مشخصات آلایندگی آن کمک می کند.

عنصر دوم ارائه قدرت پاک و قابل اعتماد در مقیاس است، به ویژه برای اقتصادهای با رشد سریع. خورشیدی می تواند به سرعت در جایی که منبع قوی است مقیاس شود. هسته‌ای می‌تواند الکتریسیته کم‌کربن مداوم را تامین کند. با افزایش تقاضا، گاز می تواند از انعطاف پذیری پشتیبانی کند.

چالش ادغام این منابع در یک سیستم قدرت است که بتواند به طور مداوم نیازهای خانوارها، صنعت و زیرساخت های حیاتی را در هر ساعت از روز برآورده کند. تجربه ابوظبی نشان می‌دهد که چگونه برنامه‌ریزی بلندمدت می‌تواند یک ترکیب انرژی متنوع و انعطاف‌پذیر ارائه دهد. EWEC با استفاده از انرژی های تجدیدپذیر و پاک از منابع خورشیدی و هسته ای، بیش از 80 درصد از کل تقاضای برق امارات را برآورده کرده است. نیروگاه انرژی هسته ای برکه یک بار پایه پاک در مقیاس بزرگ فراهم می کند، در حالی که سبد جهانی انرژی های تجدیدپذیر مصدر به 65 گیگاوات رسیده است و قرار است تا سال 2030 به 100 گیگاوات افزایش یابد.

این دارایی‌ها با هم نشان می‌دهند که چگونه نیروی پاک می‌تواند به بخش اصلی یک ترکیب انرژی متعادل و مطمئن تبدیل شود.

عنصر سوم آب است. یک مرکز داده به برق نیاز دارد، اما برای خنک کردن به آب نیز نیاز دارد. یک کارخانه آب شیرین کن آب را تامین می کند و در عین حال تقاضای انرژی نیز ایجاد می کند. در نظر گرفتن این چالش ها به عنوان چالش های جداگانه هزینه و پیچیدگی را در طول زمان افزایش می دهد. در مناطق خشک، این یکی از واضح‌ترین آزمون‌ها برای این است که آیا انعطاف‌پذیری از ابتدا در سیستم طراحی شده است یا خیر.

برای ابوظبی، امنیت آب بخشی از همان پلت فرم اقتصادی امنیت انرژی است. ما از طریق نمک‌زدایی متنوع، مدیریت تقاضای انرژی و برنامه‌ریزی بلندمدت زیرساخت، انعطاف‌پذیری ایجاد کرده‌ایم. این امر اهمیت فزاینده‌ای دارد زیرا کمبود آب بر جوامع و زیرساخت‌ها فشار وارد می‌کند، حتی در مناطقی که به طور سنتی امن از آب هستند، که منجر به محدودیت‌ها و در برخی موارد، محدودیت‌هایی در تولید برق می‌شود. تجربه ما ارزش برنامه ریزی برای این فشارها را قبل از اینکه رشد را محدود کند نشان می دهد.

از آنجایی که سازمان ملل کنفرانس آب خود را در دسامبر سال جاری در ابوظبی به میزبانی مشترک امارات متحده عربی و سنگال برگزار می کند، فرصتی به موقع برای تقویت ارتباط بین امنیت آب و زیرساخت های انرژی، فناوری و سرمایه گذاری بلندمدت خواهد بود.

عنصر چهارم سرمایه با افق بلندمدت است. سیستم های انرژی نیازمند چرخه های سرمایه گذاری هستند که در چند دهه اندازه گیری شده اند. تولید و ذخیره سازی، شبکه ها و زیرساخت های دیجیتال همگی به سرمایه ای بستگی دارند که می تواند فراتر از شرایط بازار کوتاه مدت باشد. آنها همچنین نیازمند مقررات آینده نگر، برنامه ریزی چابک و آینده نگری تجاری برای حرکت موفقیت آمیز با یکدیگر هستند.

این امر به ویژه با گسترش اقتصاد هوش مصنوعی اهمیت پیدا می کند. زیرساخت های هوش مصنوعی بر سر سرعت و قابلیت اطمینان سیستم های برق و آب پشت آن رقابت خواهند کرد. پردیس هوش مصنوعی امارات-ایالات متحده، با یک خوشه برنامه ریزی شده 1 گیگاواتی در ابوظبی، نشان می دهد که چگونه انرژی، آب و زیرساخت های دیجیتال در حال تبدیل شدن به بخشی از معادله رقابتی مشابه هستند.

چارچوب انعطاف‌پذیری انرژی و آب ابوظبی نحوه پیش‌بینی خطر را در زیرساخت‌ها، حاکمیت، فناوری و عملیات تقویت می‌کند، به طوری که سیستم‌های ضروری می‌توانند با تغییر شرایط به عملکرد خود ادامه دهند. چنین انعطاف پذیری جدا از رقابت نیست. این بخشی از چیزی است که به اقتصادها اعتماد و ظرفیت می دهد تا از طریق اختلال رشد کنند.

امروزه، دولت‌ها و سرمایه‌گذاران به طور فزاینده‌ای به دنبال این هستند که چگونه زیرساخت‌ها می‌توانند همگام با تقاضا در دهه‌های آینده باشند.

از این نظر، مدل ابوظبی فراتر از امارات متحده عربی مرتبط است. اکنون فرصت این است که از طریق همکاری نزدیک‌تر بین دولت‌ها، صنعت، فناوری و سرمایه، از این درس‌ها استفاده کنیم تا سیستم‌های انرژی ایجاد کنیم که بتوانند با افزایش تقاضا و پیچیدگی عملکرد قابل اعتمادی داشته باشند.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد