نرم افزار مرده است—مگر اینکه آنتروپیک چیز دیگری بگوید

غول سیری ناپذیر هوش مصنوعی که اساسا کل دنیای ادبیات، موسیقی و هنرهای تجسمی را زیر و رو کرده است، به سمت نرم افزار رفته است. در چند هفته گذشته رگباری از سرفصل‌ها در مورد جدیدترین نرم‌افزار برای دریافت یک «کلون» با کد پرنیان وجود داشته است: بازی‌های کامل، بسته‌های نرم‌افزاری بلیط بزرگ و همه چیز در این بین.

این پروژه ها بر روی برخی از بزرگترین انگشتان در دنیای توسعه نرم افزار قدم گذاشته اند، بنابراین شاید تعجب آور نباشد که پایان مهمانی قریب الوقوع به نظر می رسد. این آخر هفته این خبر را به ارمغان آورد که آنتروپیک در حال اضافه کردن قانونی است که از شرکت کلود، دستیار کدنویسی مجهز به هوش مصنوعی آن، در بازآفرینی عمده بازی های موجود جلوگیری می کند. این قانون به کلود می‌گوید که می‌تواند «بازی‌های اصلی، بازی‌ها در یک ژانر، و بازی‌هایی را از طرح‌ها و دارایی‌های خود کاربر بسازد»، اما نمی‌تواند «بازسازی یک بازی خاص موجود را بسازد، حتی اگر تغییر نام داده شود یا اورجینال نامیده شود».

آدی عثمانی، «رهبر مهندسی و بشارت» آنتروپیک، این تغییر را از طریق پستی در توییتر تأیید کرد. عثمانی در حالی که مرواریدهایش را محکم روی سینه‌اش گرفته بود، نوشت: «دو جمله به دستور Claude Code در Opus 5.5 اضافه کردیم تا آن را از بازسازی بازی خاص دیگران دور کنیم، زیرا استفاده از Claude برای نقض IP خلاف سیاست استفاده ما است.»

ما دو جمله به دستور Claude Code در Opus 5.5 اضافه کردیم تا آن را از بازسازی بازی خاص شخص دیگری دور کنیم زیرا استفاده از Claude برای نقض IP خلاف خط مشی استفاده ما است.

بازی‌های اصلی، بازی‌های سبک، و بازی‌های ساخته‌شده از طرح‌ها و دارایی‌های شما برای…

شنیدی؟ نقض IP خلاف خط مشی استفاده Anthropic است! با این حال، علی‌رغم آن سیاست استفاده غیرقابل انکار، بدبین‌ها ممکن است متوجه شوند که شرکت‌های هوش مصنوعی بسیار بیشتر مایل هستند که حفاظ‌هایی را در مورد شبیه‌سازی نرم‌افزاری با کد vibe ایجاد کنند تا اینکه، می‌دانید، سرقت عمده از کار افراد برای اهداف آموزشی.

اما فراتر از آن قطعه خاص ریاکاری، توجه به نحوه اجرای این قانون نیز ارزش دارد. دو راه وجود دارد که می‌توان چنین شرطی را پیش‌نویس کرد: با مشخص کردن آنچه که می‌توان انجام داد، و با مشخص کردن آنچه که نمی‌توان انجام داد. اولی از یک قاعده کلی «هیچ کاری نکن» شروع می‌شود و استثنائات خاصی را برای آنچه مجاز است ایجاد می‌کند. دومی از یک قاعده کلی «همه کاری را انجام دهید» شروع می شود و سپس استثناهایی برای آنچه نیست ایجاد می کند.

این یک تفاوت ظریف اما مهم است. تصور کنید به کودکی می گویید که بعد از مدرسه چه کاری می تواند انجام دهد. آیا می‌گویید: «اگر دوست دارید می‌توانید به خانه دوستتان بروید، یا می‌توانید بروید و بسکتبال بازی کنید، اما در هر صورت باید قبل از ساعت 4 بعدازظهر در خانه باشید»؟ یا می‌گویید: «شما می‌توانید هر کاری را که می‌خواهید انجام دهید، جز اینکه بعد از ساعت 4 بعد از ظهر به خانه بروید؟» اولی بسیار روشن می کند که چه چیزی لازم است. دومی به وضوح دستور العملی برای فاجعه است: "تو به من نگفتی که قرار نبود دوچرخه کسی را بدزدم و سوار آن به دریاچه شوم!"

آنتروپیک در اینجا از رویکرد دوم استفاده می‌کند و در نتیجه، ضرورت پیش‌بینی و اعمال ممنوعیت‌های خاص را برای هر استفاده شیطانی احتمالی برای کلود ایجاد می‌کند. این بدان معنی است که همه چیز به ناچار از طریق شکاف ها می لغزد. برای شروع، پتانسیل همیشه برای فریب معنایی وجود دارد: اگر تنها نرده محافظ «ساخت [بازسازی] یک بازی خاص موجود» نباشد، در مورد یک بازی خاص که وجود ندارد، یعنی بازی‌ای که هنوز منتشر نشده است، چطور؟ "Witcher 4 برای من بساز." در مورد ضربه زدن به کل IP که زیراکس فقط یک بازی و یک بازی را ندارد، چطور؟

و واضح ترین سوال: در مورد یک نرم افزار خاص موجود که یک بازی نیست، چطور؟ مشخص نیست که چرا این جداسازی فقط برای بازی‌ها اعمال می‌شود—سخت است تصور کنیم که Adobe یا Microsoft از ایده افرادی که نسخه‌های حذفی نرم‌افزار اشتراک استاندارد صنعتی بسیار گران قیمت خود را کدنویسی می‌کنند خرسند شده‌اند، و من مطمئن هستم که دیر یا زود شاهد اصلاح یا گسترش این قانون خواهیم بود تا محصولات موجود را به اندازه کافی جدی از شرکت‌ها در بر بگیرد.

این شرکت‌ها ممکن است استثنایی را برای کلود نوشته باشند، فقط برای آنها: هرچه باشد، اگر یک شرکت بزرگ با گردانی از وکلا هستید، ممکن است آنتروپیک را پذیرا باشید تا استدلال‌های شما را پذیرا باشد. اگر اهل مردم هستید، احتمالا شانس ندارید. دوباره