نزدیک به 90 سال پس از اینکه یک افسر آلمانی از نازی ها در کریستالناخت سرپیچی کرد، پلیس متعهد شد از یهودیان محافظت کند.

خشونت یهودی ستیزانه Kristallnacht ("شب شیشه شکسته") در 9 تا 10 نوامبر 1938 که توسط دولت حمایت می شد، یک نقطه عطف فاجعه بار در تاریخ بود. بیش از 1400 کنیسه، از جمله بزرگترین کنیسه آلمان در آن زمان Neue در برلین، سوزانده و غارت شدند. به دلیل اعتقاد اخلاقی یکی از افسران پلیس، این کنیسه تاریخی نجات یافت. ویلهلم کروتسفلد، فرمانده حوزه پلیس 16 برلین، و افسران همکارش مهاجمان را بدرقه کردند و آتش به موقع خاموش شد و این مکان دیدنی عبادت حفظ شد.

او دستورات نازی‌ها را که اجازه خاموش کردن آتش در کنیسه‌ها و مدارس، اقامتگاه‌ها و مشاغل یهودیان را می‌داد سرپیچی کرد. هشتاد و هشت سال بعد، در 5 نوامبر 2026، تقریبا 150 نفر از رهبران پلیس در داخل کنیسه Neue برای بزرگداشت کریستال‌ناخت برای اولین بار گرد هم آمدند. رهبران ارشد پلیس و نمایندگانی از ایالات متحده، کانادا، آلمان و اروپا به جای محافظت از کنیسه از بیرون، در همبستگی با یهودیان برای نشان دادن تعهد خود به مبارزه با یهودی ستیزی و تأمین جامعه ای دموکراتیک که در آن مردم بتوانند به عبادت آزادانه بپردازند، ایستادند.

این رویداد از طریق مشارکت بین مرکز پلیس میلر دانشگاه راتگرز، تولید ناخالص داخلی آلمان (پلیس آلمان) و مرکز امنیت عمومی و عدالت دانشگاه ویرجینیا با همکاری راهپیمایی بین‌المللی زندگی برگزار شد. این بخشی از ابتکار رهبری پلیس بین‌المللی است، "عملیاتی‌سازی هرگز دیگر - نه در سازمان دیده‌بان ما، نقش پلیس را بررسی می‌کند. برای رویارویی با گذشته دردناک. دیگر هرگز: اجرای قانون در طول کریستال ناخت، مجری قانون وجود داشت

در حالی که یهودیان مورد ضرب و شتم و آزار و شکنجه قرار می گرفتند، در خشونت شرکت می کردند، آن را تسهیل می کردند، یا نگاه می کردند. پل گلدنبرگ، رئیس هیأت بین‌المللی «عملیاتی‌سازی هرگز دیگر – نه تحت نظارت ما» و نماینده مرکز میلر دانشگاه راتگرز در امور پلیسی، به مجله گفت: «ما نمی‌توانیم آنچه در سال 1938 اتفاق افتاد را تغییر دهیم، اما می‌توانیم تصمیم بگیریم که وقتی نفرت، غیرانسانی‌سازی، و تهدیدها برای سرمایه‌گذاری ارزش‌های دموکراتیک بر ارزش‌های دموکراتیک ظهور کرده است، چه کاری انجام دهند.» در مقام ارشد تروریسم داخلی در نیو جی

او گفت که در 10 تا 15 سال گذشته، یهودی ستیزی "به مکانی بسیار تاریک تبدیل شده است. این دیگر یهودی ستیزی نیست، بلکه خشونت هدفمند علیه یک جامعه مذهبی است که قرار است به معنای دموکراسی باشد." و سیاسی کرد و آن را اینگونه تعریف کرد: «زمانی که یک گروه مذهبی دیگر در عبادتگاه خود احساس امنیت نمی کند.» او با اشاره به افزایش هشدار دهنده حملات خشونت آمیز علیه یهودیان در سراسر جهان، توضیح داد که چگونه،

اولین بار پس از هولوکاست، یهودیان در سراسر ایالات متحده، کانادا و اروپا از رفتن به کنیسه ها و مدارس یهودی می ترسند. او تأکید کرد که وقتی نفرت جامعه ای را تهدید می کند، "پلیس نمی تواند در حاشیه بایستد. وظیفه ما این است که علائم هشدار دهنده را بشناسیم، با یهودستیزی و آزار و اذیت مقابله کنیم، و در هر اقدامی قاطعانه عمل کنیم. او بر اهمیت ایجاد روابط مطمئن جوامع یهودی با پلیس که در خط اول دفاعی هستند، تأکید کرد.

او گفت: "ما در مکان بسیار خطرناکی هستیم. به همین دلیل باید اطمینان حاصل کنیم که روابط ما با کسانی که سوگند یاد کرده اند از ما محافظت کنند، نزدیک بماند." دانشگاه ها این مراسم با صدای اپرایی سوپرانوی اسرائیلی دانا مارباخ آغاز شد که با آواز "شهر ما در حال سوختن است" نوشته شاعر و ترانه سرای یهودی لهستانی بود.

بعد از مردخای گبیرتیگ در سال 1936. یهودیان در اردوگاه ها و محله های یهودی نشین این آهنگ را در مورد جمعیتی بی تفاوت که با دستان بسته تماشا می کردند و شعله های آتش شهر محبوبشان را تماشا می کردند، می خواندند. امروز، به عنوان یک فراخوان برای اقدام و یک درخواست ناامیدانه برای کمک طنین انداز می شود. شهادت بازمانده جورج شفی، 94 ساله، در "شب شیشه شکسته" هفت ساله بود. او که روی صحنه در کنیسه نوی نشسته بود، به تماشاگران گفت که چگونه مادرش را به یاد می آورد که آن روز به او گفت: «تو به مدرسه نمی روی».

شفی به مدت سه روز در آپارتمان خانواده‌اش در منطقه شوئنبرگ برلین پناه گرفت در حالی که دنیای آنها در هم شکسته و در اطراف آنها سوخت. وقتی به او اجازه داده شد با یک بزرگسال به بیرون برود، یک مغازه کلاه‌فروشی متعلق به یهودیان را دید که شیشه‌هایش شکسته بود و کلاه‌هایی در اطراف آن پخش شده بود. تصویر دیگری که او گفت هرگز فراموش نخواهد کرد، دیدن گرافیتی های یهودی ستیزانه در پیاده رو بیرون از یک فروشگاه لوازم التحریر متعلق به یک مرد یهودی و یک زن مسیحی بود که روی آن نوشته شده بود: «این فروشگاه متعلق به یک خوک یهودی است که با یک خوکی آلمانی ازدواج کرده است.» جمعیتی متشکل از 50 نفر در بیرون جیغ می زدند که شخصی سعی می کرد آن را بشوید.

در غروب 24 جولای 1939، مادر شفی به او گفت که قرار است با قطار و کشتی به یک کشور خارجی سفر کند. شفی به یاد می آورد: «او آن را برای من یک ماجراجویی ساخت. صبح روز بعد، مادرش او را با یک چمدان لباس و اسباب بازی در قطاری به انگلستان برد. شفی یکی از حدود 10000 کودک بود که اکثر آنها یهودیان کشورهای تحت اشغال نازی ها بودند که پس از قتل عام کریستالناخت از طریق Kindertransport به بریتانیا فرستاده شدند.

تحسین می‌کنم، اما نمی‌توانم بفهمم و هرگز نخواهم فهمید.» وقتی از او پرسیده شد که آیا می‌تواند آخرین چیزی را به او بگوید، پاسخ داد: «ممنون که نجاتم دادی». شفی و همسرش، یائل، دارای سه دختر، شش نوه و پنج نوه هستند. شفی یک تکه کاشی مثلثی شکلی را که از مدرسه یهودی او که در آن درس می خواند و سوخته بود نجات داده بود، به حاضران نشان داد. این هدیه توسط یک پسر 12 ساله که در مدرسه ای صحبت می کرد به او داده شد. در 20 سال گذشته، شفی شهادت خود را با بیش از 12000 دانش آموز در آلمان به اشتراک گذاشته است.

رئیس جمهور آلمان به دلیل تعهدش به آموزش هولوکاست، او را با نشان شایستگی فدرال تجلیل کرد. او همچنین خاطراتی نوشت که در سال 2016 منتشر شد، راه سرنوشت: داستانی واقعی از حمل و نقل کودک. 7 اکتبر در راهپیمایی به سوی آشویتس، که او بخشی از آن بود.

او گفت که شفی "مجسم تاریخ زنده است. او مصمم است که داستان را با صدای بلند، هر چند وقت یکبار و تا جایی که ممکن است مختصر بگوید. او احساس می کند که او صدای کسانی است که دیگر صدایی ندارند." با اشاره به اینکه برای یک بازمانده از کریستال ناخت دیدن این جهش ترسناک در جهان دوباره ترسناک است، او گفت: "یهودستیزی دوباره در اطراف آن وجود دارد." برای او باورنکردنی است که باید دوباره از طریق آن زندگی کند. او مانند بسیاری از ما معتقد است که همیشه یهودی ستیزی وجود داشته است و اکنون به جایگاهی از پذیرش اجتماعی و پذیرش سیاسی رسیده است.

فکر می‌کنم این در واقع نشان افتخاری است که مردم شروع به پوشیدن کرده‌اند.» او گفت که شفی و سایر بازماندگانی که با آنها در تماس است «این را آلمان قبل از جنگ می‌دانند. مانند روزهای جوانی آنها.» او پرسید: «چرا کسی گوش نمی‌دهد؟» هایدمن گفت که «یکی از دلخراش‌ترین تجربیات» سفر او دیدن «فلسطین آزاد» با رنگ‌های قرمز و سبز به زبان‌های انگلیسی و آلمانی در ورودی محله‌ای که قبلا ساختمان آپارتمان دوران کودکی شفی بود، در محله‌ای تاریخی یهودی‌نشین غارت‌شده در دو ساختمان در بالای ساختمان کریستال‌سایداخ بود. سنگ هایی به نام Stolpersteine to co

مادر و عمه اش را که در آشویتس به قتل رسیدند به یاد بیاورید. در سپتامبر 2026، شورای شهر هایدناو به ممنوعیت نصب آتی Stolpersteine ​​در معابر عمومی رای داد. Stolperstein به مدت 34 سال در پیاده روهای آلمان تعبیه شده است. این تصمیم با رای مخفی توسط نمایندگان حزب راستگرای دموکرات مسیحی (CDU)، آلترناتیو برای آلمان (AfD) و "ائتلاف اوبرلبه برای دموکراسی بیشتر" گرفته شد. راهپیمایی بین المللی زندگی از هایدناو درخواست کرد که این تصمیم را لغو کند و آن را یک "علامت هشدار جدی" و "عملی برای پاک کردن" نامید.

جنایت کشتار.» یوخن کوپلکه، رئیس فدراسیون اتحادیه های پلیس اروپا و رئیس فدرال اتحادیه پلیس آلمان، اظهار داشت: «تاریخ مردم را آزار می دهد... ما باید کریستال ناخت را مطرح کنیم. بسیار مهم است که درازمدت چگونگی برنامه ریزی یک Shoah در طول سال ها را ببینید.» پرداخت اقدام شجاعانهDer beherzte Reviervorsteher، داستان اقدام شجاعانه ویلهلم کروتزفلد در نجات کنیسه نو، توسط GdP (پلیس آلمان) بازتولید شد.

او همه چیز را در مورد افرادی می داند که باید از آنها محافظت می کرد... قطب نما اخلاقی او این بود: "من باید از مردم و خانه هایم، کنیسه، کلیساها محافظت کنم"... شما با افرادی که دوستشان دارید، یا می بینید یا می شناسید، کارهای ظالمانه انجام نمی دهید. این همان پلیس جامعه است." "با این افراد تماس بگیرید که باید از آنها محافظت کنید، زیرا اگر یک افراطی با مسلسل بیاید و همه را بکشد، باید بدانید که چرا با او مبارزه می کنید ..." برای دختر سه ساله، برای پسر 10 ساله.

او افزود: "شما باید آنها را بشناسید زیرا این به شما قدرت محافظت می‌دهد. به همین دلیل است که ما چهره‌ها و لمس انسان را وارد پلیس می‌کنیم." سون هوبر، نماینده GdP (پلیس آلمان)، هیئت اجرایی فدرال برای پروژه "زندگی یهودیان و پلیس" به مجله گفت که حضور در کنیسه نو در برلین بسیار احساساتی بود. مجروح شد در حالی که قهرمانانه جان حدود 24 جمعی را در کنیسه انتاریو در طول یوم کیپور نجات داد. "این کاملا احمقانه است که آن را ضروری است

هوبر گفت: «کلیساها هرگز در آلمان نیازی به حفاظت نخواهند داشت و مساجد به آن نیازی ندارند. این فقط کنیسه ها هستند.» هوبر نماینده 50000 افسر، معاون اتحادیه پلیس فدرال در GdP و رئیس مشاور کارکنان منطقه شرقی اتحادیه های پلیس فدرال بود.

او به سختی در مدرسه درباره هولوکاست یاد گرفت و تا سال 1997 بدون آشنایی با یهودیان بزرگ شد، زمانی که در 33 سالگی به اسرائیل سفر کرد. وقتی به دیوار غربی راه می رفت، کتابفروشی با حروف عبری را دید و "احساس بسیار بزرگی داشت که بخشی از خودمان، فرهنگمان را از دست داده ایم." گورستان یهودیان در گورلیتز، آلمان، برای بزرگداشت 147 قربانی هولوکاست، با اسامی نمایش داده شده بر روی صفحات شیشه ای با قاب فولادی. هوبر گفت که شفی به افسران پلیس جوان خطاب کرد.

در کنیسه نو، نگران این است که چه کسی پیام خود را با مرگ آخرین بازمانده با جهان به اشتراک خواهد گذاشت. او گفت: «این وظیفه ماست و نسل پشت سر من نیز. "برای گرفتن شعله این پیام از دست آخرین بازماندگان و آوردن آن به آینده." ■نوامبر 1938: ترور تحت حمایت دولت از سال 1933، زمانی که آدولف هیتلر و حزب نازی به قدرت رسیدند، محدودیت ها و ممنوعیت هایی برای معلمان، وکلا و پزشکان یهودی اعمال شد. آنها از سازمان های حرفه ای حذف شدند، فروشگاه های یهودی تحریم شدند و پس از کریستال ناخت، فرمانی صادر شد.

که یهودیان را از زندگی اقتصادی حذف کرد. در 15 سپتامبر 1935، قوانین نورنبرگ وضع شد که یهودیان را از حق رأی و حقوق سیاسی محروم کرد. ازدواج بین یهودیان و آلمانی های غیریهودی ممنوع بود. در اواخر دهه 1930، یهودیان آلمانی نمی‌توانستند دستگاه‌های ضبط یا رادیو داشته باشند. در سال 1938، رژیم نازی برای محدود کردن سفر یهودیان، ملزم به مهر زدن حرف قرمز "J" بر روی پاسپورت یهودیان بود. در سال 1941، همه یهودیان بالای شش سال مجبور بودند ستاره داوود زرد رنگ را در سمت چپ سینه و پشت خود بپوشند. در این زمان، یهودیان حتی از داشتن حیوانات خانگی منع شده بودند.

در پارک‌ها، سالن‌های سینما، رستوران‌ها، هتل‌ها، فروشگاه‌های بزرگ و مناطق شهرداری در سرتاسر آلمان نازی و اروپای تحت اشغال نازی‌ها، تابلوهایی با مضمون «یهودیان تحت تعقیب نیستند» یا «برای یهودیان ممنوع» ظاهر شد. در نوامبر 1938، پس از آن که یک دانش آموز یهودی 17 ساله، هرشل گرینزپان، دیپلمات آلمانی ارنست ووم راث را در پاریس به ضرب گلوله کشت و به دلیل اینکه والدینش به دلیل یهودی بودن مجبور به ترک آلمان شده بودند، در سرتاسر آلمان، اتریش و مرز سودتنلند چکسلواکی، شورش هایی آغاز شد. هیتل

جوانان و غیرنظامیان آلمانی تقریبا 100 یهودی را به قتل رساندند و حدود 30000 مرد یهودی را جمع آوری کردند و آنها را به اردوگاه های کار اجباری فرستادند. اوباش نازی به زنان و کودکان در خانه هایشان حمله فیزیکی می کردند. هفتاد و پنج تا 90 درصد خانه های یهودیان در چندین شهر غارت یا ویران شدند تا جایی که غیرقابل سکونت بودند.

پنجره ها شکسته شد و کالاها در حدود 7500 کسب و کار متعلق به یهودیان به سرقت رفت یا سوزانده شد. قتل عام دولتی، مستقیما از کتاب بازی جوزف گوبلز، زمینه بسیار مهمی را برای ترس و وحشت فیزیکی آشکار هولوکاست ایجاد کرد.