نسخه ویژه مطالعات منتشر شده همزمان با کنوانسیون آموزش

کنوانسیون آموزش و پرورش دوباره این آخر هفته تشکیل جلسه می دهد. این خود را به عنوان "فرصتی در هر نسل برای کودکان، جوانان، والدین، مربیان و جامعه گسترده تر برای کمک به شکل دادن به سیستم آموزشی ایرلند برای دهه های آینده" توصیف می کند.

تاکنون دو بار، در ماه مارس و می، تشکیل جلسه داده است و در حال حاضر قرار است دو جلسه دیگر برگزار شود - آخر هفته آینده و در نوامبر.

با توجه به اهمیت بالقوه آن برای آینده آموزش، این کنوانسیون به طور قابل توجهی بحث عمومی یا پوشش رسانه ای کمی را به خود جلب کرده است.

در کنار این کنوانسیون، مجله مطالعات در حال انتشار یک شماره ویژه به نام شکل دادن به آینده آموزش ایرلندی: مشارکتی در گفتگو است که توسط Ciarán Ó hÓgartaigh، رئیس سابق دانشگاه گالوی و رئیس سابق بازرگانی UCD گردآوری شده است. Ó hOgartaigh می‌گوید: «در حالی که چندین مقاله به کنوانسیون اشاره می‌کنند، ما مراقب بودیم که موضوع ویژه نقد آن نباشد. کنوانسیون وظیفه خود را دارد. همانطور که از عنوان نشان می‌دهد، این کمکی به گفتگو است.»

شماره ویژه شامل کمک های دانشگاهیان، معلمان، دانش آموزان و والدین است. Ó hÓgartai می‌گوید: «ما صداهای متنوعی می‌خواستیم. ما اعضای کنوانسیون را وارد نکردیم. آنها ممکن است تمایلی به مشارکت در میانه مذاکرات خود نداشته باشند. اما این در مورد کنوانسیون نیست و مهمتر از آن، آنها صدای خود را دارند."

همانطور که درموت روانتری، ویراستار مطالعات در مقدمه خود بیان می کند، "با این شماره ویژه مطالعات، ما به تمرین مجله برای مشارکت در گفتگوی ملی در مورد آموزش در مقاطع حساس ادامه می دهیم". تأملات مطالعات در مورد آموزش از زمان تأسیس آن در سال 1912، مشغله های زمانه را ترسیم می کند.

از آن زمان خیلی چیزها تغییر کرده است.

پس از مقاله ای در مورد ریشه های کنوانسیون فعلی توسط مارتین هاکس، کنوانسیون آموزش ملی در سال 1993 توسط جان والشی مورد بحث قرار گرفت. این کنوانسیون که در دوران پرتلاطم سیاست ایرلند برگزار شد، بذرهای کاغذ سفیدی را کاشت که «به دو قانون مهم منجر شد که در سال‌های بعد تصویب شد: قانون دانشگاه‌ها که توسط Niamh Bhreathnach در سال 1997 تصویب شد، و قانون آموزش که توسط جانشین او و Taoiseach Michea 1998 تصویب شد.

به دنبال آنها لوایح دیگری از جمله شورای آموزشی، رفاه آموزش و پرورش، صلاحیت ها، نیازهای ویژه را پوشش می دهد.

از آن زمان نیز خیلی چیزها تغییر کرده است.

«چگونه آموزش برای حمایت از کودکان نیاز به تکامل دارد؟»: کنوانسیون از مردم دعوت می‌کند تا صحبت کنند

مضامینی که در این شماره ویژه منتشر می شود، منعکس کننده آن تغییرات در آموزش و پرورش و جامعه ایرلندی است. یکی از تغییرات مربوط به خود هدف آموزش است. در حالی که کنوانسیون در دستور کار تصویب شده توسط دولت "از آن خواسته شده است" ... "ارزش ها و آرزوهایی" را که باید زیربنای چشم انداز آینده آموزش و پرورش باشد، در نظر بگیرد، موضوع ویژه عقب تر - و عمیق تر - است و در وهله اول به ارزش آموزش می پردازد.

جان والشی در مورد پیامدهای کنوانسیون 1993 بحث می کند که در آن سیموس برنان، وزیر آموزش و پرورش در سال های 1992-1993، استدلال کرد که "او معتقد بود که سیستم آموزشی به طور سنتی مردم را برای اشتغال آماده می کند، اما نه برای ایجاد اشتغال".

Ó hÓgartaigh می‌گوید: «این موضوع کاملا از قلم افتاده است».

این در ابتدای مقاله جو دان بر اساس کتاب اخیر او، بازگشت به زمین ناهموار: قضاوت عملی و فریب تکنیک، منعکس شده است: «دو سؤال در قلب آموزش مطرح می‌شود: زندگی خوب یا شکوفا برای یک انسان چیست؟ و چگونه مربیان و مؤسسات و سیاست‌هایی می‌توانند چنین سیاست‌هایی را تنظیم کنند که جوانان را در مسیر حرکت قرار دهند.»

این همچنین در توضیح فینبار بردلی از سؤالش از دانش‌آموزان درباره «زندگی خوب» به جای زندگی خوب و در قطعه شخصی قدرتمند کاتریونا اوسالیوان که در آن اظهار می‌کند که «بزرگ‌ترین چیزی که تحصیلات به من داده شغل نبود. عنوان یا دستمزد نبود. این توانایی بود که بپرسم، «در واقع فکر کنم؟»

پت دولان استدلال می کند که "دریچه جدیدی از آموزش که رفاه دانش آموزان را ارتقا می دهد و بیشتر بر شکوفایی انسان متمرکز می شود" و بیان می کند که "با تمرکز کمتر بر پیشرفت تحصیلی محض، افق جدیدی برای آموزش می تواند به نفع همه پدیدار شود". Bernie O'Connell از حضور برای دانش آموزان می نویسد، Genevieve Wyeth از امکانات جامعه.

همانطور که ممکن است از مطالعات انتظار می رود، یک بعد عدالت اجتماعی در بحث وجود دارد. مقالاتی از کاتلین لینچ، دیوید لیهی و کاتریونا اوسالیوان منعکس کننده این موضوع هستند. تغییر در تأکید از تمرکز فعلی بر دسترسی به یکی از موارد ضروری شامل کردن توسط لیهی خلاصه می‌شود: «دسترسی به ورود به آموزش مربوط می‌شود؛ شمول به معنای تعلق به آن است».

Ó hÓgartai می گوید: این یک «تغییر اساسی» است. «دانشجویان بیشتر از جامعه، آنچنان که هست، به دنبال احساس تعلق هستند».

همچنین در دستور کار کنوانسیون "حمایت از کودکان و جوانان با توانایی های مختلف" منعکس شده است، اگرچه اوگارتای استدلال می کند که "فعل قوی تر از "حمایت کردن" باید وجود داشته باشد ... "کمک به شکوفایی آنها" نیاز است.

بنابراین، آژانس دانش‌آموزان، مشارکت و مشارکت آنها در یادگیری خود، اکنون نه تنها در ایرلند، یک اصل آموزش در سطح بین‌المللی است. «اگرچه دوست داشتم دانش‌آموزان بیشتری را شامل شود، و آگاهانه به دنبال کمک‌های آنها بودیم، اما چندین رهبر دانشجو داریم که چیزهای مهمی برای گفتن دارند. سای گوجولا، رئیس اتحادیه دانشجویان در گالوی زمانی که من آنجا بودم، ژاکوب روانتری، دانش‌آموز دبیرستانی، و پادریگ مک برادایگ از دانش‌آموز Aontas na Mac دیدگاهی را بیان می‌کنند.

این کنوانسیون صدای دانش‌آموزان را نیز دارد که اگر می‌خواهیم یاد بگیریم، باید به آن گوش دهیم.»

این دیدگاه های دانشجویی همچنین منعکس کننده یک دستور کار چند فرهنگی و یک ایرلند چند فرهنگی است. Ó hÓgartai می گوید که این یک تغییر قابل توجه از سال 1993 است. «بر اساس گزارش CSO، حدود 6 درصد از جمعیت «غیرایرلندی» بودند در حالی که اکنون تقریبا 17 درصد است» (اگرچه، او می‌گوید، «ما باید از توصیف مردم به‌عنوان هیچ چیز خودداری کنیم».

«این یک تغییر عمیق است که چالش‌هایی را در کلاس درس ارائه می‌کند، اما همچنین فرصت‌های بزرگی برای درک، یادگیری احترام، و گشاده رویی و همدلی در یک زمینه چند فرهنگی است که در مقاله متفکرانه پل گیلسپی در شماره ویژه منعکس شده است.»

نقاط ضعف در سیاست گذاری: چالشی برای کنوانسیون آموزش

افزایش آگاهی و تأثیر گرمایش جهانی تغییر دیگری در زمینه از کنوانسیون 1993 است. این موضوع نیز یکی از مضامین شماره ویژه است، از جمله در مقالات آن دولان، کاتلین لینچ و جوآن پارکز. آن دولان به این سوال باز می گردد که «آموزش برای چیست؟ … بحران محیطی یک شکست تکنولوژیکی یا سیاسی نیست، بلکه یک بحران ذهنی، ادراک و ارزش هاست. بنابراین، در درجه اول یک چالش آموزشی است» و چارچوبی را برای تغییر برنامه درسی سیستمی تعیین می کند.

Ó hÓgartai می‌گوید: «گاهی اوقات این سؤالی است که ما از دست می‌دهیم. همانطور که برنی اوکانل و جاناتان تیرنان اشاره کردند، معلمان، رهبران مدرسه و والدین تحت فشار فزاینده‌ای قرار دارند، و گاهی اوقات به نظر می‌رسد که برنامه درسی و روز مدرسه باید جنبه‌های انعطاف‌پذیری داشته باشد، با تمام انتظاراتی که اضافه می‌شود. اما اگر به هدف آموزش برگردیم، همه می‌دانیم که معلم می‌تواند تفاوتی ایجاد کند، این امر به انسان مربوط می‌شود. انجام می دهد، بنابراین ما باید باشیم و نه تنها انجام دهیم.»

او می‌گوید که این موضوع در مرکز موضوع ویژه قرار دارد و در مقاله‌ای توسط آندریاس شلیچر، مدیر آموزش و مهارت‌های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، خلاصه شده است. مانند بسیاری از مقالات موجود در آن، او استدلال می کند که با ظهور هوش مصنوعی "تمرکز ما باید تغییر کند". اما، بیشتر از همه، شلایچر استدلال می‌کند که آموزش در مورد امید است، چالش‌های آن مستلزم «تحولات عمیق در نحوه و مکان یادگیری» است.

هگارتایگ به مقاله جان والشی اشاره می کند که روند تغییر را پس از کنوانسیون 1993 با «گوش دادن از طریق مشورت واقعی، تفکر از طریق توسعه سیاست دقیق بر اساس شواهد، و اجرای از طریق قانون گذاری و تعهد سیاسی پایدار» تشریح می کند.

او می گوید: «تغییر سیستمی آسان نیست، می دانیم. اما اگر به 30 سال آینده فکر می کنیم، او می گوید، «این نیاز به تجسم مجدد از وضعیت ایرلند در حال حاضر دارد و در آن زمان چگونه خواهد بود، آن دگرگونی بنیادی که آندریاس خواستار آن است. تنها می توان امیدوار بود که شجاعت و اراده سیاسی برای انجام آن وجود داشته باشد.»