نسل جغرافیایی

تصاویر توسط میگل پورلان

وقتی پدر و مادر شدم، هیچ کس به من درباره همه برنامه‌هایی که تلفنم را مستعمره می‌کنند هشدار نداد: برنامه مانیتور کودک که در آن می‌توانم به دخترم خیره شوم، حتی وقتی من و شوهرم بالاخره یک شب بیرون رفتیم. برنامه ای برای حوضچه هوشمند Snoo که ما با ناامیدی با چشمانی تاریک اجاره کردیم، که لحظه به لحظه خواب او را به ثبت رساند. برنامه ای که در آن خواب او را به صورت دستی ثبت کردم زیرا Snoo به اندازه کافی دقیق نبود. و هنوز، یادم می‌آید که فکر می‌کردم کاملا مهار شده بودم.

منظورم این است که من جوراب هوشمند Owlet 299 دلاری را نخریدم که ضربان نبض و اشباع اکسیژن او را مستقیما به تلفن من می فرستد، یا مانیتور 290 دلاری Nanit که هر نفس او را ردیابی می کرد. مهدکودک ما پخش زنده نداشت - می بینید؟ خویشتن داری - اما این در واقع خدماتی است که برخی اکنون ارائه می دهند. با این حال، پیش دبستانی مانند اردوی تابستانی به برنامه خاص خود نیاز داشت. به زودی تلفن من با پیام هایی در مورد ضرب و شتم زمین بازی و جراحات جزئی مانند بریدگی کاغذ شروع به پینگ کرد. وقتی این را می نویسم، فهمیدم که دخترم ساعت 2:17 بعد از ظهر از خواب بیدار شد.

پانوپتیکون به نوزادان و کودکان نوپا ختم نمی شود. والدینی که بچه‌های بزرگ‌تر از من دارند به من می‌گویند که روی نمرات وسواس دارند، که با هر تکلیف یا مسابقه جدید فورا به‌روزرسانی می‌شود. آنها بچه های خود را از طریق دوربین روی زنگ خانه خود تماشا می کنند. آنها پیام های متنی را نظارت می کنند. آن‌ها عکس‌های روزانه از کمپ خواب‌آلود - زمانی که قطع کامل ارتباط بود- را برای شواهدی از آفتاب سوختگی یا طرد اجتماعی بررسی می‌کنند. چرا او جدا از دیگران ایستاده است؟ چرا او لبخند نمی زند؟

اما بیشتر از همه، والدین فرزندان خود را در هر کجا که می روند دنبال می کنند. ردیابی موقعیت مکانی ممکن است برای بچه های کوچکتر با قرار دادن AirTag در کوله پشتی، ژاکت یا کفش شروع شود. (اکنون Skechers کفش هایی با یک محفظه اختصاصی در زیره می سازد.) برای بچه هایی که به اندازه کافی بزرگ هستند که ساعت هوشمند یا تلفن خود را داشته باشند، GPS دقیقا در داخل آن تعبیه شده است- و بنابراین والدین آنها را تا سنین نوجوانی و حتی بعد از آن دنبال می کنند. بر اساس یک مطالعه، سه چهارم والدین با نوجوانان 14 تا 17 ساله به اطلاعات موقعیت مکانی فرزندان خود دسترسی داشتند.

بر اساس مطالعه دیگری که در سال 2021 توسط مایکلین جنسن، روانشناس دانشگاه کارولینای شمالی در گرینزبورو انجام شد، حتی در میان دانشجویان، یک سوم آنها توسط والدینشان ردیابی می شدند. جنسن می‌گوید پنج سال بعد، این تعداد حتی بیشتر است: بر اساس داده‌های منتشر نشده او، بیش از نیمی از دانش‌آموزان تحت تعقیب هستند. در آزمایشگاه خودش، او آموخته است که حتی دانشجویان فارغ التحصیلش همچنان ردیابی می شوند. او در مورد یک دانشجوی 29 ساله به من گفت که اخیرا از پایان نامه خود دفاع کرده است اما مادرش هنوز مکان او را بررسی می کند و با او تماس می گیرد.

اگر تماشای مکان واقعی فرزندتان کافی نیست، Life360 وجود دارد، یک برنامه ردیابی که به والدین امکان می‌دهد تا حداکثر 30 روز از تاریخچه موقعیت مکانی دارای مهر زمانی را مرور کنند، رانندگی را زیر نظر بگیرند تا مطمئن شوند که فرزندانشان در محدوده سرعت مجاز باقی می‌مانند، و هنگام ورود یا خروج از مکان‌های ذخیره‌شده، مانند خانه، مدرسه، و بله، یک دانشگاه، هشدار دریافت کنند. زمانی که من برنامه را برای او توضیح دادم، روان‌شناسی که تاب‌آوری کودکان را مطالعه می‌کند، شروع به گفتن کرد: «شاه مقدس». اما یک روانپزشک کالج که بیمارانش شامل دانشجویان کارشناسی هستند نیازی به معرفی Life360 نداشت.

او گفت: "دانشجویان زمان زیادی را صرف شکایت از من در مورد این موضوع می کنند." این اپلیکیشن 102 میلیون کاربر فعال ماهانه دارد و همچنان در حال افزایش است.

این همه ردیابی با ما چه می کند؟ اخیرا نسخه ای از این سؤال را برای کارشناسان رشد کودک و همچنین والدین و خود نوجوانان مطرح کرده ام. کیتلین برنل، روانشناس در UNC چپل هیل که ردیابی دیجیتالی را مطالعه کرده است، وقتی این سوال را از او پرسیدم، گفت: «این خنده دار است. "همانطور که شما می گویید، من به معنای واقعی کلمه از مهد کودک 1 ساله ام اعلانی دریافت کردم که می گفت او یک کراکر گراهام خورده است."

من هنوز کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده‌ای پیدا نکرده‌ام که اثرات اعلان‌های والدین در مورد کراکرهای گراهام را تجزیه کند - و به‌طور جدی‌تر، هیچ داده بلندمدتی در مورد نتایج برای والدینی که از این برنامه‌ها برای نظارت بر نوزادان خود از بدو تولد استفاده می‌کنند، وجود ندارد. اما در حالی که سخت است استدلال کنیم که نوزادان از فرزندپروری بیش از حد توجه رنج می برند، روانشناسی رشد نشان می دهد که نظارت مداوم در نهایت ناسالم می شود. برنل به من گفت یکی از وظایف اصلی رشد نوجوانی دستیابی به میزانی از استقلال است.

او پرسید: «اگر شما این بند ناف استعاری را دارید، آیا این حس استقلال به اندازه کافی توسعه خواهد یافت؟»

[از شماره می 2020: کیت جولیان در مورد دوران کودکی در سنی مضطرب]

هرچه بیشتر بررسی می‌کردم که نظارت مداوم بر بچه‌ها چه می‌کند، بیشتر به این فکر می‌کردم که در آن سوی بند ناف با والدین چه می‌کند. تلفن های ما از لحظه به دنیا آمدن یک بچه به ما نوعی دانایی کل را می دهند. حتی زمانی که از نظر فیزیکی از هم دور هستیم، از نظر دیجیتالی متصل می‌مانیم. اما ما به عنوان والدین، قرار است با رشد فرزندانمان، تغییر خود را تجربه کنیم و دانش و کنترلی را که زمانی در اختیار داشتیم کنار بگذاریم. برنل گفت: «این یک وظیفه رشدی مهم برای والدین نیز هست.

و در اینجا، ما والدین ممکن است خودمان شکست بخوریم. ما مطمئنا در حال رشد نیستیم. در سال 2024، جراح عمومی ایالات متحده یک توصیه بهداشت عمومی در مورد سلامت روان والدین صادر کرد که سه سال پیش از آن نیز توصیه مشابهی را در مورد سلامت روان جوانان تکرار کرد. در یک نظرسنجی ملی که در آن 18 درصد از نوجوانان اضطراب را گزارش کردند، همینطور 18 درصد از والدین. با وجود تمام نگرانی های اخیر در مورد بحران در سلامت روان نوجوانان، والدین نیز به وضوح در حال مبارزه هستند.

به سخنان جاودانه کودک 3 ساله ام امروز صبح فکر می کنم: "آرام باش مامان!"

وقتی مورین پاسکال، مشاور کالج در کارولینای شمالی، چند سال پیش دخترش را به کالج فرستاد، بلافاصله از او دعوت شد تا به یک گفتگوی گروهی برای مادران دخترانی که در همان طبقه زندگی می‌کنند، بپیوندد. او به خاطر می‌آورد که مادران در حین عجله دخترانشان مکان دخترانشان را دنبال می‌کردند و در حال حرکت از خانه به خانه نگاه می‌کردند. اما اتفاقی که در ذهن او ماندگار شد، یک صبح پاییزی رخ داد، زمانی که مادری به چت گروهی پیام داد که دخترش هنوز در اتاق خوابگاهش است. او یک آزمون ریاضی در 10 دقیقه داشت. آیا کسی می تواند از فرزندش بخواهد که در خانه اش را بزند؟ میگل پورلان

پاسکال به من گفت: "فقط فکر می کردم، این خیلی زیاد است. خیلی زیاد است." اما همه اینطور فکر نمی کردند. مادر دیگری زود جواب داد: دخترم در راه است.

به یک معنا، صحنه ای که پاسکال توصیف کرد چیز جدیدی نبود. فرزندپروری با هلیکوپتر حدود 20 سال پیش مورد استفاده عمومی قرار گرفت و مقالاتی در مورد والدینی که به صورت استعاری و تحت اللفظی فرزندان خود را در محوطه دانشگاه دنبال می‌کنند، هنوز هم هر پاییز مانند بلوط‌هایی از درخت بلوط می‌افتند. اما چیزی که در مورد این حکایت برای من متمایز بود، همه تلفن‌ها بودند – و این که چقدر بدون اصطکاک باعث می‌شوند هر اضطراب والدینی که در سر شما ایجاد می‌شود را برطرف کنند.

[ گوش کنید: پادکست راسل شاو "تربیت کودکان تاب‌آور"]

یک مرحله به آسانی به مرحله دیگر منتهی می شود: اگر به یک چت گروهی برای والدین دعوت شده اید، چرا به آن ملحق نمی شوید؟ اگر می‌توانید ببینید فرزندتان در دانشگاه کجاست، چرا نگاه نکنید؟ اگر جایی نیستند که باید باشند، چرا چیزی نمی گویند؟ تنها چیزی که لازم است چند ضربه بر روی تلفن شما است، که به هر حال هر زمان که روی مبل می نشینید به صورت بازتابی آن را بیرون می آورید.

در دوران دمدمیفون، مادر خودم حتی اگر می‌خواست نمی‌توانست تمام روز را به پیام‌رسانی به مادران دانشجوی سال اول من بگذراند. و من کاملا مطمئن هستم که هیچ یک از والدین دوستان نوجوانم مکان آنها را ردیابی کردند - باز هم، زیرا آنها نمی توانستند، حداقل بدون تلاش نگران کننده.

سپس، در سال 2015، اپل یک تغییر نرم افزاری انجام داد که ممکن است بیش از هر چیز دیگری برای عادی سازی ردیابی موقعیت مکانی انجام داده باشد: این شرکت شروع به ارسال آیفون های از پیش بارگذاری شده با Find My Friends کرد و به افراد اجازه می داد موقعیت مکانی خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند. همانطور که از نام آن پیداست، این برنامه در ابتدا برای خانواده ها ساخته نشده بود، اما از آن زمان به یک گزینه پیش فرض برای والدینی تبدیل شده است که فرزندان خود را ردیابی می کنند.

(این برنامه در سال 2019 با Find My iPhone ادغام شد و فقط به Find My تبدیل شد.) Life360 که در سال 2008 پس از اینکه یکی از بنیانگذاران آن شاهد تلاش خانواده ها برای یافتن یکدیگر در پیامدهای آشفته طوفان کاترینا بودند، راه اندازی شد، در سال های اخیر نیز شروع به کار کرده است. کاربران فعال ماهانه آن از سال 2020 چهار برابر شده است و درآمد آن در سال گذشته تقریبا نیم میلیارد دلار بوده است. این دو محبوب ترین برنامه ردیابی مکان هستند. استفاده از هر دو بی دردسر است.

وقتی برای اولین بار با نوجوانان و بزرگسالان جوان در مورد ردیابی موقعیت مکانی صحبت کردم، شروع کردم با این سوال که والدین آنها چه زمانی شروع به ردیابی آنها کردند. خیلی زود متوجه شدم که این مثل این بود که بپرسم کی شروع به خوردن غذاهای جامد کردند. مثل همیشه؟ برای بسیاری از بچه‌ها، ردیابی موقعیت مکانی به‌طور خودکار با اولین ساعت هوشمند یا تلفن همراه آن‌ها، بدون هیچ حرفی انجام می‌شد. برای بسیاری از والدین نیز، ردیابی موقعیت مکانی به دلیل در دسترس بودن، در زندگی آنها آسان شد.

یک مادر چهار فرزند به من گفت: «وقتی آن ابزار را داشتیم، احساس می‌کردیم که اگر از آن استفاده نکنیم، بی‌مسئولیم». این حس را هم به یاد دارم، زمانی که برای اولین بار مادران محله را دیدم که درباره نحوه اتصال AirTag به یک کودک 3 ساله بحث می کردند. صبر کن، قرار بود این کار را بکنم؟ آیا با فرستادن بچه‌ام به پیش‌دبستانی بدون مدرسه، بی‌مسئولانه رفتار می‌کردم؟

ابتدا این را بگوییم: ردیابی موقعیت مکانی بسیار مفید است! بر اساس داده‌های اولیه جمع‌آوری‌شده توسط ویلیام پلهام III، روان‌شناس دانشگاه سن دیگو که سال گذشته یک مطالعه تقریبا 1000 خانواده را در مورد ردیابی موقعیت در دوران نوجوانی آغاز کرد، راحتی و هماهنگی تدارکات، دلایل اصلی ذکر شده توسط حدود یک سوم والدینی است که از آن استفاده می‌کنند. پلهام، که پس از مطالعه درباره مصرف مواد و بزهکاری در نوجوانان به این موضوع رسید، به من گفت که مصاحبه‌های اصلی او برای پرسیدن درباره رفتارهایی مانند نقض مقررات منع آمد و شد، داشتن رابطه جنسی و مصرف مواد بوده است.

والد سومی که وارد شد سعی کرد مصاحبه را متوقف کند و به محققان گفت: "بچه ها متوجه نمی شوید. من از این برنامه ها صرفا برای تدارکات استفاده می کنم. از آن استفاده می کنم تا بفهمم چه زمانی او را در دبیرستان می برم: آیا او در در شرقی است یا در غربی؟"

برای والدینی که از ردیابی موقعیت مکانی فقط به این شکل استفاده می کنند، آنقدرها هم پیچیده نیست—نیازی به فکر کردن زیاد نیست. اما ایمنی انگیزه بزرگ دیگری است که 40 درصد از والدین در داده های پلهام به عنوان دلیل اصلی ذکر کرده اند. و پلهام علاقه مند است که چگونه والدین از طریق ردیابی موقعیت مکانی ایمنی را تضمین می کنند: "رفتار چیست؟ آیا این به معنای چک کردن هر روز است؟" چند بار در روز؟ تماس گرفتن - یا حتی رانندگی کردن اگر والدین چیزی را که دوست ندارند ببینند؟

فیث که اخیرا از دانشگاه فارغ التحصیل شده است، به من گفت که مادرش در دبیرستان او را از نزدیک در Life360 تماشا کرده است. (من برای برخی از افرادی که با آنها مصاحبه کردم فقط از نام کوچک یا میانی استفاده می کنم، بنابراین آنها می توانند با صراحت در مورد زندگی خانوادگی خود صحبت کنند.) او گفت: "وقتی در بزرگراه هستم با من تماس می گرفت و در مورد سرعت حرکتم به من سخنرانی می کرد." "یا یک بار بود که در خانه یکی از دوستانم بودم و او آدرس را نمی شناخت.

و او از محل من به خانه آن دوست رفت و در را زد. فیث گفت: شرم آور بود، اما دوستش به خصوص شوکه نشد. این جور چیزها وقتی اتفاق می افتد که همه ردیابی می شوند. هنگامی که برنامه با مشکل مواجه می شد، همانطور که گاهی اوقات اتفاق می افتد، مادرش به مکان تصادفی که در Life360 دیده بود می رفت. رابطه فیث با مادرش برای شروع در دبیرستان دشوار بود، که باعث شد Faith تعطیل شود، و این باعث شد مادرش بیشتر به Life360 وابسته شود، و همین باعث شد که Faith حتی کمتر مورد اعتماد قرار گیرد - یک مارپیچ رو به پایین که بسیاری از کارشناسانی که با آنها صحبت کردم در مورد آن هشدار دادند.

تعداد انگشت شماری از مطالعات در مورد ردیابی مکان نوجوانان، اثرات مختلط یا بسیار جزئی را بر روابط نوجوان و والدین یافته اند، اگرچه آنها همچنین به طور عمیق در مورد نحوه استفاده والدین از آن تحقیق نکرده اند. (همچنین آنها در مجموع رابطه ثابتی بین ردیابی و طبقه اجتماعی-اقتصادی پیدا نکرده‌اند.) به طور کلی، مطالعات بین والدینی که فقط در حین سوار شدن به مکان نوجوان خود نگاه می‌کنند و والدینی که به مکان نامعلومی در Life360 رانندگی می‌کنند، تمایز قائل نمی‌شوند.

بسیاری از والدینی که از ردیابی موقعیت مکانی استفاده می کنند، به گمان من، جایی بین این دو افراط هستند. تماشای نقطه مکان فرزندشان به اندازه کنترل نیست، بلکه آرامش خاطر است. گرگوری چیس، که به عنوان دکترای ردیابی موقعیت نوجوانان مطالعه کرد، این برنامه ها "درک ایمنی" را ارائه می دهند. دانشجوی آزمایشگاه جنسن در UNC Greensboro به من گفت.

او در مورد این تفاوت توضیح داد: «وقتی موقعیت مکانی کسی را می‌دانید، لزوما نمی‌دانید که با چه کسی یا چه رفتاری می‌تواند داشته باشد.» شما می توانید پسرتان را در اتاق خوابگاهش ببینید و ندانید که او در حال مشروب خواری است. شما می توانید دختر خود را در نزدیکی یکی از دوستان خود ببینید و از تجاوز جنسی اطلاعی نداشته باشید، که اکثر آنها توسط فردی شناخته شده برای قربانی انجام شده است. اما حداقل شما می توانید این موضوع را رد کنید که فرزندتان در جایی در یک گودال دراز کشیده است؟

یک موضوع دائمی در گفتگوهای من، و در گفتگوهایی که کارشناسان می گویند با والدین دارند، این احساس است که دنیا خطرناک تر شده است و خطرات زیادی در آن وجود دارد. این در آمار ثابت نشده است: تقریبا از هر نظر، نوجوانان زندگی امن‌تری از همیشه دارند. آنها نه تنها نسبت به دهه 1990، زمانی که جنایت به اوج خود رسید، کمتر قربانی خشونت می شوند. آنها همچنین کمتر احتمال دارد سیگار بکشند، مشروب بنوشند، از داروهای سخت استفاده کنند یا باردار شوند. نرخ همه این رفتارها بیش از نصف کاهش یافته است.

پلهام گفت: «نوعی بعد ریسک پذیری وجود دارد که قطعا در نوجوانان کاهش یافته است.

چرخش آونگ به سمت ایمنی مزایای واقعی دارد، اما ممکن است هزینه‌هایی نیز داشته باشد. نوجوانان امروزی نیز کمتر احتمال دارد که شغلی پیدا کنند، قرار ملاقات بگذارند یا رانندگی کنند - که همه اینها شامل برخی خطرات کوچک اما ملموس یا عدم اطمینان در دنیای فیزیکی است. زندگی آنها به سمت درون چرخیده است، و هنگامی که آنها به بیرون بروند، ردیابی می شوند.

تصادفی یا غیر تصادفی، میزان افسردگی و اضطراب در نوجوانان به طور پیوسته افزایش یافته است. این روندها "به طور شهودی به هم متصل هستند، درست است؟" پلهام گفت. او مراقب است که تصدیق کند که این مشاهدات بیشتر استنتاج است تا واقعیت تجربی. علت بحران سلامت روانی نوجوانان موضوعی است که اخیرا بیشتر آن بر نقش رسانه های اجتماعی متمرکز شده است. اما تصور اینکه کاهش تحمل خطر و عدم اطمینان در نوجوانان بر رفاه آنها تأثیری ندارد، دشوار است.

و شاید والدین نیز تا حدودی آن را احساس کنند، زیرا حتی آنهایی که از نزدیک فرزندان خود را دنبال می‌کنند، با نوستالژی آشکار در مورد جوانی آزادتر و وحشی‌تر خود با من صحبت کردند - برعکس آنچه به فرزندانشان می‌دهند. هنری استوارت، دانشجوی دانشگاهی، به من گفت: «بسیاری از والدین امروزی بسیار ریاکار هستند. پدرش هنوز او را دنبال می کند. استوارت گفت: «این همان نسلی است که همیشه در مورد اوه صحبت می‌کند، در دهه 80 خیلی عالی بود؛ مثلا می‌توانستیم دوچرخه‌هایمان را در سراسر محله بچرخانیم، و می‌دانی، وقتی خورشید غروب می‌کرد به خانه می‌آمدیم.»

اما اینها همان والدینی هستند که در Life360 هستند، بچه هایشان را تعقیب می کنند و تک تک حرکاتشان را زیر نظر دارند.» میگل پورلان

توماس پارکر، پدر دو و ناپدری چهار فرزند، قبل از اینکه نوجوانی داشته باشد، با ردیابی موقعیت مکانی مواجه شد. (او ردیابی نمی کند، اما همسر سابقش این کار را انجام می دهد.) او زمانی که در ارتش مستقر بود از نسخه ای از آن به نام Blue Force Tracking استفاده کرده بود. او به من گفت: «همه از آن متنفر بودند. پارکر، که اکنون یک مشاور سلامت روان در آرکانزاس است، توضیح داد: "ما آن را دوست داشتیم، به این دلیل که اگر در کمین قرار می‌گرفتیم یا چیزی و نیاز به کمک داشتیم، می‌توانستند دقیقا بگویند کجا هستیم - اما به حالت پرستار بچه نیز تبدیل می‌شد. مثلا، شما فقط باید 30 رانندگی می‌کنید و شما 35 می‌رانید.

باید سرعتت را کم کنی.» حتی در یک منطقه جنگی، ممکن است بیش از حد باشد.

راسل شاو داستانی را در مورد گم شدن در تعطیلات خانوادگی در 7 سالگی به من گفت. او با برادر بزرگترش به یک بازی ویدیویی رفته بود که اول از همه آنجا را ترک کرد و از او پرسید که آیا شاو راه بازگشت به متل را می داند یا خیر. برادرش رفت. "سپس از آنجا خارج شدم و نمی دانستم کجا بروم." بعدش چی؟ این دهه 1970 بود: بدون تلفن همراه، بدون GPS. در حقیقت، او خیلی دور نبود، شاید یک بلوک دورتر، اما در مغز بچه کوچکش، کاملا و عمیقا گم شده بود. سرگردان شد.

او در نهایت یک بزرگسال را پیدا کرد، پلیس او را به پلیس برد، تا زمانی که پدر و مادرش را دید که در خیابان در جستجوی او بودند. او گفت: «در آن زمان خیلی بد بود، و دفعه بعد که چنین چیزی اتفاق افتاد، فکر کردم، اوه، من می‌توانم از پس آن برآیم.»

در گفتار او حدود نیم قرن بعد، این داستان در مورد تجربه آسیب زا از گم شدن نیست، بلکه درباره چگونگی غلبه بر خود جوانتر است. چه می شد اگر والدین او می توانستند فورا وارد شوند زیرا مختصات او را در تلفن خود می دیدند؟ هیچ گم شدنی وجود نداشت، نه "ممکن بود"، بلکه هیچ پیروزی نهایی نیز وجود نداشت. شاو که تا همین اواخر رئیس مدرسه روزانه جورج تاون در واشنگتن دی سی بود، خبرنامه ای برای آتلانتیک درباره تربیت بچه های تاب آور نوشته است و در حال کار بر روی کتابی درباره این موضوع است.

او تعجب می کند که همه این ردیابی مکان چه معنایی برای انعطاف پذیری بچه ها دارد. «اگر ما تحت تعقیب یا نظارت هستیم، و این حس در همه جا وجود دارد که می‌توانیم نجات پیدا کنیم، آیا این حس ظرفیت خود را به طور کامل درونی نمی‌کنیم؟» او گفت. و در نهایت، زمانی فرا خواهد رسید که ما باید روی پای خود بایستیم.»

داستان گم شدن شاو با من ماند زیرا در واقع نسخه وارونه را از زبان والدینی شنیدم که بچه هایشان را دنبال می کردند. داستان مدرن چیزی شبیه به این است: یک نوجوان هنگام رانندگی یا سوار شدن به مترو اشتباه می کند. در وحشت، آنها با والدین خود تماس می گیرند، و آنها مکان آنها را جستجو می کنند و آنها را به جایی که باید باشند راهنمایی می کنند - خدا را شکر که ردیابی کردند.

یکی از والدینی که چنین سناریویی را بازگو کرد، لوئیز بارخوس است که در واقع ردیابی موقعیت مکانی را به عنوان بخشی از تحقیقات خود در دانشگاه نیویورک در مورد تعامل انسان و کامپیوتر مطالعه می کند. او از سال 2003 به این موضوع علاقه مند بوده است. در اوایل، جذب داوطلبانی که مایل به نصب اپلیکیشن‌های ردیابی مکان بودند، دشوار بود، بنابراین فناوری آن زمان غیرعادی – حتی تهاجمی – بود.

(این روزها او می‌گوید: «خیلی آسان است.») در زندگی خودش، وقتی دختر بارخوس برای اولین بار به تنهایی سوار مترو شد، موقعیت مکانی خود را به دقت زیر نظر داشت و اگر برنامه به او قطاری را نشان می‌داد که در مسیر اشتباه است، پیامک می‌فرستاد. چندین بار دخترش به مادرش زنگ زد که گم شده بود و پرسید کجا برود.

در ابتدا مطمئن نبودم که بارخوس چه احساسی نسبت به مدیریت خرد سفرهای دخترش در مترو دارد. اما وقتی درباره داستان گم شدن شاو در 7 سالگی و نگرانی او از اینکه والدین دیگر به بچه ها این فرصت را نمی دهند که خودشان این موقعیت ها را طی کنند به او گفتم، او پاسخ داد: "فکر می کنم کاملا درست است." با این حال، در این لحظه، کدام مادر قرار است تلفن دختر وحشت زده خود را قطع کند؟ بارخوس گفت: «ما به گونه‌ای بر فرزندانمان نظارت می‌کنیم که ضروری نیست، اما من نمی‌دانم چگونه آن را بردارم.»

تحقیقات خود Barkhuus نشان می دهد که چگونه ردیابی موقعیت مکانی عادی شده است، حتی در بین خود بچه ها. مطمئنا، نوجوانان و بزرگسالان جوان با والدینی که به‌ویژه مزاحم هستند، از این تعقیب‌ها ناراحت هستند – بعضی‌ها یاد گرفته‌اند که با دستکاری تنظیمات یا جا گذاشتن تلفن خود در صندوق پستی دوستانشان، ردیابی را دور بزنند – اما بسیاری از ردیابی شدن اطمینان پیدا می‌کنند. (همچنین همه آنها مکان خود را با دوستان خود به اشتراک می گذارند.) برخی از دانشجویان کالج که او با آنها مصاحبه کرد در واقع این کار را با والدین خود که کمتر دانش فنی ندارند آغاز کردند. آنها این ایده را درونی کرده اند که به آن نیاز دارند.

حتی فیث که از استفاده مادرش از Life360 متنفر بود، با این وجود گفت که انگیزه اصلی را درک می‌کند: «دنیا در حال خطرناک‌تر شدن بود و این فقط یک چیز ایمنی است، که من کاملا با آن موافقم.»