نسل Z در فرانسه، اسپانیا و آلبانی به دام افتاده است: سخت درس بخوانید، فقیر بمانید، با والدین خود زندگی کنید. جای تعجب نیست که اعتراض می کنند

در پاریس، دانش‌آموزان به کمبود معلم، شلوغی کلاس‌ها و خرابی ساختمان‌های مدارس اعتراض کرده‌اند.

در اسپانیا، اخراج ماریکارمن آباسکال 87 ساله - که در 7 اکتبر درگذشت - به محل تجمع اعتراضات مسکن تبدیل شد.

در تیرانا، دانش‌آموزان به تظاهرات گسترده‌تری بر سر هزینه‌های آموزشی و اتهامات فساد پیوستند.

اینها بخشی از یک جنبش واحد نیستند و اعتراضات یک دلیل مشترک ندارند. اما آنها یک چالش مشترک را مورد توجه قرار می دهند: آیا جوانان می توانند مسیری معتبر از تحصیل به کار شایسته و از وابستگی مالی به زندگی شخصی خود را ببینند.

فرانسه: شرایط مدرسه خط شروع را شکل می دهد

از سپتامبر، دانش‌آموزان فرانسوی به دلیل کمبود معلم، شلوغی کلاس‌ها و خرابی ساختمان‌های مدارس تظاهرات کردند. مطالبات آنها بیشتر از اداره روزانه مدارس است. آنها همچنین سؤالی را درباره فرصت‌های برابر مطرح می‌کنند: آیا آموزش عمومی می‌تواند به هر دانش‌آموزی بدون توجه به اینکه کجا زندگی می‌کند یا خانواده‌اش توانایی مالی دارد، ابزاری برای پیشرفت در اختیارش بگذارد؟

ارقام گسترده تر به توضیح اینکه چرا این سوال اهمیت دارد کمک می کند.

در سال 2025، 25.5 درصد از افراد 15 تا 29 ساله در فرانسه در معرض خطر فقر یا محرومیت اجتماعی قرار داشتند، در مقایسه با 24.2 درصد در سراسر اتحادیه اروپا، براساس Eurostat.

در آگوست 2026، بیکاری در میان افراد زیر 25 سال به 20.6 درصد رسید، در مقابل 8.2 درصد برای کل جمعیت. نرخ های مربوط به اتحادیه اروپا 15.4 درصد و 6.1 درصد بود.

ادامه مطلب

اعتراضات فراموش شده: قفسه های خالی و راه های مسدود شده در جنوب ایتالیا، نادیده گرفته شده توسط رسانه ها، نشان دهنده بی توجهی ملونی و اتحادیه اروپا است.

این ارقام نشان نمی دهد که کمبود مدارس باعث بیکاری جوانان می شود. آنها نشان می دهند که گام از آموزش به کار برای بسیاری از جوانان چقدر دشوار است و چرا مدارس با منابع خوب در مناطقی با کمترین فرصت ها بیشترین اهمیت را دارند.

مسکن می‌تواند این انتقال را همچنان سخت‌تر کند. در پاریس، از هر دو مستأجر خصوصی زیر 30 سال، یک نفر بیش از 51 درصد از درآمد خود را صرف اجاره می کند. یک شاخص یورواستات همچنین نشان می دهد که 70 درصد از افراد 20 تا 24 ساله و 25 درصد از افراد 25 تا 29 ساله یا با والدین خود زندگی می کنند یا از نظر مالی با خانواده خود در ارتباط هستند.

فرانسه از 100 امتیاز 66 را به دست آورد و در رتبه 27 از 182 کشور در شاخص ادراک فساد سازمان شفافیت بین الملل در سال 2025 قرار گرفت. این شاخص درک فساد بخش عمومی را اندازه گیری می کند، نه تعداد حوادث اثبات شده را. این اعتراضات مدارس را توضیح نمی دهد، اما تاکید می کند که چرا وقتی خدمات و منابع عمومی در خطر است، شفافیت و پاسخگویی اهمیت دارد.

اسپانیا: زمانی که مسکن استقلال را به تاخیر می اندازد

اخراج آباسکال از آپارتمان مادرید که در آن ده‌ها سال در آن زندگی می‌کرد، تظاهراتی را در چندین شهر اسپانیا برانگیخت و درخواست‌ها برای حمایت قوی‌تر از مستاجران را تجدید کرد. پرونده او اعتراض جوانان نبود، اما چهره انسانی را بر بحران مسکن نشان داد که همچنین شکل می دهد که آیا جوانان می توانند خانه را ترک کنند و زندگی مستقلی بسازند.

بر اساس گزارش موسسه ملی آمار اسپانیا، در سال 2025، 67.1 درصد از اسپانیایی های 18 تا 34 ساله حداقل با یکی از والدین زندگی می کردند.

در میان افرادی که با والدین خود زندگی می کنند، 28.3 درصد گفتند که توانایی پرداخت اجاره بها را ندارند. بر اساس گزارش یورواستات، میانگین سنی که در آن جوانان خانه را ترک کردند 30.2 سال بود، در مقایسه با 26.3 در سراسر اتحادیه اروپا.

فشار مسکن به صورت مجزا عمل نمی کند. در سال 2025، 27.6 درصد از اسپانیایی های 15 تا 29 ساله در معرض خطر فقر یا محرومیت اجتماعی قرار داشتند که بالاتر از نرخ اتحادیه اروپا 24.2 درصد است.

در آگوست 2026، بیکاری در میان افراد زیر 25 سال 22.7 درصد بود که بیش از دو برابر نرخ کلی 10 درصد بود. وقتی بیکاری در بین جوانان بسیار بیشتر است و اجاره بها از دسترس بسیاری خارج است، نمی توان تاخیر در استقلال را به ترجیحات شخصی تقلیل داد.

اسپانیا در شاخص ادراک فساد در سال 2025 امتیاز 55/100 را کسب کرد و در بین 182 کشور در رتبه 49 قرار گرفت. این امتیاز ارتباطی بین فساد و اعتراضات مسکن ایجاد نمی کند. اما زمانی که مردم خواهان اقدام موثر در مورد مسکن هستند، شفافیت در مورد نحوه تصمیم گیری - و پاسخگویی در مورد کارکرد آنها - بخشی از بحث است.

آلبانی: رشد کافی نیست اگر جوانان مسیری رو به جلو نبینند

در ماه اکتبر، دانشجویان در تیرانا به دلیل هزینه‌های آموزشی و اتهامات فساد اعتراض کردند و به یک جنبش گسترده‌تر ضد دولتی پیوستند. مشارکت آنها آموزش و چشم انداز جوانان را به بحث گسترده تری در مورد هزینه های زندگی، اشتغال و اعتماد به نهادهای دولتی وارد کرد.

آمار رسمی آلبانی نشان می دهد که 19 درصد از جمعیت در سال 2025 در معرض فقر نسبی قرار داشتند، در حالی که 31.2 درصد با محرومیت شدید مادی و اجتماعی مواجه بودند. این دو معیار جنبه‌های مختلف سختی را توصیف می‌کنند: یکی درآمد خانوار را با آستانه فقر ملی مقایسه می‌کند. سایر موارد ناتوانی اجباری در تهیه کالاها و فعالیت‌های اساسی است.

ورود جوانان به بازار کار نیز دشوار است. تخمین های بانک جهانی بر اساس مدل ILO، بیکاری کلی را در سال 2025 به 10.9 درصد می رساند که به 25.6 درصد در میان جوانان 15 تا 24 ساله افزایش می یابد. بر اساس مجموعه داده های Eurostat، میانگین سنی تخمینی برای ترک خانواده والدین 30.9 سال در مقایسه با 26.3 در اتحادیه اروپا است. با این حال، این شاخص ها با هم موانع بین تحصیل، اشتغال و استقلال را توصیف می کنند.

آلبانی در شاخص ادراک فساد در سال 2025 امتیاز 39/100 را کسب کرد و در بین 182 کشور در رتبه 91 قرار گرفت. این اقدام شمارش موارد واقعی نیست، اما اتهامات فساد بخشی از خود اعتراضات است. این امر باعث می شود شفافیت، پاسخگویی و اعتماد عمومی بیش از اصول انتزاعی باشد: آنها شکل می دهند که آیا مردم معتقدند که نهادها به طور عادلانه به نگرانی های آنها پاسخ می دهند یا خیر.

پشت آمار

پشت این آمار میلیون ها جوان هستند که در تلاشند تا جاه طلبی های خود را به واقعیت تبدیل کنند. موانع یکدیگر را تقویت می‌کنند: مدارسی که منابع کافی ندارند می‌توانند انتخاب‌ها را محدود کنند، بیکاری می‌تواند استقلال مالی را به تأخیر بیندازد، و هزینه‌های بالای مسکن می‌تواند وابستگی به خانواده را طولانی‌تر کند.

بر اساس گزارش Eurofound، در سراسر اتحادیه اروپا، قیمت مسکن 55.4 درصد و اجاره بها 26.7 درصد بین سال‌های 2010 تا 2024 افزایش یافت که اغلب از رشد درآمد پیشی گرفت.

به همین دلیل است که نمی توان پاسخ را به یک حوزه سیاستی محدود کرد. این به معنای مدارس با کارکنان و نگهداری مناسب، مسیرهایی از آموزش به سمت کار مناسب، مسکن مقرون به صرفه تر و اجتماعی، کمک هدفمند برای اجاره، و حمایت های قوی تر از مستاجران است.

جوانان همچنین باید در سیاست هایی که آموزش، اشتغال و مسکن آنها را شکل می دهد، حرف معناداری داشته باشند.

یک دولت رفاهی قوی و حمایت اجتماعی مؤثر می‌تواند به اطمینان حاصل شود که چشم‌انداز یک فرد جوان صرفا بر اساس درآمد خانواده یا محل تولد تعیین نمی‌شود. اگر یک خانواده کم درآمد نتواند از حرکت یک جوان به سمت استقلال حمایت کند، وابستگی مالی می تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. مقابله با این چرخه بخشی از ایجاد عدالت اجتماعی و جوامعی است که در آن جوانان می توانند آینده ای را با اعتماد به نفس بیشتری برنامه ریزی کنند.

آینده نشان خواهد داد که آیا اعتراضات امروز به سیاست های پایدار منجر می شود یا خیر. آزمون این خواهد بود که آیا جوانان می توانند درس بخوانند، کار مناسبی بیابند و از پس هزینه های مالی برآیند بدون اینکه آینده آنها با شرایطی که در آن متولد شده اند تعیین کند.