نشست ترامپ و شی مشکلات مدیریت بحران چین و آمریکا را آشکار کرد

سفر ماه سپتامبر شی جین پینگ به واشنگتن بدون پیشرفت بزرگی در تجارت یا ایمنی هوش مصنوعی به پایان رسید. بیشتر پوشش رسانه‌ها بر این مراسم و نتایج محدود متمرکز بود. با این حال، گزارش‌های رسمی سؤالات مهمی را در مورد مدیریت بحران ایجاد کردند که تا حد زیادی مورد بحث قرار نگرفته است. در بیانیه چین آمده است که دو نظامی "توافق کرده اند که یادداشت تفاهمی در اسرع وقت درباره تقویت ارتباطات و پیشگیری از بحران امضا کنند." "فکت شیت" کاخ سفید به این تعهد اشاره ای نکرده است. یک گزارش بعدی ساوت چاینا مورنینگ پست گفت که ایالات متحده

این مقام رسمی وجود این بحث را تکذیب کرد. قبل از اینکه هر تفاهم نامه ای بتواند مدیریت بحران را بهبود بخشد، واشنگتن و پکن ابتدا به اجماع نیاز دارند که توافق کنند چنین مکانیزمی را دنبال کنند. چین و ایالات متحده در حال حاضر چندین راه برای برقراری ارتباط در طول تنش های نظامی دارند. اینها شامل ارتباط تلفنی دفاع، تماس مستقیم بین رهبران آنها و جلسات منظم بین مقامات دفاعی است. آنها همچنین در مورد قوانین برخورد نظامی در دریا و هوا به توافق رسیده اند. با این حال وجود این ترتیبات به این معنی نیست که در هنگام وقوع بحران از آنها استفاده می شود.

مقامات ممکن است پاسخ دادن به تماس را به تعویق بیندازند و تنش های سیاسی ممکن است باعث شود هر یک از دولت ها مذاکرات را به طور کامل به حالت تعلیق درآورند. بنابراین، یادداشت پیشنهادی باید بر روی در دسترس نگه داشتن تماس‌های موجود در مواقع ضروری تمرکز کند. بیش از یک سال پس از آن زمان ایالات متحده در سفر نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا به تایوان در آگوست 2022، افسران ارشد ارتش آمریکا و چین فرصت کمی برای صحبت مستقیم داشتند. پکن مذاکرات بین فرماندهان تئاتر را لغو کرده و سایر جلسات دفاعی را در اعتراض به این دیدار به حالت تعلیق درآورده بود.

تماس‌های نظامی خود منبع اختلاف نبودند، اما بخشی از پاسخ پکن شدند. رؤسای جمهور شی جین پینگ و جو بایدن در نوامبر 2023 در دیدار در کالیفرنیا در نهایت با از سرگیری مذاکرات نظامی موافقت کردند و وزارت دفاع ایالات متحده از این اقدام استقبال کرد. اما بازگرداندن تماس پس از نشست رهبران یک چیز است. مطمئن شدن از باز ماندن این کانال ها در صورت تیره شدن روابط، موضوع دیگری است. پیوند تلفن دفاع فعلی برای موقعیت هایی که نیاز به پاسخ فوری دارند طراحی نشده است.

به گزارش گروه بین‌الملل بحران، تنظیم یک تماس معمولا شامل 48 ساعت اخطار است و طرف مقابل 24 ساعت دیگر فرصت دارد تا به درخواست پاسخ دهد. مقامات ارشد ممکن است بتوانند هنگام تنظیم جلسات از قبل با این قوانین کار کنند. یک وضعیت اضطراری - مثلا برخورد هواپیما در دریای چین جنوبی - زمان کمی برای چنین رویه‌هایی باقی می‌گذارد.

تا زمانی که یک تماس ترتیب داده شد، فرماندهان ممکن بود بدون شنیدن حرف همتایان خود تصمیماتی گرفته باشند. برخورد EP-3 در سال 2001 نمونه دیگری از دشواری ارتباط در طول یک بحران نظامی را ارائه می دهد. سفارت ایالات متحده پس از برخورد هواپیماهای نظامی ایالات متحده و چین تلاش کرد با مقامات چینی تماس بگیرد، اما در 12 ساعت اول پاسخ های کمی دریافت کرد. واشنگتن اطلاعات کمی در مورد نحوه رسیدگی پکن به این حادثه داشت. پیوند تلفن دفاعی هنوز در سال 2001 ایجاد نشده بود و شرایط را با امروز متفاوت می کرد.

اما سابقه اخیر نیز دلگرم کننده نیست. در اوایل سال 2023، پس از اینکه ارتش ایالات متحده یک بالون نظارتی چینی را که از سرزمین اصلی ایالات متحده سرازیر شده بود را سرنگون کرد، وزیر دفاع ایالات متحده تلاش کرد تا با همتای چینی خود تماس بگیرد. گزارش شده است که چین درخواست او را برای تماس رد کرده است. آن قسمت بر ارزش محدود مکانیسم های مدیریت بحران موجود تاکید کرد. هنگامی که تماس های فوری بی پاسخ می مانند، افسران نظامی باید با اطلاعات محدود در مورد نیات طرف مقابل تصمیم گیری کنند. تفاهم نامه مدیریت بحران پیشنهادی باید این دو مشکل را حل کند.

حتی اگر مذاکرات نظامی منظم شکست بخورد، هر دو طرف باید بتوانند در مواقع اضطراری با یکدیگر تماس بگیرند. همچنین باید ظرف 30 دقیقه پس از ارسال یک پیام فوری به تأییدیه نیاز داشته باشد. افسری که پیام را دریافت می کند به سادگی تأیید می کند که پیام رسیده است و اطلاعات در حال بررسی است. در این مرحله هیچ یک از طرفین مجبور نیست تقصیر خود را بپذیرد یا با حساب طرف مقابل موافقت کند. آنها می توانند این اختلافات را برای بعد، زمانی که خطر فوری برطرف شد، رها کنند. برای پکن، پذیرش پیام با تصمیم گیری در مورد نحوه پاسخگویی به آن متفاوت است.

افسران چینی ممکن است قبل از اظهار نظر در مورد یک حادثه، به ویژه رویدادی که مربوط به حاکمیت یا فعالیت نظامی است، مجبور باشند با مافوق خود مشورت کنند. این فرآیند ممکن است زمان ببرد. یک پاسخ ساده که دریافت را تأیید می‌کند، به آن بحث‌ها اجازه می‌دهد بدون اینکه واشنگتن مطمئن باشد که آیا هشدارش شنیده شده است یا خیر، ادامه یابد. پکن همچنان می تواند پس از بررسی این حادثه تصمیم بگیرد که چه بگوید، در حالی که خط نظامی را در فوری ترین مرحله بحران باز نگه می دارد.

گروه بین‌المللی بحران خواستار شبیه‌سازی‌های بحران شده است که در آن مقامات چینی و آمریکایی چگونگی واکنش هر یک از طرفین را با ایجاد تنش بررسی می‌کنند. یک برخورد فرضی هواپیما بر فراز دریای چین جنوبی سناریوی مفیدی برای تمرین مشترک قبل از نشست ماه نوامبر ترامپ و شی در حاشیه نشست APEC خواهد بود. ارتش ایالات متحده می تواند تماس آزمایشی اولیه را برقرار کند و منتظر پاسخ همتای چینی خود باشد، طبق همان رویه هایی که در یک حادثه واقعی اعمال می شود.

این تمرین به هر دو طرف فرصتی می دهد تا ببینند چقدر طول می کشد تا یک پیام به افسری که مسئول پاسخگویی به آن است برسد. هرگونه تأخیر ناشی از نیاز به درخواست تأیید آشکار می شود. یک کانال اضطراری باید بر آنچه در زمان بحران اتفاق می افتد تمرکز کند. اگر حادثه ای رخ دهد، هر دو طرف باید بدانند که کجا اتفاق افتاده است، آیا کسی مجروح شده است یا خیر، و آیا ممکن است نیروهای آنها دوباره با هم تماس بگیرند. آنها نباید قبل از به اشتراک گذاشتن چنین اطلاعاتی، اختلافات گسترده تری را حل و فصل کنند. سوالات در مورد تایوان، محدودیت های فناوری، و ایالات متحده

استقرار نظامی هنوز می تواند از طریق کانال های دیپلماتیک و دفاعی موجود مورد بحث قرار گیرد. دور نگه داشتن این مسائل از ارتباطات اضطراری به افسران این امکان را می دهد تا بدون انتظار برای پیشرفت در مذاکرات سیاسی، با وضعیت فوری برخورد کنند. اظهارات شی در واشنگتن از ارتش چین و ایالات متحده خواسته شد تا "گفتگوی منظم را حفظ کنند و مکانیسم های ارتباط و پیشگیری از بحران را بهبود بخشند." دیپلماسی در سطح رهبر می تواند این کار را مجاز کند، اما این پیشرفت را تضمین نمی کند.

تا نشست بعدی ترامپ و شی در اپک، هر دو دولت باید حداقل تعهد یکسانی را تایید کنند و آزمایش مسیر تماس را تکمیل کنند. اگر دو طرف همچنان در حال مذاکره درباره شرایط آن باشند، خود این تفاهم نامه ممکن است بیشتر طول بکشد. اگر دو دولت بتوانند در مورد نحوه رسیدگی به تماس ها در طول یک بحران نظامی به توافق برسند، اجلاس در سطح رهبران اهمیت بیشتری خواهد داشت. در گذشته، اختلافات سیاسی باعث شده بود پکن مبادلات نظامی با واشنگتن را متوقف کند. همین مشکل ممکن است دوباره ایجاد شود و افسران نتوانند در یک لحظه حساس با همتایان خود تماس بگیرند.

یکی از راه‌های جلوگیری از این امر، جدا نگه داشتن خطوط تلفن اضطراری از مذاکرات معمول دفاعی است. بنابراین اولین معیار پیشرفت ساده است: آیا هر دو ارتش می توانند توافق کنند که یک پیام فوری باید ظرف 30 دقیقه تایید شود.