نظرسنجی رسانه های اسرائیلی نظر اکثریت مخالف نتانیاهو را پنهان می کند

رسانه‌های اسرائیل در این هفته اخبار شگفت‌انگیزی را گزارش می‌کنند: در نظرسنجی‌ها، بلوک نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو از گادی آیزنکوت پیشی گرفته است. آیا پس از همه شکست‌ها، فاجعه‌ها، رسوایی‌ها و نابسامانی‌های سال‌های اخیر، آیا واقعا نتانیاهو می‌تواند به سمت پیروزی دیگری پیش رود؟ طبق گزارش ها ظاهرا همینطور است. در واقعیت، نه چندان.

ما شاهد برداشت نادرست نظرسنجی‌ها هستیم. طبق نظرسنجی‌های اخیر، بلوک نتانیاهو حدود 53 کرسی در کنست 120 عضوی دارد، در حالی که بلوک آیزنکوت 51 یا 52 کرسی دارد - اما فقط به دلیل محرومیت‌های مصنوعی. وقتی همه احزاب مخالف به حکومت نتانیاهو ادامه دادند، به معنای حق‌های نتانیاهو بودند. بلوک (فوق ارتدوکس) با هم شمارش می شود، مجموع به حدود 67 کرسی می رسد.

این یک اکثریت پارلمانی جامد، شش کرسی بالاتر از آستانه مورد نیاز، و عملا بی‌سابقه در دوران سیاسی مدرن اسرائیل است. حداقل در نیم قرن گذشته، پس از پایان دوران تسلط تک حزبی ماپای، نخست‌وزیری که مخالفانش 67 کرسی دو هفته قبل از برگزاری انتخابات داشتند، گفته می‌شد که در حال پیشروی به سوی مردم به سوی نئتانهو است. این اتفاق می افتد؟ خیلی ساده، شمارش جناح‌های سیاسی به گونه‌ای انجام می‌شود که به نتانیاهو خدمت می‌کند. احزاب مخالف او از بلوک تغییر کنار گذاشته می‌شوند، زیرا فریبکار نیستند.

طرفدار شرکای ائتلاف طبیعی، حکومت وحدت ملی را ترجیح می دهند، یا به این دلیل که با سایر احزاب مخالف اختلاف نظر ایدئولوژیک دارند. نتیجه ظاهر نادرست یک رقابت نزدیک یا حتی یک مزیت جناح راست است، زمانی که اعداد خود داستان بسیار متفاوتی را بیان می کنند. اشتباه اساسی در اینجا نهفته است: یک بلوک سیاسی محکم و یک ائتلاف حکومتی یکسان نیستند. انتخابات ابتدا توازن قوا را در کنست تعیین می کند.

تنها پس از آن مذاکرات بر سر تشکیل دولت آغاز می‌شود. یک حزب می‌تواند بدون پیوستن به دولت آیزنکوت با نتانیاهو مخالفت کند و می‌تواند بدون اینکه بخشی از ائتلاف شود، از دولتی خارج از ائتلاف حمایت کند. توصیه به رئیس جمهور کاملا موضوع دیگری است. آمیختگی این مفاهیم به ابزار سیاسی قدرتمندی در دست نتانیاهو تبدیل شده است. سه عامل نشان می دهد که چقدر محاسبات متعارف گمراه کننده شده است: حزب ذخیره ها، احزاب عرب و حزب Ofer Winter. از حزب ذخیره شروع کنید.

این لباس جدید که در برخی از نظرسنجی ها چهار کرسی به دست می آورد، از بلوک تغییر کنار گذاشته شده است زیرا رهبران آن طرفدار یک دولت وحدت ملی هستند. خوب است. اما ترجیح در مورد ترکیب یک دولت به سختی معادل حمایت از ادامه حکومت نتانیاهو است. مواضع نیروهای ذخیره در مورد اصلاحات قضایی، برابری در خدمت سربازی، سیستم سیاسی و حتی مسئله فلسطین به طور قابل توجهی به موضع اردوگاهی که به دنبال جایگزینی نتانیاهو است نزدیکتر است تا ائتلاف وی با وزیر امنیت ملی، وزیر دارایی، بنزامارل وزیر دارایی، وزیر دارایی، بنزامارل، وزیر دارایی، تساوی در خدمت نظامی، نظام سیاسی و حتی مسئله فلسطین. و حریدی

احزاب. حتی اگر حاضر نباشند از قبل به ائتلافی به رهبری آیزنکوت متعهد شوند، هیچ منطق سیاسی در نشان دادن آنها به عنوان یک نیروی کاملا بی طرف وجود ندارد. حداقل، آنها باید به عنوان اعضای بالقوه بلوک تغییر در نظر گرفته شوند، حتی اگر شرکای اکراهی باشند که شروطی را تعیین می کنند.

ترجیح آنها برای اتحاد هیچ تغییری در این واقعیت ایجاد نمی کند که دولت کنونی با دیدگاه سیاسی آنها فاصله زیادی دارد. احزاب عربی و زمستان پیشنهادی دومین تحریف بسیار بزرگتر و پیامدتر است: احزاب عربی. این ممکن است چشمگیرترین دستاورد سیاسی نتانیاهو باشد. او سال هاست که توانسته است بخش بزرگی از مردم، از جمله شهروندان عرب را که مخالفان سیاسی اسرائیل کمتر شمارش می کنند، متقاعد کند. تعیین برنده انتخابات

به گونه ای رفتار می کند که گویی بخش قابل توجهی از اکثریت بالقوه خود به سادگی وجود ندارد. البته تفاوت های ایدئولوژیکی عمیقی بین احزاب عربی و احزاب صهیونیستی مرکز و چپ وجود دارد. شخصیت یهودی اسرائیل ناراحتی ایجاد می کند و درگیری اسرائیل و فلسطین و امنیت ملی مشکلات واقعی را ایجاد می کند. همچنین واضح است که آیزنکوت، آویگدور لیبرمن و نفتالی بنت تمایلی به تشکیل دولتی وابسته به احزاب عربی یا حتی تمایل به انجام آن ندارند. اما این سردرگمی موفق نتانیه است.

آغاز می شود: اینکه آیا یک حزب خاص به یک ائتلاف ملحق خواهد شد یا خیر، سوالی متفاوت از این است که آیا کرسی های آن می تواند مانع از تشکیل دولت نتانیاهو شود. تاریخ اسرائیل قبلا نمونه هایی را ارائه کرده است. در سال 1992، حزب کارگر و مرتز 56 کرسی به دست آوردند، در حالی که پنج کرسی در اختیار هداش و حزب دموکراتیک عرب، اکثریت پارلمانی 61 را به اردوگاه اسحاق رابین داد.

هیچ کس شک نداشت که رابین پیروز شده است. رابین با شاس یک دولت تشکیل داد، اما پس از خروجش به حمایت خارجی از احزاب عربی تکیه کرد. در سال 2021، یایر لاپید موفق شد ائتلافی را تشکیل دهد که نتانیاهو را از قدرت کنار زد، با چهار کرسی حزب اسلامگرای راعام که بخش مهمی از اکثریت آن را تشکیل می‌داد، که تقریبا 61 کرسی بنت رابن به آن اضافه کرد. در مقابل، نتانیاهو هرگز لازم نیست توضیح دهد که چرا احزاب حریدی، که مخالف اعزام مردان جوان خود به ارتش هستند و خواستار بودجه و امتیازاتی هستند که باعث تحریک افکار عمومی گسترده می شود.

راضی، شرکای قانونی در بلوک او هستند. کرسی های آنها به طور خودکار شمارش می شود. اما وقتی صحبت از احزاب عربی می شود، ناگهان اختلافات ایدئولوژیک زمینه ای برای حذف آنها از محاسبات می شود. ناگهان، برخلاف سال‌های گذشته، آنها از بلوک اپوزیسیون در نمودار دایره‌ای رسانه‌ها ناپدید شدند. نتانیاهو موفق شد این استاندارد دوگانه را به یک کنوانسیون سیاسی تبدیل کند. عامل سوم، و شاید جالب‌تر از همه، حزب جدیدی است که توسط سرتیپ آتشین رهبری می‌شود.

(res.) Ofer Winter. Winter اعلام کرده است که به رئیس جمهور توصیه می کند که نتانیاهو وظیفه تشکیل دولت بعدی را بر عهده بگیرد، بنابراین طبیعی است که در ابتدا او را در زمره جناح راست قرار دهیم. اگرچه وینتر یک چهره مسلم جناح راست است، اما او همچنین از فرستادن مردان حریدی به ارتش حمایت می کند، موقعیتی که او را در مسیر برخورد شریک با دولت نتانیاهو قرار می دهد. وابسته به احزابی است که مخالف یکی از اصلاحات اصلی او هستند؟ فرض کنید وینتر همانطور که وعده داده بود نتانیاهو را توصیه می کند.

با این حال، حتی با زمستان، با توجه به اعداد مورد بحث، نتانیاهو تنها به 53 کرسی می رسد. او هشت نفر کوتاه است. توصیه رئیس جمهور نمی تواند کرسی های پارلمانی را ایجاد کند که وجود ندارد، و اگر نتانیاهو نتواند شرکای دیگری را استخدام کند، نمی تواند دولت تشکیل دهد. در آن نقطه، احتمال دیگری برای زمستان می تواند باز شود: پیوستن به دولت تغییر متمرکز بر بازسازی کشور. هیچ تضمینی وجود ندارد که او این مسیر را انتخاب کند.

اما همچنین دلیلی وجود ندارد که فرض کنیم اعلام وفاداری به نتانیاهو در طول مبارزات انتخاباتی لزوما رفتار او را تحت هر سناریوی احتمالی پس از انتخابات تعیین می کند. وظایف فوری ملی دولت بعدی تغییر با دستور کار عظیمی روبرو خواهد بود که بسیاری از آنها نیازی به توافق در مورد مناقشه اسرائیل و فلسطین ندارند. این امر نیاز به ترمیم روابط با پیش نویس استاندارد نظامی اسرائیل دارد. حکمرانی خوب، مبارزه با جنایات افسارگسیخته، و ایجاد یک کمیسیون مستقل دولتی تحقیق در مورد f

عواقب 7 اکتبر. اینها وظایف فوری ملی هستند که حتی در میان مردمی که دیدگاه‌های کاملا متفاوتی درباره آینده سرزمین‌ها دارند، می‌توان توافق گسترده‌ای در مورد آنها ایجاد کرد. زمستان شریک طبیعی برای یک ابتکار دیپلماتیک بزرگ با فلسطینی‌ها نخواهد بود. اما به هر حال بعید است که چنین ابتکاری در یکی دو سال اول دولت بعدی اجرا شود. در آن دوره، صرفا جلوگیری از آسیب بیشتر دستاورد مهمی خواهد بود: مهار تروریسم یهودی در کرانه باختری، توقف ایجاد پایگاه های غیرقانونی، و اجتناب از اقداماتی که اسرا را عمیق تر می کند.

انزوای بین المللی ال. توافق با وینتر در مورد برخی از این موضوعات دشوار خواهد بود، اما هیچ دلیلی وجود ندارد که پیشاپیش فرض کنیم که هر مصالحه ای غیرممکن است. آیزنکوت، بنت و لاپید در حال افزایش اعتماد به نفس هستند که می توانند حکومتی بر اساس اکثریت پارلمانی یهودی تشکیل دهند، بدون اتکا به احزاب عرب.

واضح است که این اعتماد دقیقا بر سناریوهایی است که در بالا توضیح داده شد. و با اضافه شدن حمایت خارجی از سوی جناح‌های عربی، چیزی که قبلا مجانی وعده داده‌اند، چنین دولتی می‌تواند از اکثریت پارلمانی عظیم برخوردار شود. بنابراین انتخابات آینده می‌تواند به خوبی حکومت نتانیاهو را به پایان برساند. این احتمال ممکن است بسیار نزدیک‌تر از قواعد سیاسی باشد که رسانه‌ها مطابق با خود نتانیاهو هستند. احتیاط لازم است، البته، زیرا نظرسنجی

آرایی که در صندوق رای ریخته شده نیست. اما به همان اندازه مهم است که نظرسنجی ها را به درستی بخوانید. اگر بخواهد بلوک تغییر روحیه مبارزاتی لازم را برای آوردن توده های رای دهندگان به پای صندوق های رای بیابد، اهمیت دارد. و جای امیدواری وجود دارد. به قول معروف تئودور هرتزل، «اگر بخواهی، این رویایی نیست.» به خصوص زمانی که جایگزین شکست است و نتانیاهو به نحوی در قدرت باقی می‌ماند، که فاجعه‌ای است که آینده دولت را تهدید می‌کند. نویسنده یک سردبیر سابق خاورمیانه در قاهره و سردبیر اروپا/آفریقای لندن در Associated Press است.

او به عنوان رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم خدمت کرد و دو کتاب درباره اسرائیل نوشت.