نظرسنجی نشان می‌دهد که نزدیک به 30 درصد از بزرگسالان آمریکایی اعتراف می‌کنند که در مورد علائم خود دروغ می‌گویند یا برای دریافت آنتی‌بیوتیک از پزشکان اغراق می‌کنند.

نتایج یک نظرسنجی ملی جدید حاکی از آن است که نزدیک به 30 درصد از بزرگسالان ایالات متحده در تلاش برای دریافت آنتی بیوتیک به پزشکان دروغ گفته اند، چه با اغراق در علائم واقعی خود یا با ساختن علائم. علاوه بر این، در یک بررسی دوم، حدود یک چهارم مراقبان کودکان گزارش دادند که در مورد علائم کودکان خود دروغ گفته اند تا از طرف آنها آنتی بیوتیک دریافت کنند.

دکتر جفری لیندر، پزشک عمومی و بازرس مراقبت های اولیه در Northwestern Medicine، در تفسیری درباره یافته های نظرسنجی نوشت: «به عنوان پزشک، می دانیم که بیماران گاهی به ما دروغ می گویند.

با این حال، نتایج هنوز مهم هستند زیرا استفاده نامناسب از آنتی بیوتیک ها می تواند به مشکل فزاینده مقاومت آنتی بیوتیکی کمک کند، که در آن باکتری ها نسبت به داروهایی که برای از بین بردن آنها طراحی شده اند، تحمل ایجاد می کنند. داده های اخیر منتشر شده توسط مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) وسعت این مشکل را نشان می دهد: در سال 2023، باکتری ها و قارچ های مقاوم به دارو باعث ایجاد حدود 9.7 میلیون عفونت در ایالات متحده شدند که این رقم در سال 2017 2.8 میلیون بود. به نوبه خود، تعداد تخمینی مرگ و میر ناشی از میکروب های مقاوم به دارو از 35000 به 50800 در بین دو سال افزایش یافت.

عامل اصلی مقاومت در میان باکتری ها، استفاده نادرست از آنتی بیوتیک ها است - به عبارت دیگر، استفاده از آنتی بیوتیک ها برای بیماری هایی مانند عفونت های ویروسی، که داروها آن را درمان نمی کنند. برای بیماران فردی، چنین نسخه هایی بیماری آنها را درمان نمی کند و می تواند منجر به ناراحتی معده یا مشکلات میکروبیوم روده، جامعه میکروب ها در روده شود. به طور همزمان، آنها فشار مضاعفی بر باکتری‌ها وارد می‌کنند تا مقاومت کنند و به میکروب‌ها فرصت می‌دهند تا استراتژی‌های جدیدی را برای خنثی کردن آنتی‌بیوتیک‌ها انتخاب کنند.

پزشکان نقش مهمی در حصول اطمینان از ضروری بودن نسخه های آنتی بیوتیکی ایفا می کنند. این دو نظرسنجی جدید نشان می‌دهند که بخشی از فرآیند تصمیم‌گیری آن‌ها به آنچه که بیماران در مورد علائم خود می‌گویند برمی‌گردد، که برخی از آنها ممکن است ساختگی باشند.

انگیزه های دروغ گویی

نظرسنجی های جدید روز جمعه (30 اکتبر) در مجله JAMA Network Open منتشر شد.

اولین نظرسنجی توسط تقریبا 960 بزرگسال از سراسر ایالات متحده در ژانویه و فوریه 2026 تکمیل شد. در آن سؤال شد که آیا پاسخ دهندگان برای دریافت آنتی بیوتیک به یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی گفته اند که علائم آنها بدتر یا طولانی تر از آنها بوده است یا خیر، و همچنین آیا آنها هرگز علائم را به همان دلیل ایجاد کرده اند یا خیر. سپس در مورد انگیزه یک بیمار برای دروغ گفتن - یا اجتناب از دروغ گفتن، اگر آنها راست می گفتند - و همچنین سؤالات متنی در مورد جمعیت شناسی، رفتارهای بهداشتی و اعتقادات آنها پرسید.

به طور کلی، حدود 28٪ از پاسخ دهندگان گزارش کردند که علائم خود را نادرست نشان داده اند، از جمله 26٪ که علائم موجود خود را اغراق کرده اند و 17٪ علائم را جعل کرده اند. آنها اغلب در مورد علائم سرماخوردگی مانند تب، سرفه و گلودرد دروغ می گفتند. حدود دو سوم از این بیماران حداقل تا حدودی مطمئن بودند که دروغ آنها باعث می شود پزشک برای آنها آنتی بیوتیک تجویز کند و 77٪ گفتند که این استراتژی حداقل یک بار برای آنها کارآمد است.

اغلب، انگیزه های بیماران برای دروغ گفتن حول احساس بیماری شدید، داشتن باورهای قوی مبنی بر اینکه آنتی بیوتیک ها به آنها کمک می کند تا به سرعت بهبود یابند و به مسئولیت های خود بازگردند، و تمایل به کنترل بر درمان های تجویز شده برای آنها متمرکز بود. در مقایسه با افرادی که دروغ نمی‌گفتند، آنهایی که دروغ می‌گفتند بیشتر احساس می‌کردند که پزشکان آنها را جدی نمی‌گرفتند یا بیشتر اظهاراتی را تأیید می‌کردند که نشان می‌دهد مقاومت آنتی‌بیوتیکی فریب است.

نویسندگان مطالعه خاطرنشان کردند: دانش آنتی بیوتیکی بیشتر و بیزاری از مصرف آنتی بیوتیک ها با احتمال کمتری برای ارائه نادرست مرتبط بود، یعنی دروغ گفتن در مورد علائم.

کمتر از 30 درصد از این بیماران از دروغ های خود یا مصرف آنتی بیوتیک های تجویز شده پشیمان شدند. آنهایی که ابراز پشیمانی کردند، به تجربه عوارض جانبی اشاره کردند و متوجه شدند که درمان کمکی نکرد یا احساس کردند که خود دروغ از نظر اخلاقی اشتباه است.

نظرسنجی دوم بسیار کوچکتر بود. این شامل 236 والدین و سایر سرپرستان کودکان و نوجوانان زیر 18 سال بود. پرسش‌های مشابهی را مطرح می‌کرد، اما می‌پرسید که آیا مراقبان در مورد علائم فرزندانشان دروغ گفته‌اند و اگر چنین است، انگیزه آنها برای دروغ گفتن چیست.

حدود 27 درصد گزارش کردند که در مورد علائم کودک برای دریافت آنتی بیوتیک دروغ گفته اند، که 87 درصد از این مراقبان معتقد بودند که دروغگویی آنها حداقل یک بار مؤثر بوده است. دلایل آنها برای دروغ گفتن بسیار شبیه به دلایلی بود که پاسخ دهندگان در نظرسنجی اول بیان کردند.

نویسندگان مطالعه نتیجه گرفتند: «این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارائه نادرست علائم ممکن است به مصرف بیش از حد آنتی‌بیوتیک در مراقبت‌های کودکان کمک کند».

در حالت ایده آل، آنتی بیوتیک ها باید فقط در صورت نیاز واقعی استفاده شوند تا به کاهش فشار روی باکتری ها برای ایجاد مقاومت کمک کنند. (اعتبار تصویر: CDC/ Melissa Dankel) این نظرسنجی‌ها به گروه‌های مختلفی از مردم، از جمله طیفی از سنین، جمعیت‌شناسی و مکان‌ها در ایالات متحده رسید. با این حال، نویسندگان خاطرنشان کردند که پاسخ دهندگان لزوما نماینده کل جمعیت ایالات متحده نیستند. آنها نوشتند، بنابراین، شیوع دروغ باید به عنوان یک معیار آزمایشی در مطالعات آینده بررسی شود، نه یک معیار بی طرفانه در سطح جمعیت.

همچنین ممکن است همه پاسخ دهندگانی که دروغ گفته اند افشا نکرده باشند که این کار را کرده اند یا به یاد داشته اند که این کار را کرده اند.

پزشکان هنوز دروازه بان هستند

به‌ویژه در محیط‌های سرپایی، که بیشترین استفاده از آنتی‌بیوتیک را در میان بیماران آمریکایی به خود اختصاص می‌دهند، تشخیص سریع اینکه آیا بیمار به آنتی‌بیوتیک نیاز دارد یا خیر، برای پزشکان دشوار است.

یکی از عوامل این است که فقدان آزمایش‌های تشخیصی سریع و مطمئن برای بسیاری از عفونت‌های باکتریایی وجود دارد. جولیا شیمچاک، جامعه شناس پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه یوتا، قبلا به Live Science گفته بود که قرارهای ملاقات سرپایی نیز بسیار کوتاه است، بنابراین پزشکان گاهی نگران نادیده گرفتن عفونت هستند که ممکن است بدتر شود. عامل اصلی دیگر این است که پزشکان می توانند با فشار برای تجویز آنتی بیوتیک از سوی بیماران بزرگسال خود یا مراقبان کودکان، همانطور که بررسی های جدید نشان می دهد، مواجه شوند.

اما در مواجهه با این فشارها و دروغ های گاه و بیگاه بیماران، لیندر استدلال می کند که هنوز به عهده پزشکان است که کار درست را انجام دهند. او در تفسیر نوشت: «در حالی که پزشکان ممکن است حداکثر کردن علائم و سؤالات بیماران را به عنوان نیاز به آنتی بیوتیک تفسیر کنند، علائم نشانه را تعیین نمی کند، بلکه تشخیص آن را تعیین می کند.

داستان های مرتبط

آزمایش جسورانه ژاپن برای مهار سوء استفاده از آنتی بیوتیک موفقیت بزرگی بوده است. آیا می تواند در ایالات متحده کار کند؟

به من بیاموز! Doctor': ملاقات با پزشک اطفال برای افزایش دانش والدین در مورد بیماری های دوران کودکی

آنچه ایالات متحده می تواند از انگیزه ژاپن برای استفاده مسئولانه از آنتی بیوتیک بیاموزد

او افزود: «تقریبا 80 درصد از پاسخ‌دهندگانی که گزارش کرده‌اند علائم خود را نادرست نشان داده‌اند، نسخه‌ای دریافت کرده‌اند، ردیابی نمی‌شود، مگر اینکه تجویزکنندگان عمدا فریب خورده باشند یا، به احتمال زیاد، صرف‌نظر از تناسب بالینی واقعی، با آنچه به‌عنوان تقاضای بیمار تصور می‌کنند فرسوده شده‌اند».

وقتی نوبت به تصمیم گیری در مورد بیماران فردی می رسد، لیندر استدلال می کند که پزشکان لزوما نیازی ندارند به تصویر بزرگ مقاومت آنتی بیوتیکی فکر کنند و اینکه چگونه پرونده بیمارشان با آن روند جهانی مطابقت دارد. او گفت، در عوض، ارائه دهندگان باید به سادگی بپرسند که آیا نسخه داده شده احتمال بیشتری دارد که به بیمار کمک کند یا به آن آسیب برساند.

او گفت: «وظیفه پزشکان این است که به نفع بیماران عمل کنند، حتی اگر بیماران امیدوار باشند که ما کاری متفاوت انجام دهیم، حتی اگر بیماران آن را دوست نداشته باشند، یا حتی اگر بیماران در مورد علائم خود دروغ بگویند.»

این مقاله فقط برای اهداف اطلاعاتی است و به منظور ارائه توصیه های پزشکی نیست.