نظر - زندانیان سیاسی فلسطینی در سایه فروپاشی نظام بین المللی حقوق بشر

زندانیان سیاسی فلسطینی که در زندان های اشغالی رژیم صهیونیستی نگهداری می شوند همچنان با بحران شدید حقوق بشر مواجه هستند. رنج آن‌ها نه تنها نشان‌دهنده وحشیگری سیستم زندان‌های اسرائیل است، بلکه همچنین شکست ویرانگر جامعه بین‌المللی در حمایت از حقوق اساسی بشر، حمایت از قوانین بین‌المللی و پاسخگویی مسئولین نقض‌ها را نشان می‌دهد. گزارش‌ها و شهادت‌ها به جزئیات یک واقعیت بدرفتاری شدید، شکنجه، محرومیت از مراقبت‌های پزشکی، و سایر اشکال رفتار تحقیرآمیز و غیرانسانی می‌پردازند.

بیش از 100 زندانی سیاسی فلسطینی بر اثر این سیاست های هولناک از زمان آغاز نسل کشی در نوار غزه اشغالی جان خود را از دست داده اند. این اقدامات مستلزم مداخله فوری بین المللی، تحقیقات مستقل و اقدامات مشخص برای پایان دادن به رنج اسرای فلسطینی است.

رفتار با اسرای فلسطینی را نمی توان از سیستم گسترده اشغال، سرکوب و رنج جمعی که بر مردم فلسطین تحمیل شده است جدا کرد. در این چارچوب، زندان ها به یک دغدغه اصلی در مبارزه برای کرامت، آزادی و حقوق اولیه بشر تبدیل شده اند. گزارش گلوله‌های لاستیکی که مستقیما به سوی زندانیان در داخل سلول شلیک می‌شود، امتناع از ارائه مراقبت‌های پزشکی، و تأخیر یا امتناع در انتقال زندانیان به‌شدت بیمار یا مجروح به بیمارستان‌ها، سؤالات فوری در مورد حفاظت از جان و مسئولیت‌های زندان ایجاد می‌کند.

مقامات اشغالگر

نگرانی خاصی در مورد سیاست ها و مواضع عمومی مرتبط با وزیر امنیت ملی اسرائیل، ایتامار بن گویر، که در کارنامه او مسئولیت سرویس زندان اسرائیل را در بر می گیرد، است. رهبری سیاسی را نمی توان از شرایط نگهداری زندانیان جدا کرد. مقامات مسئول سیاست زندان باید در قبال عواقب تصمیمات، دستورالعمل ها و اقدامات خود پاسخگو باشند.

هر سیاستی که سوء استفاده را تسهیل کند، زندانیان را از حمایت های اولیه محروم کند، دسترسی به مراقبت های پزشکی ضروری را مسدود کند، یا رفتار تحقیرآمیز را تشویق کند، باید به چالش کشیده شود و تحت نظارت مستقل قرار گیرد.

چارچوب حقوقی بین‌المللی در رد شکنجه و رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز صریح است. منع شکنجه مطلق است. نمی توان آن را با ملاحظات سیاسی، استدلال های امنیتی، منافع ملی یا هویت فردی که مورد سوء استفاده قرار می گیرد توجیه کرد. حقوق بین‌الملل بشردوستانه و حقوق بین‌الملل حقوق بشر، حمایت‌هایی را برای افراد محروم از آزادی، از جمله تعهدات مربوط به رفتار انسانی، مراقبت‌های پزشکی و پیشگیری از خشونت، ایجاد می‌کند.

این حمایت ها امتیازاتی نیستند که به تشخیص مقامات اشغالگر اعطا می شوند. آنها تعهدات قانونی هستند که باید رعایت و اجرا شوند.

با این حال، واکنش بین‌المللی در نشان دادن فوریت، ثبات، و قاطعیت مورد نیاز این بحران شکست خورده است. زندانیان فلسطینی و خانواده‌های آنها، در کنار سازمان‌های حقوق بشر فلسطینی و نهادهای جامعه مدنی، بارها خواستار مداخله بین‌المللی، نظارت مؤثر و فشار معنادار برای پایان دادن به تخلفات شده‌اند. خواسته های آنها درخواست لطف سیاسی نیست. آنها فراخوانی برای اجرای حقوق اساسی و حفاظت از جان انسان ها هستند.

شکاف مداوم بین اعلامیه های بین المللی و اقدام عملی، بحران عمیق اعتبار را آشکار می کند. دولت ها و نهادهای بین المللی مکررا از حقوق بشر، حمایت از زنان و کودکان، حاکمیت قانون و کرامت هر انسانی استناد می کنند. این اصول زمانی بی‌معنی می‌شوند که به‌طور گزینشی به کار گرفته شوند، وقتی از نظر سیاسی ناخوشایند باشند کنار گذاشته شوند، یا به دلیل هویت ملی‌شان برای فلسطینیان انکار شود.

منع شکنجه را نمی توان در یک نقطه از جهان دفاع کرد در حالی که رنج زندانیان در جاهای دیگر با سکوت، تاخیر یا بی تفاوتی دیپلماتیک مواجه می شود.

سکوت در برابر گزارش های موثق مبنی بر بدرفتاری شدید، جایگزین قابل قبولی برای مسئولیت نیست. همچنین اظهارات نگران کننده، بدون اقدام مستمر و نتایج قابل اندازه گیری، نمی تواند پاسخ مناسبی باشد. در جایی که نهادها دارای اختیار عمل هستند، باید از آن استفاده کنند. در جایی که دولت ها توانایی اعمال فشار دیپلماتیک یا سایر فشارهای قانونی را دارند، باید توضیح دهند که چرا از این ظرفیت به طور موثر استفاده نمی شود.

عدم اقدام همچنین سؤالات اساسی در مورد استقلال، سازگاری و اثربخشی سازمان ها و سازوکارهای بین المللی حقوق بشر ایجاد می کند. استانداردهای دوگانه مشروعیت نظام بین المللی حقوق بشر را تضعیف می کند و اصولی را که مدعی دفاع از آن است تضعیف می کند. نگرانی گزینشی مصونیت از مجازات را تشویق می کند، درد و رنج قربانیان را عمیق تر می کند و پیام خطرناکی را می فرستد که وقتی قربانیان متعلق به یک جمعیت به حاشیه رانده شده سیاسی یا اشغال شده باشند، تجاوزات می تواند ادامه یابد. هیچ سیستم معتبر حقوق بشری نمی تواند چنین تمایزی را تحمل کند.

بنابراین جامعه بین المللی باید اقدامی فوری، ملموس و قابل راستی آزمایی انجام دهد. باید خواستار دسترسی مستقل به مراکز بازداشت، نظارت مؤثر بر شرایط زندان، محافظت در برابر شکنجه و فوری، و مراقبت های پزشکی کافی برای هر زندانی مجروح یا بیمار باشد. باید بر تحقیقات شفاف در مورد مرگ‌ها، جراحات جدی و سایر تخلفات جدی پافشاری کند. شواهد باید حفظ شود، از شاهدان محافظت شود، و تحقیقات مستقل از کسانی که ممکن است مسئولیت دارند انجام شود.

در مواردی که شواهد کافی مسئولیت کیفری فردی را ثابت می کند، مکانیسم های قانونی مناسب باید مطابق با قوانین بین المللی دنبال شود.

سازمان‌های بین‌المللی، دولت‌ها، نهادهای حقوق بشر و مؤسسات بشردوستانه نیز باید تلاش‌های خود را برای حمایت از زنان و مردان فلسطینی در بازداشت، دسترسی ایمن به نمایندگی قانونی و تماس با خانواده همانطور که توسط قانون قابل اجرا پیش‌بینی شده است، و به چالش کشیدن شیوه‌هایی که استانداردهای بین‌المللی را نقض می‌کنند، تشدید کنند. مسئولیت‌پذیری باید فراتر از مجرمان فردی باشد و در مواردی که شواهد و قانون آن را ایجاب می‌کند، شامل کسانی شود که دستور دادند، فعال کردند، تسهیل کردند یا آگاهانه در جلوگیری از تخلفات جدی شکست خوردند.

خواسته روشن است: اسیران فلسطینی نباید به سیستمی رها شوند که در آن رنج آنها نادیده گرفته می شود و حقوق آنها قابل مصرف تلقی می شود. زندگی آنها معامله ای نیست. حیثیت آنها مشروط نیست. حفاظت از آنها یک موضوع راحت سیاسی نیست. حفاظت از اسرای فلسطینی یک مسئولیت فوری حقوقی، اخلاقی و انسانی است. هر روز بی‌عملی منجر به مرگ بیشتر اسرای فلسطینی می‌شود و اعتماد به نهادهای بین‌المللی را که وظیفه دفاع از کرامت انسانی را بر عهده دارند، از بین می‌برد.

عدالت نمی تواند گزینشی باشد. حقوق بشر نمی تواند وابسته به ملیت باشد. هرگز نباید با اسیران فلسطینی طوری رفتار کرد که گویی جان آنها کمتر از زندگی هر انسان دیگری اهمیت دارد. جامعه بین المللی باید قاطعانه برای محافظت از آنها، پایان دادن به سوء استفاده ها، و اطمینان از اینکه هیچ مقامی اجازه ندارد بالاتر از قانون بایستد، اقدام کند.

*نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده خط مشی تحریریه آنادولو نیست.