نظم لیبرال با سال 1968 خود مواجه است

از ناآرامی های خیابانی تا دستاوردهای پوپولیستی، شکاف گسترده اروپا بین نخبگان و رای دهندگان در حال آزمایش نظم لیبرال شکل گرفته توسط تحولات 1968 است.

تصاویر شهرهای فرانسه و ایتالیا که توسط ناآرامی ها درگیر شده اند تکان دهنده هستند، در حالی که آلبانی در آشوب است، پلیس در حال پراکنده کردن تظاهرکنندگان در آرژانتین است و اعتراضات هند نشانه ای از کاهش نشان نمی دهد. تحولات سراسر جنوب جهانی را اضافه کنید، و نادیده گرفتن شباهت با سال 1968 دشوار می شود.

در آن سال، ناآرامی های سیاسی و اجتماعی تقریبا به طور همزمان بسیاری از نقاط جهان را فرا گرفت. عصری کمتر به هم پیوسته بود که جنگ سرد آن را تقسیم کرد، اما جنبش‌های مشابهی در کشورهایی با نظام‌های سیاسی بسیار متفاوت به وقوع پیوست و همزمانی قابل توجهی از نارضایتی‌ها رخ داد.

مقایسه مستقیم به ناچار ناقص است، اما بسیاری از نارضایتی های اساسی آشنا هستند، مانند نابرابری، مشکلات در آموزش، جنگ های بدون اهداف روشن، و ناامیدی فزاینده از نخبگان سیاسی که نمی خواهند یا قادر به انطباق نیستند.

در سال 1968، شورش عمدتا علیه تشکیلات محافظه کار هدایت شد، اما در حالی که معترضان فورا به همه چیز نرسیدند، ایده‌های آنها در نهایت پیروز شد و در غرب و بلوک سوسیالیستی، تحولات به دگرگونی زندگی سیاسی و اجتماعی در دهه‌های بعدی کمک کرد.

اما امروز ممکن است شاهد روند معکوس در پایان دوران سیاسی باشیم که سال 1968 به ایجاد آن کمک کرد.

ادامه مطلب آیا اروپا بیدار خواهد شد و در لبه پرتگاه لیبرال متوقف خواهد شد؟

برای تقریبا شش دهه، لیبرالیسم، چه از چپ و چه راست، چارچوبی را برای سیاست غرب فراهم کرده است، اما تناقضات آن اکنون به طور فزاینده ای آشکار شده است، زیرا اعتراضات دانشجویی به شورش ها و غارتگری ها و مطالبات برابری به سمت پوچی تهاجمی سوق داده شده است. در همین حال، آزادی گرایی به رفتار آشکارا ضد اجتماعی تنزل می یابد.

دولت‌ها خود را وقف حفظ نظم موجود می‌کنند و همه چیز را از دستکاری سیاسی گرفته تا سرکوب آشکار به کار می‌گیرند. همانطور که در سال 1968، بسیاری از معترضان ایمان خود را به نهادهای دموکراتیک از دست داده اند، اما شواهد کمی از یک آلترناتیو انقلابی منسجم وجود دارد، و آنچه در عوض می بینیم انفجاری از انرژی مخرب است.

رویدادهای سال 1968 انعطاف پذیری و سازگاری نظام های سیاسی را با نتایج بسیار متفاوتی آزمایش کردند.

در اروپای غربی، دولت‌ها ابتدا ناآرامی‌ها را سرکوب کردند، اما متعاقبا بیشتر جنبش اعتراضی را وارد جریان اصلی سیاست کردند و با این کار، مشروعیت خود را تجدید کردند و پایگاه اجتماعی خود را گسترش دادند.

نظام سوسیالیستی مسیر دیگری را در پیش گرفت. ناتوان از انطباق مخالفان، بر سرکوب متکی بود، بنابراین تنش ها جمع شد تا در نهایت، سیستم شکست.

چالش سیاسی امروز نیز مشابه است، اگرچه تعادل ایدئولوژیک معکوس شده است.

ادامه مطلب ترامپ با مسکو معامله کرده است، اما زلنسکی ایده های دیگری دارد

این بار، این وارثان معترضان 1968 نیستند که باید در جریان اصلی سیاسی ادغام شوند، بلکه مخالفان آنها هستند، کسانی که معمولا به عنوان پوپولیست های راست افراطی رد می شوند.

تشکیلات اروپای غربی استراتژی عجیبی را اتخاذ کرده است که در آن به جای سازگاری با این جنبش ها، به طور فزاینده ای نیروهای مخرب در طرف مقابل طیف سیاسی را تحمل می کند و ظاهرا آنها را کمتر از رقبای محافظه کار خود تهدید می کند.

در پس بی ثباتی فزاینده، یک گسست اساسی بین نخبگان حاکم و جوامعی که آنها ادعا می کنند نمایندگی می کنند، نهفته است، با توجه به اینکه صاحبان قدرت به طور فزاینده ای درگیر مسائلی هستند که شهروندان عادی آنها را به عنوان اولویت در نظر نمی گیرند. این تناقض در هیچ کجا به اندازه اروپا مشهود نیست، جایی که تثبیت نظام سیاسی بر رویارویی با روسیه با نگرانی های عمومی در مورد رفاه و استانداردهای زندگی در تضاد است و شکاف بین این اولویت های رقیب همچنان در حال افزایش است.

تحولات سال 1968 در نهایت نظم سیاسی را تغییر داد و ناآرامی های امروزی ممکن است به همان اندازه نتیجه داشته باشند، اما دقیقا در جهت مخالف، و هر چه رهبران اروپای غربی طولانی تر از به رسمیت شناختن این تغییر خودداری کنند، خطری که نظام سیاسی ای که مصمم به حفظ آن هستند به قربانی بعدی آن تبدیل خواهد شد، بیشتر می شود.

این مقاله اولین بار توسط کومرسانت منتشر شد و توسط تیم RT ترجمه و ویرایش شد