نفس کیهانی: نداهای جهانی به اسلام هراسی در حال افزایش در لندن پاسخ می دهد

یک پناهگاه صوتی جدید در مرکز لندن، در فاصله چند قدمی از هیاهوی بی‌امان خیابان آکسفورد قرار گرفته است. جو نامی، هنرمند و آهنگساز لبنانی آمریکایی الاصل که فعالیتش صدا، تاریخچه آن و تاثیر فیزیکی آن بر محیط ساخته شده را در بر می گیرد، اینستالیشن صدای چند کانالی خود، نفس کیهانی، را به پایتخت بریتانیا آورده است.

این اثر برای مصلای ابراهیم، ​​فضایی اختصاص داده شده به تمرین معنوی، هم به عنوان تجربه زیسته و هم به عنوان بیان خلاق، دوباره طراحی شده است.

این نصب که از ضبط‌های اذان - اذان اسلامی - تشکیل شده است، ندای تاریخی و معاصر را از مناطق جغرافیایی مختلف گرد هم می‌آورد که از طریق بلندگوهای بوق مانند آنهایی که بر روی مناره‌های مسجد نصب شده‌اند، تقویت می‌شوند.

هر بلندگو که همزمان پخش می شود، به آرامی صدای ضبط شده ای متفاوت از اذان را منتشر می کند و مخاطب را دعوت می کند که به آن تکیه کند و از نزدیک گوش کند. در اوقات نماز، صدا افزایش می‌یابد و صدای اذان‌ها را به وضوح در تمام اتاق شنیده می‌کند و جماعتی از اذان را ایجاد می‌کند.

این اثر بخشی از کاوش گسترده‌تر Namy در سیستم‌های صوتی، جامعه و معنویت است.

این چیدمان که برای اولین بار برای دوسالانه هنرهای اسلامی در جده در سال 2023 توسط مدیر هنری و معمار آن، سمیه ولی، سفارش داده شد، تجربیات شنیداری جمعی و نقاط عطف صدای عمومی را بررسی می کند.

نامی توضیح می دهد: «بسیاری از کارهای من به سیاست صدا می پردازد، و همچنین به معنویت صدا نیز می پردازد، که چگونه به طرق مختلف بر ما تأثیر می گذارد. "بنابراین، من به فرهنگ های سیستم صوتی (و) تجربیات صدای جمعی نیز علاقه مند هستم، و اینکه چگونه آنها بر زندگی ما تاثیر می گذارند."

این اثر هنری که با همکاری نزدیک با والی، طراح صحنه‌نگاری فضایی اینستالیشن، ساخته شد، از تأمل شاعرانه‌ای در زمان و جغرافیا بیرون آمد.

نامی از این ایده متاثر شد که "در هر لحظه از زمان روی زمین، اذان در جایی روی این سیاره اتفاق می افتد، که به نظر من یک حرکت واقعا قدرتمند و زیبا است."

با نزدیک شدن به اذان از دریچه جامعه شناختی، نامی بررسی می کند که چگونه یک سنت شفاهی باستانی در کنار فناوری مدرن، تقویت، و ضبط دگرگون شده است.

آوردن این قطعه از عربستان سعودی به لندن، به‌ویژه با توجه به فضای اجتماعی کنونی در بریتانیا، معنای آن را به طرز چشمگیری تغییر می‌دهد.

نامی تأکید کرد: «نمایش آن برای اولین بار در جده، تجربه بسیار متفاوتی نسبت به نمایش آن در اینجا در لندن بود، که ... موقعیت کار را بسیار متفاوت از نحوه قرارگیری آن در آنجا می کند.

او مستقیما به تشدید خصومت پیرامون چشم‌انداز سیاسی کنونی اشاره کرد: «به‌ویژه امروز در فضای سیاسی فعلی اینجا در لندن... فقط یک نوع تشدید شده‌تر از اسلام‌هراسی، بیگانه‌هراسی، تعصب... همه این چیزهایی که ما تجربه کرده‌ایم و در حال افزایش است، وجود دارد.»

برای نامی، نصب این قطعه در قلب لندن به عنوان پناهگاه و پادزهری برای آن دشمنی عمل می کند.

او گفت: «احساس می‌کنم این ژست قوی‌تری است که بتوانم آن را اینجا در مرکز لندن نشان دهم، درست در نزدیکی خیابان آکسفورد، و بتوانم این فضا را داشته باشم تا مردم بتوانند بیایند و استراحت کنند.»

او یادآور می‌شود که در فضاهای هنر معاصر چقدر نادر است که این چنین آشکارا با ایمان درگیر شویم: «فکر می‌کنم آنچه که من واقعا از آن لذت می‌برم این است که به معنویت در ارتباط با هنر فکر می‌کنم که همیشه فرصتی برای کشف آن ندارید، بلکه نوعی فضای سوم را برای مردم فراهم می‌کند تا بیشتر کاوش کنند.»

برای استقرار نمایشگاه در محیط فعلی اش، این تکرار در Ibraaz دارای یک ضبط محلی است. نامی خاطرنشان می کند: «بنابراین، این ضبط از لندن است.

"در واقع، آوردن چیزی که محلی هم بود مهم بود، و بنابراین این در واقع یکی از اولین ضبط‌های یک اذان عمومی در لندن بود که در والتهامستو در طول کووید اتفاق افتاد. دوباره زمانی بود (که) همه از فاصله‌گذاری اجتماعی فاصله می‌گرفتند، و بنابراین راهی بود که جامعه بتواند به نوعی - اگرچه دور بودند - احساس کند که یک عنصر محلی را به هم نزدیک‌تر می‌کردیم، بنابراین خیلی مهم بود که یک عنصر محلی را به هم نزدیک‌تر کنیم. ارتباط نزدیک تر با جایی که ما اینجا در لندن هستیم."

این ضبط، فراخوان تاریخی انجام شده توسط انجمن اسلامی والتهام فارست در سال 2020 را به تصویر می‌کشد و بیانی صوتی از تجربه مشترک در زمانی که تجمع فیزیکی غیرممکن بود، ارائه می‌دهد.

انتخاب‌های صوتی در Cosmic Breath بیش از یک قرن را در بر می‌گیرد و از زمین‌های فیزیکی و آکوستیک وسیع عبور می‌کند، و نشان می‌دهد که چگونه هر تماس دارای شخصیت منحصربه‌فردی است که بر اساس سنت‌های محلی، محیط‌های صوتی و تاریخ‌های منطقه‌ای شکل گرفته است.

نامی می‌گوید: «انتخاب‌هایی که در این چیدمان گنجانده‌ایم، هر یک جنبه خاصی را نشان می‌دهند، یا جنبه منحصر به فردی برای اذان دارند. بخشی از آن اندیشیدن به فضاهایی است که معمولا با اذان مواجه نمی‌شوید، فضاهایی که ضبط اذان در آن‌ها به نوعی از نظر تاریخی نیز مهم هستند.»

از جمله نکات برجسته بایگانی چیزی است که اولین ضبط اذان در مسجد حرم در مکه محسوب می شود که به اواخر قرن نوزدهم باز می گردد. نامی منعکس می کند: "من فکر می کنم این اولین ضبطی است که از اواخر دهه 1800 در مکه از اذان انجام شده است. شما می توانید به نوعی صدای ضبط را بشنوید. این ضبط واقعا عالی نیست، اما شنیدن آن در زمینه همه موارد دیگر جالب است."

از آسیا، این قطعه تاریخ و جغرافیای برجسته را جمع آوری می کند.

نامی خاطرنشان می‌کند: «از فیلیپین، یک ضبط آرشیوی از دهه 1950 وجود دارد. این یکی از اولین ضبط‌های اذان در فیلیپین بود».

منتخب های معاصر و تاریخی همچنین شامل مسجد الاقصی در اورشلیم و مسجد سلطان سنگاپور است که تصور می شود اولین مسجدی باشد که در دهه 1930 از بلندگو استفاده کرد.

او می افزاید: "این یکی از سنگاپور است، و در اولین مسجدی که در واقع از بلندگوها برای تقویت اذان استفاده می کرد، ضبط شد. مسجد هنوز آنجاست و این مهم بود."

سایر ضبط‌های صحرایی تضادهای واضحی را در سبک و تنظیمات ارائه می‌دهند - از آراسته تا پشت برهنه.

نامی می گوید: "این یکی گرجستان تفلیس است، و این یکی احتمالا گلدارترین است، به نظر من. شما واقعا بداهه و تزیینات و نحوه بلندتر شدن صدا در تلاوت را می شنوید."

در مقابل، نامی توضیح می‌دهد که «یکی از اردوگاه پناهندگان صحراوی در الجزایر است، و این یکی از تنها اردوگاه‌هایی است که ضبط نشده، تقویت نشده است» و می‌گوید: «این کسی است که به سبک مدرسه‌ای قدیمی است، به نوعی آن را بدون هیچ بلندگو یا چیزی شبیه به آن، فقط صدایش می‌خواند».

این چیدمان، اعمال عمیق ایمانی و همچنین سنت‌های محاوره‌ای متمایز را به تصویر می‌کشد.

نامی به اشتراک می‌گذارد: «فکر می‌کنم این یکی از ژاپن است.» و توضیح می‌دهد که شبیه به ضبطی که قبلا ذکر شد، «این بود که «یکی فقط به نوعی آن را در جنگل برای خودش می‌خواند، که به نظر من ژست واقعا زیبایی بود. بنابراین، این یک بازتاب ضبط شخصی بسیار شخصی است.»

یک اذان از خارطوم هویت منطقه ای را برجسته می کند: "این یکی خارطوم است. در سودان ضبط شده است و دوباره تفاوت های محاوره ای و نحوه خواندن اذان را می شنوید. در تلاوت بسیار متفاوت است. در سبک آن بسیار سودانی است که من واقعا آن را دوست دارم."

نامی به یاد می آورد که تلاش می کرد اولین مسجد ساخته شده در آمریکای جنوبی را که در برزیل قرار دارد ثبت کند. از آنجایی که ساختمان برای موقعیت‌های خاص رزرو شده است، «شما صدای اذان را در آنجا نمی‌شنوید، بنابراین ما دقیقا مانند فضای خالی آن اتاق ضبط کردیم، فقط برای داشتن چنین ژست‌هایی»، اگرچه در نهایت در کنار ضبط‌های صحرایی ساحلی از مصر منتشر نشد.

انگیزه اولیه برای نفس کیهانی به لحظه ای مهم از مقاومت مدنی در آفریقای جنوبی بازمی گردد. در طول قرنطینه های COVID-19 در سال 2020، افزایش تنش اجتماعی، اسلام هراسی و بیگانه هراسی در دوربان منجر به ممنوعیت محلی پخش عمومی اذان شد.

در پاسخ، یک عمل همبستگی بین ادیان ظاهر شد. نامی به یاد می آورد: "این تظاهرات در واقع توسط یکی از اعضای جامعه هندو سازماندهی شده بود. او مسلمان نبود، اما او این تظاهرات را در همبستگی با جامعه مسلمان آنجا ترتیب داد."

سمیه والی پیوند این رویداد را با او به اشتراک گذاشت و این مفهوم گسترده تر را جرقه زد.

ساکنان که با قوانین فاصله‌گذاری اجتماعی محدود شده‌اند، خود را تطبیق دادند: "چگونه اعتراض می‌کنید در زمانی که نمی‌توانید دور هم جمع شوید؟ و بنابراین آنها از همه خواستند ماشین‌هایشان را بیاورند و این رژه عظیم را انجام دادند. همه سیستم‌های استریوی ماشین خود را روی یکی از کانال‌هایی که اذان پخش می‌کرد تنظیم کردند."

صدای حاصل از صدها بلندگوی ماشین که در خیابان های دوربان طنین انداز می شوند، پایه و اساس کل پروژه را فراهم کرد. نامی می‌گوید: «این هم ضبطی از آن تجربه است.

و این به نوعی اولین ضبط‌هایی بود که واقعا باعث شد به این قطعه فکر کنم... و همه چیز را با هم جمع کنم.»