نقد از زمانی که خودم را شناختم – مواجهه با زخم های دوران کودکی

اولین ویژگی ماکا گوگالادزه به تفاوت های نسلی در زمینه سیستم آموزشی گرجستان و تأکید بر جمع گرایی می پردازد.

زخم های حک شده در ذهن جوان تاثیر پذیر هرگز نمی تواند به طور کامل محو شود. ماکا گوگالادزه که لنز خود را به سمت ساحلی صخره‌ای که توسط امواج کوبیده شده است نشانه می‌گیرد، فیلم صمیمی خود را با حکایتی دردناک از دوران نوجوانی خود باز می‌کند. این فیلمساز گرجستانی از طریق متون روی پرده در برابر آسمان طوفانی، زمانی را به یاد می آورد که تمام شعرهایش را در زباله ریخته است. این تصمیم تکانشی ژست شورش علیه مادر سلطه گر او بود. گوگالادزه می خواست که او احساس گناه کند.

این اولین ویژگی، در نگاه اول، یک اقدام دیگر از شورش به نظر می رسد. گوگالادزه با قرار دادن مادرش در مقابل دوربین، سوالاتی کاوشگرانه و گاه بی‌پرده درباره آموزش سخت‌گیرانه‌ای که در دوران کودکی بر او تحمیل شده می‌پرسد. آن‌ها با هم در مورد درس‌های پیانو صحبت می‌کنند که با گریه به پایان رسید، و امتحان‌های سخت دانشگاهی که تا بزرگسالی کارگردان را آزار می‌دادند. شخصیت‌های متضاد آن‌ها به طرز شگفت‌انگیزی در این مکالمات با تمام تنش‌شان آشکار می‌شود، با این حال این سکانس‌ها همچنین نشان‌دهنده تلاشی متحرک برای رسیدن به تفاوت‌های نسلی است. به خواندن ادامه دهید...