نقد تئاتر «زندگی دیگران»: کایرا نایتلی در نسخه صحنه ای درام برنده اسکار جنگ سرد می درخشد

تعجب آور نیست که درام تحسین شده سال 2006 فلوریان هنکل فون دونرزمارک، زندگی دیگران، که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی شد، امروز به شدت طنین انداز شود، زیرا هوش مصنوعی نظارت دولتی را به واقعیتی پیچیده تر و وحشتناک تر تبدیل می کند. برای مثال، هرکسی که از مستند نازا غزه دور می‌شود، این کار را با یک نگاه مشکل به تلفن هوشمند خود انجام می‌دهد.

و چه کسی بهتر از رابرت آیک که با بازی پیشگامانه خود و دانکن مک میلان در فیلم 1984 جورج اورول نام خود را برای صحنه نمایش اقتباس کرد و با نسخه معاصر خود از ادیپ با بازی مارک استرانگ و برنده تونی لسلی منویل در هر دو سوی اقیانوس اطلس مورد تحسین قرار گرفت. فون دونرزمارک «زندگی دیگران» را در همان سالی که داستان پیشگویانه اورول اتفاق می‌افتد، می‌سازد، بنابراین به نظر می‌رسد که این اثر در بهشت ​​دیستوپیایی ساخته شده است.

داستان‌های مرتبط سبک زندگی باب ایگر بر ارزش تجارب فرهنگی جمعی در جهان «مملو از اختلال و قطبی‌سازی» در PAC NYC نمادهای فرهنگ جشن زندگی هشت «خانه‌دار واقعی»، از جمله لیزا رینا، فایدر پارکس و کارول رادیویل، تا استار آف‌بیرو تأکید می‌کند.

اقتباس آیک به فیلمنامه اصلی فون دونرزمارک نزدیک است. این برلین شرقی است، جنگ سرد. گرد ویزلر (استفان دیلان) از مقامات استاسی، یک فدایی با روحیه خاکستری رژیم کمونیستی، هدف جدیدی پیدا می کند: جورج دریمن نمایشنامه نویس (لوک تامپسون). دریمن به‌عنوان «نمایشنامه‌نویسی غیرمخرب که واقعا در غرب می‌خوانند»، منبعی برای سوء ظن بعید به نظر می‌رسد. اما این دستور توسط گروبیتز (پل هیگینز) رئیس لزج و حرفه ای ویزلر به دستور همپف (اندرو وودال)، وزیر حزب صادر شده است.

انگیزه همپف ایدئولوژی نیست، بلکه شهوت است - او فقط می خواهد نویسنده از مسیر خود خارج شود تا از تعقیب بازیگر و معشوقه دریمن، کریستا-ماریا سیلند (کیرا نایتلی) راحت کند.

و بنابراین ویزلر تیمش را به آپارتمان دریمن می‌فرستد و هر گوشه و کناری را که می‌توانند پیدا کنند، بررسی می‌کنند، در حالی که خود ویزلر با هدفون و ماشین تحریر در اتاق زیر شیروانی مغازه‌ای راه می‌اندازد و به آن گوش می‌دهد.

آیک از استعداد خارق‌العاده‌اش برای صحنه‌پردازی تخیلی، پویا و چند رسانه‌ای استفاده می‌کند تا عمل نظارت را - ذاتا مخفیانه، دور از چشم - به چیزی بسیار ملموس نشان دهد. او در این امر توسط طراح هیلدگارد بچتلر بسیار کمک کرده است. آپارتمان دریمن یک ساخته بزرگ، سه بعدی و کاملا مبله است که در یک چرخش ثابت و آرام است.

غالبا یک صحنه متحرک صرفا یک نمای در حال تغییر از بازیگران ثابت ارائه می دهد، اما این صحنه به مخاطب این امکان را می دهد تا در حین حرکت در آپارتمان، در داخل و خارج از اتاق، چندین شخصیت را دنبال کند، در حالی که اکشن اغلب در فضاهای مختلف به طور همزمان اتفاق می افتد.

این مزیت تقریبا بلافاصله در یک مهمانی خانگی پرجمعیت هنری مشهود است - که برای استاسی نشان‌دهنده «محل شکار اصلی برای براندازی ... با افرادی است که نمی‌توانند ساکت بمانند» - جایی که ویزلر در حال سقوط اولین نگاه از نزدیک شکار خود را می‌بیند. سپس دوباره هنگامی که استراق سمع ها روی همان فضای خالی ازدحام می کنند.

این آپارتمان گهگاه تخریب می‌شود، دیوارهای آن از هم جدا می‌شوند تا راه را برای یک بار یا خانه بی‌نظیر خود ویزلر باز کنند - برخی از مجموعه‌ها تقریبا منطق را به چالش می‌کشند. دیوارها همچنین به عنوان صفحه نمایشی برای تصاویر سیاه و سفید Big Brotherish تال یاردن، طراح ویدئو عمل می کنند، به ویژه که نمای نزدیک از بازجویی هایی را که به صورت زنده در بالای صحنه انجام می شود، ارائه می دهند.

در کنار، میز کوچک ویزلر قرار دارد که با زیردستانی که شیفت شب را می گیرد، تقسیم می کند. در حالی که این نشان‌دهنده اتاق زیر شیروانی است، قوی‌ترین خودپسندی نمایش شامل راه رفتن دیلان است که در میان شخصیت‌های دیگر دیده نمی‌شود، حتی در یک نقطه بین آنها روی مبل می‌نشیند. این نشان دهنده تمرکز شدید شنود ویزلر و نفوذ موذیانه آن است. این حضور وزنی استعاری نیز به خود می‌گیرد، چرا که اسنوپ چیزی شبیه به یک فرشته نگهبان برای افراد ناآگاه طبقه پایین می‌شود.

درست مانند فیلم، سرعتی که ویزلر با آن شروع به همدردی با این زوج می‌کند، می‌تواند مانند یک کشش، یک آرزوی عاشقانه به نظر برسد. گفته می شود، این با خوش بینی شدید در بشریت که به مواد دامن می زند مطابقت دارد. فون دونرزمارک دلایل زیادی برای دلسوزی جاسوس ارائه کرده است، به ویژه تأثیر خودکشی کارگردان و مربی در لیست سیاه بر دریمن، و ناتوانی دلخراش کریستا ماریا - از جمله تمایل ایالت به تخریب زندگی و معیشت - برای امتناع از توجهات جنسی وزیر جنایتکار.

تغییر عقیده ویزلر قطعه را به قلمروی هیجان‌انگیز معمولی‌تر سوق می‌دهد، زیرا دریمن رانده می‌شود تا واقعا کاری خرابکارانه انجام دهد. ویزلر برنامه‌ریزی می‌کند تا او را از دردسر دور نگه دارد، اما گروبیتز مسئولیت را بر عهده می‌گیرد و کار را به پایان می‌رساند. در حالی که فیلم به طرز فوق‌العاده‌ای این انتقال را انجام می‌دهد، نمایشنامه به خوبی پیش نمی‌رود، و از قضا، مهارت فنی تا حدودی مقصر است.

زمانی بسیار خیره کننده، انقلاب دائمی صحنه، رقص مکانیکی نرم بازیگران اطراف آن، تکراری بودن محض همه آن ها – که توسط آهنگساز مکس ریشتر از زه های تند، زنگ ها و سوت های تند و تیز تشدید شد – اکنون به آرامی ترکیب می شوند تا تنش را کاهش دهند، نه آن را تشدید کنند.

و در حالی که آیک و تیمش به خوبی با مکانیک سرکوب دولتی درگیر هستند، برخی از تاریکی های خسته کننده آن دوره را از دست داده اند، به ویژه با محدود کردن زندگی انفرادی ویزلر در خارج از کارش. استفاده از "صدا و دید" بووی و "نوع موسیقی خود را بسازید" از ماما کاس جلب توجه می کند، اما برای قطعه ای در مورد گوش دادن، می توانست کمی سکوت وجود داشته باشد.

نایتلی در بازگشت به صحنه پس از 11 سال (آخرین حضور او در نقش شخصیت اصلی فیلم ترز راکین در برادوی) نشان می‌دهد که در آن زمان به چه بازیگر موفق و مطمئن‌تری تبدیل شده است. در حالی که کریستا ماریا عملا یک شخصیت مکمل در فیلم بود، او در اینجا در مرکز صحنه قرار دارد - از میزبان مهمانی پر جنب و جوشی که مهمانانش را با اجرای فی البداهه مجذوب خود می کند تا قربانی ناامید توجه وزیر (تماشای تجاوز جنسی او به شدت دشوار است، حداقل به دلیل بازی نایتلی) و هر چند که ویزلر به خاطر بازی ویزلر.

بازجویی مورچه جای تعجب نیست که وقتی مصیبت های کریستا ماریا روی صفحه ویدیو ثبت می شود، نماهای نزدیک نایتلی هیجان انگیز است.

دیلان، استاد درونگرایی دردناک، احتمالا برای یک نمای نزدیک می کشت. درعوض، او خیلی وقت ها محدود است که در هدفون هایش غش کند، به اطرافیانش واکنش نشان دهد، که گاهی در میان صحنه سازی نمایشی گم می شود. اما بازیگر کاملا انتخاب شده است، و طبیعت خشک و رانده ویزلر و ناهنجاری را که او با آن خیرخواهی تازه یافته اش را حمل می کند، منتقل می کند. و معمولا این دیلان است که تکه های طنز نمایشنامه را ارائه می دهد. وقتی کریستا ماریا بی خبر از او در مهمانی استقبال می کند، به طرز باورپذیری می گوید: «من هیچکس نیستم. "چه کسی این را به شما گفته است؟" او می پرسد. "مادر من."

در اطراف این جفت، بازیگری می تواند بی تفاوت باشد. در حالی که جرسکا، کارگردانی که در لیست سیاه قرار گرفته است، نیک هولدر یادداشت اشتباهی می زند و شخصیتی زشت و بدجنس ارائه می دهد که هر گونه همدردی با مرد را انکار می کند. هیگینز به طرز سرگرم‌کننده‌ای روی وزغ خود از اسب‌های آهسته ریف می‌زند، اما محاسبات پولادین پشت لبخند آسان را ندارد. و اگرچه تامپسون به اندازه کافی کارآمد و دوست داشتنی است، دریمن او واقعا ثبت نام نمی کند.

ایده آلیست خوش ذوق می تواند نقشی ناسپاس برای ایفای نقش باشد، اما این اجرا نشان می دهد که سباستین کوخ چقدر جذاب و تاثیرگذار در فیلم بوده است، رقت باری که او در اینجا خلق کرده است.

مکان: تئاتر آدلفی، لندن بازیگران: کایرا نایتلی، استفان دیلان، لوک تامپسون، کالوم فینلی، پل هیگینز، لدا هاجسون، نیک هولدر، عرفان شامجی، آدریان وودال نمایشنامه نویس: رابرت آیک، اقتباس شده از فیلم فلوریان هنکلر فون دانرزمارک کارگردان: هزینه هیل‌گرد هیل‌مارک کارگردان: هیل دانرزمارک طراح نور: Jon Clark M موسیقی: Max Richter طراح صدا و موسیقی اضافی: Giles Thomas طراح ویدیو: Tal Yarden ارائه شده توسط Sonia Friedman Productions