نقد حفار: تام کروز را نمی توان به خاطر تلاشش مقصر دانست. اما هنوز هدر می رود

آیا تصادفی است که تنها چند هفته قبل از انتشار فیلم Digger، تام کروز دنباله ای قریب الوقوع برای فیلم مسابقه ای خود در سال 1990 یعنی Days of Thunder را اعلام کرد؟ احتمالا. اما این بیانیه به سنت‌گرایان کروز اطمینان می‌دهد که این انحراف به ابتکار عملی خام، چیزی بیش از یک انحراف موقت نیست.

قرن بیست و یکم، برای کروز، تا حد زیادی تاری از زرق و برق جریان اصلی بوده است. چرخش خوب در ماگنولیا اثر پل توماس اندرسون، از سال 1999، اکنون به اندازه جنگ 100 ساله دور است. او به دلیل دلبستگی با چیزی کمی جویدنی تر بود. اما این؟

تفسیر رسانه های اجتماعی پیشرفته در مورد Digger از کلمات "نوسان بزرگ" استفاده زیادی کرده است. این کلیشه ارزان قیمت هشداری است مبنی بر اینکه یک فیلمساز در حال لغزش به سمت لذتی حماسی است، و هیچ مردی بهتر از الخاندرو جی ایناریتو که غالبا فراگیر شده است برای چنین تخلفی وجود ندارد.

کارگردان مکزیکی باردوی وحشتناک خود، تواریخ نادرست مشتی حقایق، شکست قطعی نوسان بزرگ، را با طنزی خوش‌معنایی اما ناامیدکننده یکنواخت در مورد ثروت، امتیاز و اینکه چگونه سوت زدن در تاریکی نگرانی‌های مربوط به تغییرات آب و هوایی را از بین برده است، دنبال می‌کند. ایناریتو در جاهایی خود را به جاناتان سویفت می‌بیند. در جاهای دیگر بیشتر به لورنس استرن متمایل می شود. اما در همه جا او خود پریشان است.

در مورد تمایل کروز برای ماله کشیدن بیشتر از آن چیزی که اکثر بازیگران دهه 60 زندگی خود حتی در ایفای نقش شاه لیر به آن نیاز دارند، بسیار صحبت شده است. مرد بزرگ تقریبا در هر صحنه ای به عنوان سرمایه دار نفتی دیگر راکول حضور دارد.

شما از قبل بیشتر چیزهایی را که باید در مورد شخصیت بدانید می دانید. با وسعتی ترسیم شده که ممکن است نویسندگان بورلی هیلبیلی ها را به دردسر بیندازد، این شخصیت تنها زمانی می تواند کاریکاتور کارتونی تری باشد که او را به صورت یک گربه چاق واقعی با کلاه بالایی به تصویر کشیده شود.

وقتی صحبت از گربه ها شد، تیم طراحی به خاطر خلق یک ماگی انیماترونیک وحشتناک که نیم ساعت ابتدایی را به مردن نفرت انگیز در آغوش دیگر سپری می کند، شایسته تقدیر است.

او نگرانی های مبرم تری دارد. یک فاجعه زیردریایی در یکی از تأسیسات او در قطب شمال، تکه عظیمی از یخ را به سمت اروپای بی گناه فرستاده است. رئیس‌جمهور دیوانه ایالات متحده، با بازی جان گودمن لاغر و غرغرو، هیچ کمکی به آرام کردن اوضاع نمی‌کند. به نظر می رسد در خانه، ساندرا هولر، به عنوان خواهر ناتنی دیگر، به اندازه توصیه های عملی، علاقه مند به تحقیرهای حیله گرانه است. غرش و مبهوت به دیگر سپرده شده است.

چهار فیلم جدید برای دیدن این هفته: حس و حساسیت، فرزندان گمشده توام، جهنم خصوصی او، آگوست احمق

بیشتر همه چیز در اینجا به صورت تک رنگ واقعی و مجازی کار شده است. فیلم‌برداری خاموش امانوئل لوبزکی با طراحی صحنه‌ای که به رنگ‌های خاکستری شسته و کرم کثیف موافق است، همخوانی دارد. فضای زمستانی مطمئنا وجود دارد تا به ما یادآوری کند که این یک دنیای رو به مرگ است، اما این پیام کمک چندانی به شکستن همواری آن نمی‌کند. هیچ کس تا به حال از کروز به خاطر تلاش ایراد نگرفته است، و او همه چیز را به سمت شخصیتی می اندازد که، چند فاصله کوتاهی که نمی توانیم آن را کنار بگذاریم، ذره ای از تفاوت های ظریف را ارائه نمی دهد. حفار فوگهورن لگهورن است. او پس از یک حمله عصبی، جی آر یوینگ است.

همه چیز گسترده است و همه چیز آشکار است.

کاترین زتا جونز از اینکه بچه‌هایش را بچه‌های نپو خطاب کنند متنفر است. کریس پاین پاسخ را دارد

لحظه بزرگ کروز با سخنرانی طولانی و طاقت فرسا خطاب به رهبران جهان می آید که در آن او استدلال می کند که آنها در مقابله با تغییرات آب و هوایی شکست خورده اند زیرا انجام این کار مستلزم فداکاری آزاردهنده است. بگذارید شفاف باشیم. همه اینها انکارناپذیر است، اما گفتار چیزی اضافه می کند (و می افزاید و می افزاید) چیزی که هیچ انسان نیمه آگاه از قبل نمی داند.

ایناریتو با برخی توجیهات به این نکته اشاره می کند که این فیلم خودآگاه به طور ضمنی ظرافت غم انگیز خود را تصدیق می کند. می داند که هیچ اثر هنری تبلیغاتی قرار نیست ذهن سرسختانه بسته را تغییر دهد. هیچ‌کدام از این‌ها تحمل لحن هکتورینگ را آسان‌تر نمی‌کند، زیرا در حال پخش شدن است. شلیک نادرست فحش دهنده

از جمعه 2 مهر در سینماها