نقد حیوانات: اولین نمایش تمام‌مقیاس Blindboy کمی یک هیولای گشاد است

حیوانات

تئاتر ابی

★★★☆☆

"لطفا خودم به صحنه خوش آمدید." بنابراین این اقتباس از هفت داستان کوتاه توسط Blindboyboatclub که در ابی به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین اجرا شد، آغاز می شود. ما بلافاصله ماسک کیسه پلاستیکی و لهجه Limerick را تشخیص می دهیم. اما آیا این خود نویسنده و پادکست است؟

یک کودتای پیروزمندانه به زودی نشان می‌دهد که ما دچار مشکل شده‌ایم. و به دنبال گشت و گذار دانش‌آمیز در نظریه‌های زیست‌شناختی یاکوب فون اوکسکول، مجری کیف‌پوش، افتتاحیه شوخ‌طبع حیوانات را بر اساس تأثیر فاصله‌گیری برتولت برشت قاب‌بندی می‌کند.

سوراخ کردن توهم تئاتر می تواند ما را به تفکر انتقادی در مورد دنیای اجتماعی که روی صحنه نشان می دهد کمک کند. اما در حالی که نمایشنامه‌نویس آلمانی به دنبال برانگیختن آگاهی انقلابی مخاطب بود، هدف ساده‌تر Blindboy این است که تاملی سریع درباره بارها و جذابیت‌های خلاقانه واگرایی عصبی ایجاد کند.

Blindboy نقاب زد: "چیزی که من بیشتر از همه از آن می ترسم این است که باید در یک اداره کار کنم ... بنابراین اکنون در یک دفتر کار می کنم."

این موضوع اصلی به وضوح در منظره تکرارشونده پت شورت که یخچال فریزر را بر پشت خود حمل می‌کند در حالی که جریانی از نکات بی‌اهمیت تاریخی و علمی را منتقل می‌کند، به تصویر کشیده می‌شود. این علاقه‌مند به نجوم که در نوجوانی برنده مسابقه مسابقه جنگل تخته سیاه RTÉ بود، استعداد تحصیلی و دنیوی را برای او به ارمغان آورد. با این حال، اکنون او خود را در اثر برخی انحرافات اسرارآمیز که توسط "جناب های نخبه گرا دوبلین" (که تبدیل به یک مانترای طحال می شود) ویران شده می بیند.

انفجار دیگری از انرژی عجیب و غریب از لیز فیتز گیبون به عنوان یک وکیل لیمریک با موهای کندوی زنبور عسل ناشی می شود که دفتر پر هرج و مرج او حس وحشیانه، اگر تا حدودی نادرست، او را از موکسی رد می کند. تلاش او برای کمک به مربی سگ به همان اندازه لوس مانوس هالیگان، متهم به تند کردن تازی ها با چای، باعث ایجاد یک غوغای مضحک فوق العاده در مسیر سگ می شود. لباس‌های رنگ‌آمیزی (طراحی‌شده توسط Saileóg O’Halloran) و پخش ویدئوی زنده در اینجا به فضایی بی‌نظیر و شبیه کارناوال کمک می‌کنند.

سپس تمرکز بر روی راننده تاکسی تراشه‌دار و در عین حال متمایز پاملا (با بازی Emer Dineen)، که در تلاش برای یافتن جایگاه خود در مانوسفر است، می‌رود. تند کشیدن در پادکست‌های پرمحتوا و بی‌پایان و سرگرمی‌های هم‌اجتماعی در ورزشگاه ممکن است کمی قابل پیش‌بینی باشد، اما همچنان خنده‌های محکمی به همراه دارد.

پس از وقفه، لحن تغییر می کند، زیرا یک پوتین ساز (هالیگان) یک برخورد ماوراء طبیعی با یک باکلان را بازگو می کند که به نظر می رسد فرزندش را تهدید می کند. این داستان که به‌عنوان یک مونولوگ مملو از دردسر در اتاق انتظار بیمارستان ارائه می‌شود، یک داستان پیچیده است که کمی روی صحنه گم می‌شود.

سپس Animals به سمت کمدی پرهیاهو بدون هیچ تغییر قابل ملاحظه ای حرکت می کند. یک کارگردان خودپسند (دینین) و بازیگرانش برای اولین خوانش نمایشنامه ای در مورد رویارویی مبهم و خارق العاده بین ایمون دی والرا (کارل کوین) و مایکل کالینز (جان دوران) گرد هم می آیند. همانطور که خود شخصیت ها در نهایت به آن اشاره می کنند، طنز اسکاتولوژیک به سرعت بیهوده می شود و فاقد هرگونه لبه تحریک آمیز واقعی است. (ایده ای مشابه در فیلم The Orphan and the Mob، داستان کوتاه جولیان گوف با محوریت «حفره Dev» با کمیک بسیار پیچیده تری مواجه شد.)

پس از یک ساعت و نیم اول موفق و متفکرانه، ناراحت‌کننده است که اقتباس دن کولی (که او نیز کارگردانی می‌کند) از چنین از دست دادن تمرکز و انسجام رنج می‌برد. در مجموع سه ساعت (با احتساب فاصله زمانی)، اولین نمایش تئاتر در مقیاس کامل Blindboy یک هیولای گشاد (پلاستیکی) است.

Animals تا شنبه، 7 نوامبر در تئاتر Abbey، به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین، حضور دارد.