نقد خصوصی او در جهنم: رویای پنیر وحشتناک نیکلاس ویندینگ رفن یک چیز واقعی است

جهنم خصوصیت را برای خودت نگه دار، خیلی ممنون. این بدبختی رو به بقیه فشار نده.

تا این مرحله، من مدافع سرسخت افراط و تفریط های مبتذل نیکلاس ویندینگ رفن بوده ام. همه ناهار خود را در طول فقط خدا می بخشد کم نگه نمی دارند. هنوز تعداد کمتری با The Neon Demon صبور بودند. اما این نویسنده از جمله کسانی بود که احساس می‌کردند زیاده‌روی خشونت‌آمیز بیشتر یک ویژگی است تا یک اشکال. کارگردان دانمارکی همیشه مخالف خلاقانه را دعوت کرده است.

با این حال، این یک گام بسیار دور است. من هنوز زخم‌هایی در پهلوی خود دارم که به دلیل ضربه زدن به خودم برای هوشیار ماندن در طول نمایش فیلم جهنم خصوصی او در کن وجود دارد. این فیلم که یک دهه پس از «دیو نئون»، آخرین فیلم سینمایی رفن می‌آید، تنها در صورتی خسته‌کننده‌تر می‌شود که دیالوگ‌ها (مانند آنچه هست) از طریق سیگنال‌های دود ارائه شوند.

جهنم خصوصی او آنقدر کم است که حتی در مورد هیچ چیز هم نیست. گروهی از بازیگران با استعداد مختلف، خود را در اطراف شهری از زوایای تند و رنگ‌های پر زرق و برق که از مجموعه‌های مجازی خسته‌کننده تشکیل شده است، قرار می‌دهند.

بیش از چند بررسی قبلا تصاویر را با تبلیغات عطر مقایسه کرده‌اند، اما مطمئن نیستم که بزرگ‌واران عطر این درجه از زشتی را تحمل کنند. بیشتر به یک ویدیوی پاپ جدید و عاشقانه فکر کنید که قبل از اینکه بوفین ها بدانند کدام دکمه ها را باید فشار دهند ساخته شده است.

شخصیت ها چه می کنند؟ همه چیز آنقدر مبهم است که در تلاش هستید تا دیالوگ های متلاطم را در جملات قابل درک جمع آوری کنید. سوفی تاچر در نقش ال، خلأ انسانی که در حال حاضر با پدری به نام فاصله عاطفی دارد، ظاهر می‌شود و با اشاره به جانی تاندر (دوگری اسکات) نوازنده فقید نیویورک دالز. در جایی دیگر در شهر آسمانی، با هاوانا رز لیو در نقش دومینیک، نامادری ال، و اینفلوئنسر مزاحم به نام هانتر (کریستین فروسث) مواجه می شویم. چارلز ملتون تحسین برانگیز نیز به عنوان یک GI آمریکایی به نام Private K.

محبت آمیزترین مقایسه با سینمای عجیب و غریب سورئال مانند نرگس صورتی، فانتزی جیمز بیدگود که اخیرا در سال 1971 بازسازی شده است. همان اطمینان (ظاهری) وجود دارد که درخشندگی تصاویر، تصادفی بودن روایت را جبران خواهد کرد.

به جز اینجا که تصاویر چندان چشمگیر نیستند. فقط شیوع گهگاهی خشونت های بزرگ، یکنواختی لکه دار این رویای وحشتناک پنیر را از بین می برد. یک آدم واقعی

از جمعه 4 شهریور در سینماها با چند پیش نمایش از چهارشنبه 3 شهریور

لیام نیسون: من عصبانی تر و عصبانی تر شدم. من یک ایرلندی هستم من یک پسر محراب بودم. اما من وحشت کردم"