نقد راکی ​​- 50 سال حضور در بوکسور استالونه همچنان یک مدعی سرسخت است

پیشرفت پیروزمندانه این بازیگر اجداد روشنی در داستان های تلخ مبارزه طبقه کارگر دارد، اما ایده آلیسم تازه و برانگیخته ای پیدا می کند.

فیلم جدید پیتر فارلی، من راکی ​​را بازی می‌کنم، درباره‌ی داستانی است که چگونه یک فیلم بزرگ بوکس در مقابل مشکلات ساخته شد و فیلم‌نامه‌نویس جوان و بی‌سابقه‌اش اجازه بازی داشت. بنابراین در اینجا یک نسخه مجدد از آن فیلم 1976 برای 50 سالگی آن است. این یک فیلم بی‌پرده، ایده‌آل‌گرایانه است، وطن‌پرستی اساسی‌اش سالم است، و ناخودآگاه از میراث کلی تیره‌آمیز فیلم بوکس شانه خالی می‌کند و توشه‌های سنتی تلخ تراژدی، بدبینی و از دست دادن را دور می‌اندازد. این نامه همچنین به عنوان نامه ای عاشقانه به فیلادلفیا، مهد دموکراسی آمریکا، نیز عمل می کند.

سیلوستر استالونه، نویسنده و ستاره شورشی آن، نقش راکی ​​بالبوآ، یک مبارز سنگین وزن را خلق کرد، که به تازگی 30 ساله شده بود، بادام زمینی را ساخت که آن را با ولگردها بیرون آورد و به جمع آوری بدهی برای اوباش فیلی کاهش یافت. این توهینی است که مربی پیر و مرشد سابق او میکی (برجس مردیت) را که زمانی عظمت راکی ​​را دیده بود و از دیدن او در حال فروختن منزجر می شود، خشمگین می کند. علاوه بر این، راکی ​​کاملا از آمادگی ملی برای جشن گرفتن دویستمین سالگرد 1976 غافل است.

(بوکس برای این سالگرد همان چیزی است که موسیقی کانتری در نشویل رابرت آلتمن بود، فقط بدون سرگردانی و بدبینی.) به خواندن ادامه دهید...