نقد میستورا - ملکه یخ درام پرو را به آرامی به جوش می آورد
باربارا موری در داستان ملایمی از همسری با جامعه بالا بازی می‌کند که پس از ترک همسرش، رستورانی را در خانه خود باز می‌کند. آنچه از فیلمی درباره یک رستوران شیک و گران‌قیمت انتظار دارید، مقدار مشخصی از گرما است: خشم پرسنل که برای دستیابی به کمال غذا به محدودیت‌های مطلق خود رسیده است. اما این درام پرویی که در دهه 1960 ساخته شده است، در عوض جوشی ملایم، آرام و ظریف دارد. شاید این…
باربارا موری در داستان ملایمی از همسری با جامعه بالا بازی می کند که پس از ترک همسرش رستورانی را در خانه خود باز می کند.
آنچه از فیلمی درباره یک رستوران گران‌قیمت فانتزی انتظار دارید مقدار معینی از گرما است: شدت غوغای کارکنان برای دستیابی به کمال خوراکی به حد مطلق خود رسیده است. اما این درام پرویی که در دهه 1960 ساخته شده است، در عوض جوشی ملایم، آرام و ظریف دارد. شاید با توجه به شرایط سرآشپز-مالک آن، همسری ثروتمند در جامعه بالا و بدون تجربه پذیرایی که برای افتتاح یک رستوران موفق قمار می کند، بسیار شیک باشد.
باربارا موری نورما است، یک زیبایی یخبندان که نوعی شیک جکی اوناسیس را پرورش می دهد: عینک آفتابی بزرگ، سشوار عظیم، آرایش غلیظ مانند زره. یک شب، شوهر نورما با تحقیر او را برای یک ملکه زیبایی ترک می کند. اگر نورما نسبت به کارکنان اینقدر بد رفتار نمی کرد و به خانم خانه دار رزا (هرملیندا لوژان) و راننده اسکار (سزار بالومبروسیو) سرزنش نمی کرد، دلسوزی می کردید. این اسکار (که کمی عاشق نورما است) است که به او پیشنهاد می‌کند رستورانی در خانه باز کند تا وام مسکن را بپردازد. پدر نورما سفیر فرانسه در پرو بود، و او اشتیاق او را به غذا شناسی پیدا کرده است.
اگرچه فیلمنامه در این مورد کمی متناقض است، زیرا اسکار همچنین می گوید که هرگز او را آنقدر ندیده که اجاق گاز را روشن کند. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Mistura review – ice queen brings Peruvian drama to a gentle simmer
Bárbara Mori stars in tepid tale of a high-society wife who opens a restaurant in her home after her husband leaves her What you expect from a film about a fancy high-end restaurant is a certain amount of heat: the roiling intensity of staff pushed to their absolute limits in the pursuit of gastronomic perfection. But this 1960s-set Peruvian drama instead maintains a gentle simmer, sedate and elegant. Perhaps it’s…