نقد نازا: یک رکورد اساسی از کابوس‌هایی که اسرائیل در غزه طراحی کرده است

ستایش موجه (و نه کم محکومیت) راشل زور و یووال آبراهام به دلیل تجزیه و تحلیل سخت‌گیرانه‌شان از مکانیسم‌های پشت سر حمله مداوم اسرائیل به غزه، پیش‌تر آمده است. تفکیک گزارش در مورد اینکه چگونه فناوری و تبلیغات پرسنل اطلاعاتی را از پیامدهای اعمالشان دور می‌کنند، بیش از یک بار مشاهده می‌شود.

با این حال، هنوز به اندازه کافی در مورد درخشش آشکار و رسمی پروژه صحبت نشده است. نازا - عنوان مخفف عبری "خسارت جانبی" است - عمدتا شامل مصاحبه های شبانه با افشاگران در پشت بام های تل آویو است. همانطور که ما از وحشت فزاینده می شنویم، دوربین حرکت می کند تا شهروندانی را بیابد که از پنجره های تصویر گرفته شده اند، که با آرامش به تجارت راحت خود می پردازند، بسیاری از آنها اخبار تلویزیون را در صفحه های بزرگ نادیده می گیرند.

نمی توان به کاری که جاناتان گلیزر، تهیه کننده اجرایی نازا در «منطقه مورد علاقه» انجام داد فکر نکرد: این فیلم به وضوح به ما می گوید که غزه تنها 70 کیلومتر با پایتخت اسرائیل فاصله دارد.

زور و آبراهام مستند خود را که برنده جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز شده است، از گفتگو با 24 سرباز گمنام و افسران اطلاعاتی نظامی، که صدایشان به‌صورت دیجیتالی تغییر یافته، و چهره‌هایشان در سایه‌ای ظاهر می‌شود، گردآوری کردند.

تز فیلمسازان این است که تعداد بسیار زیاد کشته‌های غیرنظامی «فقط محصول جانبی جنگ نبود، زیرا اغلب توسط رسانه‌ها شکل می‌گرفت، بلکه اقدامی از پیش برنامه‌ریزی‌شده، حساب‌شده و عمدی بود که مستقیما از تصمیم‌های اسرائیل نشأت می‌گرفت».

برای این منظور، ما در مورد برنامه ای به نام اسطوخودوس زیاد می شنویم که به تهیه لیستی از اهداف بالقوه با پیوند به حماس کمک می کند. ما می شنویم که چگونه مرگ غیرنظامیان - نام نازا - در تعقیب مخالفان نظامی فرضی قابل توجیه است.

نگران‌کننده‌ترین بخش‌ها ما را با الگوریتم ردیابی آشنا می‌کنند که با بی‌حساسیت وحشتناکی به نام «پدر کجاست؟» شناخته می‌شود. تصور این است که خانواده‌های افرادی که در تیررس قرار دارند، از طریق تلفن‌های همراه شنود شده، هنگامی که بستگانشان به خانه می‌رسند، به مأموران اسرائیلی دور هشدار می‌دهند.

یکی در مورد یک دختر 12 ساله می گوید: "تو گوشی او را هک می کنی و بعد او را می کشی." برای حمله به یک هدف خاص، مقامات مرگ 500 نازا را تایید کردند.

آبراهام با سردی مشاهده می کند: «این جمعیت یک شهر کوچک اسرائیلی است.

در اینجا معنای کمی وجود دارد که فیلم به سمت «تیراندازی و گریه کردن» برود، آن ژانر مشکوکی که در آن مصاحبه‌شوندگان از ما می‌خواهند با آسیب‌هایی که هنگام ارتکاب جنایات متحمل شده‌اند همدردی کنیم. برخی از مصاحبه شوندگان قطعا ابراز پشیمانی می کنند، اما لحن فراگیر آن سرد، بدبینانه، تحلیلی است.

یکی توضیح می دهد که چگونه تلقین به آنها می گوید "هیچ انسان بی گناهی در غزه وجود ندارد". یکی دیگر خاطرنشان می کند که "هرکسی را که تصمیم به کشتن داشتید، تروریست محسوب می شد".

به سختی نیازی به گفتن نیست که پس از نمایش پیروزمندانه ونیز، دیواری از انتقاد بر سر و آبراهام فرو ریخت. نیروهای دفاعی اسرائیل بسیاری از نتایج آنها را رد کردند. برخی از فعالان حامی فلسطین احساس کردند که پنهان کردن هویت پرسنل درگیر در چنین خشم آشکاری اشتباه است. میکی زوهار، وزیر فرهنگ اسرائیل، خواستار لغو شهروندی فیلمسازان در پی آنچه که او آن را "خیانت به دولت" می‌دانست، کرد. آن بحث ها ادامه خواهد داشت.

شکی نیست که زور و آبراهام که قبلا بر روی فیلم جنجالی و برنده اسکار No Other Land از سال 2024 کار می کردند، به عنوان مستندسازان، موضع محکمی اتخاذ کرده اند. پس از سکونت در میان پشت بام‌های عمدتا ساکت، فیلم با فیلم‌های ویران‌کننده‌ای از آنچه که یک حمله هوایی می‌تواند برای یک خانه در غزه انجام دهد، به پایان می‌رسد. تصاویر بایگانی پراکنده اقتصادی به ما یادآوری می کند که چگونه تل آویو در زمینی ساخته شده است که قبلا توسط چنین جوامع نابود شده ای اشغال شده بود.

نتیجه، نگرانی خاصی در مورد آنچه در حال حاضر در آن منطقه می‌گذرد، است، اما فیلم، ساخته مشترک The Guardian، همچنین وحشت عمومی‌تری را ایجاد می‌کند که چگونه، در دنیای معاصر، کشتار آن از فاصله‌ای بی‌علاقه بسیار آسان است. یک رکورد ضروری از کابوس مهندسی شده.

از پنجشنبه 24 مهر در سینماها