نقد و بررسی «اعتراف»: راب لو و جیمز فرانکو در درامی به نویسندگی بن شاپیرو، درام استالینیستی با صحنه‌برداری روسیه که به‌طور نهایی خسته‌کننده است

با مرور فیلم جدید بن شاپیرو، وسوسه می شوم که آن را بر اساس دلایل ایدئولوژیک بررسی کنم. به هر حال، فیلمنامه نویس، مفسر سیاسی جناح راست جنجالی است که از بنیانگذاران دیلی وایر و چندین سال سردبیر بریتبارت نیوز بود. این که بگویم اکثریت قریب به اتفاق نظرات او برای من نفرت انگیز است، دست کم گرفتن است.

خوشبختانه، نوشتن در مورد فیلمی به کارگردانی واسلاو مارهول، بدون اینکه به سوگیری سیاسی آلوده شود، آسان است. اعتراف که بازجویی وحشیانه یک زندانی را در یک زندان روسیه در دوران استالین به تصویر می کشد، داستانی کسل کننده و کسل کننده را نشان می دهد. این فیلم در 9 نوامبر یک شب در سینما اکران خواهد شد، همان روزی که در سرویس پخش دیلی وایر در دسترس قرار خواهد گرفت. داستان‌های مرتبط میان‌دوره‌ای 2026 بن شاپیرو می‌گوید انتخابات میان‌دوره‌ای 2026 «حذف جمهوری‌خواهان» بود: فیلم‌های «رئیس‌جمهور به نوعی در رأی‌گیری بود» اوه!

چگونه دنی ترجو به طور تصادفی یک فیلم Pro-ICE اعتراف کرد شکنجه خط پایین، روی صفحه و خارج از صفحه. تاریخ اکران: چهارشنبه، 11 نوامبر بازیگران: راب لو، جیمز فرانکو، جنیفر جیسون لی، کودی اسمیت-مک فی، نیک نولتی، ریچارد بریک، امیل هیرش، براد دوریف، دین نوریس کارگردان: واسلاو مارهول فیلمنامه نویس: بن شاپیرو 2 ساعت 12 دقیقه

به غیر از موضع بحث برانگیز آن که روسیه استالینیستی مکان بسیار بسیار بدی است، هیچ چیز ذاتا سیاسی در مورد فیلم وجود ندارد. به جز انتخاب بازیگران نقش اصلی جیمز فرانکو، که مانند حضور جاناتان میجرز در بازی اخیر این شرکت با نام Run Hide Fight: Infidels، به نظر می رسد که به استودیوهای هالیوود برای دوری از آنها انگشت وسط بدهد. در این مورد، فرانکو شرکت های برجسته زیادی دارد، با گروهی از جمله راب لو، جنیفر جیسون لی، نیک نولتی، امیل هیرش، براد دوریف، دین نوریس، و کدی اسمیت-مک فی.

داستان پشت آن بازیگران احتمالا جالب‌تر از خود فیلم خواهد بود.

لو نقش اصلی الکسی، استاد ادبیات سابق را بازی می کند که در سال 1938 مسکو دستگیر و به زندان لوبیانکا آورده شد و متهم به ضدانقلابی بودن شد. به نوعی تصادفی که مورد علاقه فیلمنامه نویسان بی خیال است، بازجوی او ولادیمیر (فرانکو)، شاگرد جایزه سابق او است. ولادیمیر زندانی خود را تحت فشار قرار می دهد تا به پدر میکولسکی (دوریف)، کشیش ارتدوکس شرقی مخالفی که جزوه ای ضد شوروی منتشر کرده است، اطلاع دهد.

مطابق با نقش‌های قبلی شرکت‌کنندگان، این برخورد کمتر به بازجویی تبدیل می‌شود تا یک سالن ادبی که در آن نام داستایفسکی، پوشکین و تولستوی آنقدر حذف می‌شود که می‌توان از آن یک بازی مشروب خوری ابداع کرد. پرحرفی بی پایان (فیلم 132 دقیقه بی حس کننده است) علیرغم تلاش های دو بازیگر که تمام تلاش خود را می کنند اما هرگز نمی توانند از راه دور در نقش های خود قانع کننده باشند، خفه کننده است.

فیلم اساسا در دو محیط اتفاق می‌افتد: اتاق بازجویی و سلول زندان که الکسی با سه نفر دیگر مشترک است و باعث می‌شود که روند کلاستروفوبیک بسیار صحنه‌ای باشد. نولته نقش یک زندانی یهودی را بازی می‌کند و به او این فرصت را می‌دهد تا یک مونولوگ دلخراش درباره جنایاتی که شاهد آن بوده است ارائه دهد، که اگر صدای ضعیف بازیگر تاثیر آن را کاهش نمی‌داد، ممکن بود قدرتمند باشد. هیرش یک پیانیست سابق کنسرت را با حالتی غیرطبیعی شاد می نوازد.

ریچارد بریک (بربر) که مؤثرترین اجرای فیلم را ارائه می‌کند، نقش یک زندانی بدبین و سرسخت را بازی می‌کند که به الکسی آموزش می‌دهد که چگونه زنده بماند.

همسر سابق الکسی (لی) او را در سلولش ملاقات می کند و او را تشویق می کند که در مورد کشیش خبر دهد. او بر سر الکسی فریاد می زند: «لعنت بر تو و ارجاعات ادبی ات. همچنین پسر جدا شده او (یک اسمیت مک فی ناشناخته) که از پدرش به خاطر رفتاری که با مادرش شده است عصبانی است.

سپس به اتاق بازجویی برمی‌گردد، جایی که ولادیمیر با الکسی بسیار خشن‌تر می‌شود و او را وحشیانه کتک می‌زند تا او را مجبور به امضای اعتراف کند. اما تلاش‌های او مانع از آن نمی‌شود که او انرژی لازم را برای ارائه چنین جملاتی مانند «شر و خوبی چیزهای تجملی هستند که انقلاب دیگر از عهده آن برنمی‌آید» را داشته باشد.

کارگردان Marhoul که فیلم جنجالی 2019 پرنده نقاشی شده او باعث انصراف‌های متعدد در جشنواره‌های تورنتو و ونیز شد، لحن تند و مناسبی را به فیلم القا می‌کند که توسط فیلمبردار پیتر منزیس جونیور (تیرانداز، خدایان مصر) به شدت خشن است.

به نظر می رسد که اعتراف خسته کننده که در اجرای خود ناامیدکننده است (این نوعی درام زندان است که در آن نگهبانان و سربازان با تمام واقع گرایی خودکار صحبت می کنند)، به نظر می رسد که عمدتا برای نشان دادن اینکه فیلمنامه نویس آن از تحصیلات واقعا خوبی بهره برده است که در طی آن همه استادان ادبیات روسی را مطالعه کرده است.