نقد و بررسی «برادران»: متیو مک‌کانهی و وودی هارلسون در یک سریال کمدی اپل که به سختی خوب است، خوب، هدر می‌روند

برای درک کاهش جاه‌طلبی خلاقانه بین متیو مک‌کانهی و وودی هارلسون در سریال کارآگاه واقعی HBO و برادران اپل تی‌وی، باید تصور کرد که رابرت ردفورد و پل نیومن پس از ساختن بوچ کسیدی و ساندنس کید، فیلمی ساخته‌اند که عمدتا در مورد اینکه چگونه ردفورد را دوست دارد و چگونه «رابرت» را دوست داشت، درباره «رابرت نیومن» صحبت می‌کردند. ساختن بوچ کسیدی و ساندنس کید بسیار جالب بود.

خلاقانه‌ترین کاری که می‌توانید برادران را به انجام آن متهم کنید، گرفتن دو ستاره بزرگ هالیوود و قرار دادن آنها در فیلم‌نامه‌هایی است که برای بلوک TGIF شبکه ABC در اواسط دهه 90 به اندازه کافی ماجراجویانه به نظر نمی‌رسیدند - پر از مشاجره‌های بی‌پایان بی‌پایان و حملات مضحک بی‌پایان و «مضحک‌های بی‌پایان» "اگر با محارم ارتباط خونی نداشته باشید، زنا با محارم نیست." داستان های مرتبط تلویزیون متیو مک کانهی و وودی هارلسون ایده تلویزیونی "برادران" خود را توضیح می دهند -- و آنچه در تلویزیون امی اتفاق افتاد جیمی کیمل می گوید متیو مک کانهی او را در آغوش گرفت

با آلت تناسلی اش در حمام، برادران برای چند خنده خوب است، کمی بیشتر. تاریخ پخش: چهارشنبه، 23 سپتامبر (اپل) بازیگران: متیو مک کانهی، وودی هارلسون، ناتالی مارتینز، بریتنی ایشیباشی، هالند تیلور، نولان آلمیدا، الا گریس هلتون، نوآ کارگانیلا، هایدی کوان، اونا یافه خالقان: متیو و وو دیویدز ای وستون هارلی و متیو ریدز ای وستون هارلی.

همانطور که اخیرا مراسم امی از دوستان دیرینه خود خواسته بود که برای نجات یک برنامه جوایز بدون کارگردانی خاص، پنج یا 10 دقیقه در حین ارائه شومپ بزنند، Brothers از آنها می‌خواهد که هشت قسمت 30 دقیقه‌ای را برای نجات یک برنامه تلویزیونی بدون کارگردانی مشخص کنند.

بنابراین، این ادای احترام به انرژی کاریزماتیک تولید شده توسط مک‌کانهی و همکاری هارلسون است که مهم نیست برخی از کمدی‌های کمدی آن چقدر هک‌کننده هستند، Brothers عموما، اگر هرگز به صورت پیشروانه، جذاب است.

اعتبار «ایجاد شده توسط» در Brothers به ​​مک‌کانهی و هارلسون و دیوید وست رید و لی آیزنبرگ تعلق می‌گیرد، که روشی پیچیده برای گفتن این است که آیزنبرگ (درس‌های شیمی) در اواخر تولید جایگزین Read (جایزه درب بزرگ) شد. هر جا که لحن سریال شروع یا به پایان برسد، هر قسمتی که با مفهوم اصلی آن تولید شده باشد، در مقابل در زمان بازسازی یا فیلمبرداری مجدد، هیچ چیز شبیه صدای منسجمی ظاهر نمی شود.

کمدی «بر اساس یک شایعه واقعی» با تلاش وودی (هارلسون) برای مقابله با نوسانات عاطفی خانواده زنانش - همسر جوی (بریتانی ایشیباشی) و دخترانش اولیو (هایگیدی کوان) و کای (اونا یافه) - در عواقب نامزدی شکسته الیو آغاز می شود. او اعلام می‌کند که آنچه خانواده به آن نیاز دارد یک سفر جاده‌ای در اتوبوسی است که در The Mothership شناخته می‌شود.

مقصد؟ دیداری اعلام نشده از خانواده مک کانهی - متیو (مک کانهی)، همسر والنتینا (ناتالی مارتینز)، پسر نوجوان وایات (نولان آلمیدا)، دختر کلارا (الا گریس هلتون)، پسر کوچکتر ریور (نوآ کارگانیلا) و مادر متیو، ماما مک (ماما مک (هلند تیلور) در خارج از بازی واقعی او با بازی هالند تیلور. آستین، تگزاس

ورود وودی متیو را بر سر دوراهی می بیند، زیرا او در حال برنامه ریزی برای سخنرانی برای یک مراسم دبیرستانی برای بزرگداشت پدر مرحومش است و در فکر نامزدی برای فرمانداری است که تحت نظارت گوئن شرور سیاسی است (لیزا گیلوری، احتمالا از یک نمایش متفاوت می آید، اما قطعا هر صحنه ای را که در آن ظاهر می شود می دزدد).

زمانی که مکالمه آخر شب بین وودی و ماما مک این احتمال را آشکار می کند که پدر متوفی متیو پدر بیولوژیکی او نبوده و متیو و وودی ممکن است علاوه بر رفقای فداکار، برادران واقعی هم باشند، پیچیدگی ایجاد می شود.

پیچیدگی‌های بیشتری به وجود می‌آید که معاشقه وایت و کای به گونه‌ای افزایش می‌یابد که قرار است بینندگان را احساس ناراحتی کند، اما ناخوشایند نیست.

اگر مطمئن نیستید که آیا این یک پایه و اساس محکم برای ساخت یک سریال تلویزیونی است یا خیر، Brothers هیچ نشانه‌ای مبنی بر اینکه مطمئن است یا خیر نمی‌دهد.

وودی و متیو در حال بازی کردن نسخه‌های تاییدی از خودشان هستند - آواتارهای تخیلی و سطحی که به جای شگفت‌زده کردن شما برای یک ثانیه، نشان می‌دهند که آنچه دیده‌اید همان چیزی است که از این دو شخصیت بسیار عمومی دریافت می‌کنید.

متیو مستعد تک‌گویی‌های پر پیچ و خم و پرمدعا است - خاطرات او و تبلیغات لینکلن مورد تایید قرار گرفته‌اند - اما او یک تگزاسی کاملا ایده‌آل است و طرفدار حقوق فردی و همدلی جمعی است. خواه درست باشد یا نه، او به عنوان پدری بسیار حاضر و ساختار دوست معرفی شده است که به فضیلت ها و سنت های عامیانه اختصاص داده شده است.

وودی به عنوان یک آنارشیست عاشق علف های هرز، مستعد مونولوگ های پر پیچ و خم و هیپی-دیپی است. در حالی که او ممکن است از خانواده زنان فوق عصبانی شده باشد، سبک فرزندپروری جدا از او باعث ایجاد یک جفت زن باهوش و مستقل شده است که به نظر می رسد چیزی شبیه به زندگی خود ندارند.

متیو و وودی با هم دعوا می کنند، اما از محل عشق، احترام و ارجاعات مشترک به بدنه کاری مربوطه آنهاست (اگرچه هرگز همکاری مشترک آنها در EdTV نبوده است).

بسته به اپیزودی که تماشا می‌کنید، Brothers یک کمدی بسیار متا اما تا حد زیادی بدون ساختار است که در آن تعامل بین ستاره‌هایش و آگاهی ما از هویت آن‌ها منشأ خنده‌های دوره‌ای آن است، یا در غیر این صورت یک کمدی کمدی کلیشه‌ای درباره چند دوست عجیب و غریب، یا حتی تفسیری فراتر از کلیشه‌ای.

نمی‌دانم چرا کسی به هر خط داستانی اپیزودیک اهمیت می‌دهد، با توجه به اینکه من به‌طور قانونی نمی‌توانم بگویم که آیا طرح‌های A مانند «وودی و متیو همراه با رقص دبیرستانی» یا «وودی و متیو آرایش احمقانه‌ای از لاتکس می‌پوشند تا بتوانند در یک کافی‌شاپ یک نمایش موزیکال را اجرا کنند و بفهمند که آیا استعدادهایشان را می‌شناسم یا نه» برای هانا مونتانا واضح است.

اما من مطمئن نیستم که Brothers اخیرا برای اهمیت دادن به بزرگ "آیا آنها برادران بیولوژیکی هستند یا نه؟" سوال، یا

دو اجرا در مرکز گسترده و در عین حال طبیعی هستند، و هیچ کس نمی تواند مناقشه کند که هارلسون و مک کانهی به طور قانع کننده ای می توانند خودشان را بازی کنند. اما اگر گیلروی احساس می‌کند که از یک برنامه متفاوت وارد می‌شود، بیشتر بقیه اجراهای مکمل احساس می‌کنند که از چهار یا پنج نمایش مختلف وارد می‌شوند.

شما تیلور را از نوع دوربین چندگانه‌ای که ثابت کرده در آن فوق‌العاده است، وارد می‌کنید، اما او اغلب با خطوطی که منگنه‌دار نیستند، مانند خطوط منگنه برخورد می‌کند و با نتایجی سرکشی می‌کند. مارتینز و ایشیباشی نقش همسران واقعی مک‌کانهی و هارلسون را بازی می‌کنند، مانند همسرانی که به راحتی خشمگین می‌شوند، نیمی از پتوهای خیس و نیمی تنها افراد سالم در خانواده‌های خود هستند.

کوان و یافه، اگرچه هر دو بسیار دوست‌داشتنی هستند، اما دست کم گرفته می‌شوند، یا در غیر این صورت کسی فراموش کرده است که ویژگی‌های شخصیتی شخصیت‌هایشان را بنویسد غیر از «دختر وودی هارلسون». سه فرزند متیو فقط کهن الگوهای تلویزیونی هستند و به ندرت شبیه افراد واقعی هستند.

کسی مانند گیلروی یا جف کوبر و بری کوربین (که گاهی به عنوان یک جفت گانگستر سالخورده ظاهر می‌شوند) در موقعیت‌هایی که آگاهانه برای احساس ساختگی طراحی شده‌اند، می‌آیند و می‌روند. اما پس از آن، این مجموعه مونتاژی به سبک مستند از ملاقات مک‌کانهی با افراد واقعی آستین در مکان‌های واقعی آستین انجام می‌دهد.

گاهی اوقات کارگردانان - ترنت اودانل، جیسون وینر و ارین اومالی - لحن شل و غیر اجباری را با رئالیسم دستی و عکاسی بسیار دلپذیر از محیط های تگزاس ثبت می کنند. سپس صحنه هایی با نور بیش از حد و با قاب مسطح وجود دارد که می توانند در خانه در یک پخش یا کابل اولیه نیم ساعته باشند.

هیچ کدام، صرف نظر از سبک و لحن، هیچ چیز جالبی برای گفتن در مورد ستاره بودن به طور کلی، و نه در مورد نوع خاصی از ستاره بودن قابل نزدیک شدن هرمن که مک کانهی و هارلسون از آن لذت می برند، خانواده های مدرن و در واقع، در مورد هیچ چیز دیگری ندارد. من اینجا و آنجا به Brothers لبخند زدم، اما یادم نمی‌آید که شادی بیشتری از قهقهه‌های گاه و بیگاه تجربه کرده باشم، و نمایش چیزی برای نگه‌داشتن یا ماندن در یک ثانیه پس از پایان هر قسمت باقی نمی‌گذارد.

اگر بزرگترین نبوغ آدام سندلر این بوده است که استودیوهای فیلم و نتفلیکس را وادار به هزینه و فیلمبرداری از تعطیلاتش با همه دوستان نزدیکش کند، می‌توان به مک‌کانهی اعتبار معکوس داد و اپل را وادار به پرداخت پول به او کرد تا در خانه با یکی از بهترین دوستانش بگذرد. نامیدن برادران «بزرگ‌شدگان متیو مک‌کانهی و وودی هارلسون» انگیزه چندانی برای تماشا کردن ندارد. اما به درستی انتظارات را تعیین می کند.