نقد و بررسی «جزیره گنج»: دیوید اویلوو و هیلی اتول فقط می‌توانند در ماجراجویی دزدان دریایی خوش‌تیپ اما کم پخته MGM+ بسیار زندگی کنند.

شما نمی توانید Treasure Island، برداشت جدید MGM+ از کلاسیک رابرت لوئیس استیونسون را به دلیل عدم تلاش مقصر بدانید. در جایی که برخی از اقتباس‌های آثار ادبی مورد علاقه ممکن است به بازآفرینی متن اصلی بیت برای بیت راضی باشد، خالق رابرت مورفی دوباره آن را به صورت عمده تصور می‌کند.

شخصیت ها و عناصر طرح با رها کردن ترکیب شده و مطابقت داده شده اند. موضوعات انقیاد و شورش به منصه ظهور می رسد، در حالی که رویدادهای تاریخی واقعی مانند انقلاب هائیتی در پس زمینه پخش می شوند. Treasure Island The Bottom Line به طرز قابل تحسینی جاه طلب است، به طرز ناامیدکننده ای صاف. تاریخ پخش: یکشنبه، 11 اکتبر (MGM+) بازیگران: تام سویت، دیوید اویلوو، هیلی اتول، جک هیوستون، تومر کاپوتی، تریستان استوراک، کریج الز، نیل پندلتون، ماین مهتا، جورج فراست، تاده مورفی خالق: رابرت مورفی

بازیگران اصلی قوی هستند (دیوید اویلوو، با بازی دزد دریایی معروف لانگ جان سیلور، به ویژه در انجام کارهای زیادی با کمی مهارت دارد) و تنظیمات دقیق به طرز جالبی محکم است. جزیره گنج در قصد خود برای خیره کردن شما با هیجان‌های هیجان‌انگیز در لحظه، و گذاشتن ایده‌های عمیق‌تر برای جویدن در عواقب آن، جاه‌طلبی قابل تحسینی از خود نشان می‌دهد. این اجرا، مسطح و تکراری و در نهایت نسبتا ترسناک است که آن را ناامید می کند.

داستان‌های مرتبط فیلم‌های «مبانی فلسفه» نقد: پل شریدر در مورد احساس گناه یک استاد دانشگاه فکر می‌کند فیلم‌هایی عمیق - و آزاردهنده است.

با این حال، مدتی طول می کشد تا کاستی های آن آشکار شود. در ابتدا، چیزهای زیادی برای جلب توجه وجود دارد. قهرمان ما که به بلوغ می رسد، جیم هاوکینز (تام سویت) است، یک هموطن شیرین با قد یک مرد، گونه های آکنه ای یک نوجوان، معصومیت با چشمان گشاد یک پسر و مهمتر از همه در داستان، خاطره عیدانه تقریبا هیچ کس در هر سنی. جیم و مادر بیوه‌اش، بس (هیلی آتول)، با راه‌اندازی یک میخانه شلوغ، به سختی مشغول خراشیدن هستند، حتی با وجود سکه‌های اضافی که شرط می‌بندند شراب‌خواران روی هدیه جیم برای یادآوری کامل شرط می‌بندند.

سپس امیدهای زندگی بهتر ناگهان به شکل بیلی بونز (The Boys’ Tomer Capone)، یک دزد دریایی غرق شده که داستانی وحشیانه از گنج دفن شده را تعریف می کند و نقشه مرموز را برای اثبات آن می برد، به خشکی می نشیند. متأسفانه برای بیلی، اما خوشبختانه، از نظر تئوری، به دلیل توانایی جزیره گنج در ساختن یک ماجراجویی پرخروش، او تنها کسی نیست که پس از این غول افسانه‌ای وجود دارد.

در حالی که جیم و بس با یک کشتی که توسط یک تاجر ثروتمند به نام گراهام (جک هیوستون) اجاره شده است، به سمت دریای کارائیب مسابقه می دهند، آنها با ناخوشایندی لانگ جان سیلور همراهی می کنند، که از زمانی که همکار سابقش بیلی با آن نقشه فرار کرد، چندان خوشحال نشد.

چند فصل اول از فصل های شش ساعته جزیره گنج به لطف برخی از دارایی های مفید، موفق می شوند. یکی این است که به طور کلی بسیار خوش تیپ است، به روشی جلا داده شده اگر نه به خصوص مبتکرانه. از عمارت‌های باروک اروپایی گرفته تا دریاهای آبی بی‌پایان و جنگل‌های بیش از حد رشد کرده، جهان گسترده و زندگی‌شده به نظر می‌رسد - در زمانی که سریال‌های بزرگی مانند این اغلب مملو از صفحه سبز به نظر می‌رسند، چیز کوچکی نیست. به راحتی می توان به تماشای این نمایش ادامه داد.

مهمتر از آن، از چند مجری بهره می برد که می توانند با قدرت کاریزمای خود از صفحه نمایش عبور کنند. قانع‌کننده‌ترین چهره، لانگ جان سیلور است، که اویلوو در هر نگاه، پوزخند یا پوزخندش طیفی از احساسات را آغشته می‌کند - خشم مردی که قبلا برده شده بود که مجبور بود برای هر چیزی که به دست می‌آورد با دندان و ناخن بجنگد، محاسبات یخی یک باهوش و باهوش، هنوز هم در تمام این نبردهای سخت پیروز شده است. در اعماق درون

سرگرم کننده ترین، بس است، یک مادر مجرد مکر که توانایی او در دستکاری مردان عاشق شبیه یک ابرقدرت است. اتول او را به طرز حیله‌ای خنده‌دار و بدون معذرت مزدور می‌کند - به این که وقتی گراهام هیوستون از تنهایی پس از مرگ همسرش صحبت می‌کند، چقدر زحمت پنهان کردن لذتش را به زحمت می‌اندازد خندیدم - و او هرگز جذاب‌تر از زمانی نیست که با کاپون جفت می‌شود، کسی که جذابیت جنسی خود را در سراسر قاره به نمایش می‌گذارد. وقتی آن‌ها در حال صحبت کردن کم و نزدیک هستند، جزیره گنج با تبدیل شدن، به طرز نامتناسب اما سرگرم‌کننده‌ای، به یک بالاتنه‌شکن که بیش از حد گرم شده است، معاشقه می‌کند.

در واقع Atwell و Oyelowo آنقدر سخت کار می‌کنند که در ابتدا به راحتی می‌توان از نازک بودن نوشته‌ها چشم‌پوشی کرد. پویایی بین شخصیت‌ها به این معنا پیچیده است که تقریبا همه آنها از انگیزه‌های پنهان و وفاداری‌های قابل تغییر مطلع هستند. همه برای همیشه وعده‌های دروغین می‌دهند، یا برای شورش برنامه‌ریزی می‌کنند، یا یکدیگر را به قتل متهم می‌کنند، به گونه‌ای که همگام شدن با اتحادهای متقابلشان به یک چالش بزرگ تبدیل می‌شود. با این حال، از نظر احساسی، این تجربه احساس پوچی می کند، نه حداقل به این دلیل که بیشتر این شخصیت ها تنها بر اساس میل آنها به طلا تعریف شده و هدایت می شوند.

همچنین ممکن است در حال تماشای کامپیوترهایی باشید که در شطرنج از یکدیگر گول زنند.

بار دیگر، به نظر نمی رسد که این صافی کاملا به دلیل عدم تلاش باشد. جزیره گنج آنقدر بس را دوست دارد و درک می کند که به او فرصتی بدهد تا توضیح دهد که به عنوان یک زن در دنیای مردانه، "من تنها چیزی هستم که باید معامله کنم" - آیا می توانید او را به خاطر به کارگیری نیرنگ های زنانه اش برای پیشرفت سرزنش کنید؟ در مورد سیلور به اندازه کافی کنجکاو است که به اویلوو یک مونولوگ کوتاه اما تلخ بدهد که دوران جوانی‌اش را در اسارت گذرانده و تمام وحشت‌هایی را که در آن متحمل شده بازگو کند - دریاهای پر از دزدان دریایی ممکن است «جایی برای یک مرد صادق نباشد»، اما آیا به هر حال حاوی چند ضدقهرمان نیست؟

اما پس از مطرح کردن این ایده ها، جزیره گنج به سادگی آنها را در هوا معلق رها می کند، بدون ارتباط با بسیاری از چیزهای دیگر. آنها انگیزه‌های جدی اما ساده‌ای هستند و اعتماد به آنها سخت‌تر است، زیرا وقتی همه اینقدر دوگانه هستند، تقریبا غیرممکن است که بگوییم آیا کسی چیزی می‌گوید یا خیر.

حتی یکی از پیوندهای آشکارا جدی در گروه، بین بس و جیم، فاقد حس معنی‌داری از تاریخ یا تفاوت‌های ظریف است - نمی‌توانم حدس بزنم که چگونه چنین زن حیله‌گری چنین بچه‌ای ساده‌لوح را تربیت کرد، یا چه درس‌هایی را تحت هدایت او آموخته یا رد کرده است. اگرچه این کمکی نمی‌کند که سویت جوان با بازیگران با تجربه‌ترش پیشی بگیرد، اما وقتی شواهد کمی از عمق وجود در جای دیگری وجود دارد، سخت است که او را سرزنش کنیم.

وقتی پیوند والد-کودک از هم می‌گسلد، نمایش به سختی به خود زحمت می‌دهد تا به جیم لحظه‌ای تأمل یا پشیمانی بدهد، قبل از اینکه به‌سادگی به نقطه طرح بعدی برود.

در دفاع از سریال، این نقاط طرح شامل چیزهای هیجان انگیز عینی مانند یک انقلاب مسلحانه، یک مهمانی شام اشرافی، یک سفر در جنگل، یک آتشفشان فعال و اسلحه های بیشتری به معابد و چاقوهایی است که به طور منطقی از هر انسانی می توان انتظار داشت که آنها را ردیابی کند. (هر چند که خشونت گرافیکی چندانی ندارد، یک عکس ناراحت کننده از یک گربه به قتل رسیده یا بگیرید.) می توانید ببینید که چرا جیم و همراهانش می خواهند با عجله به سمت آنها بشتابند.

فقط در غیاب هیچ دلیلی برای اهمیت دادن به سرنوشت این شخصیت‌ها، حتی یک دعوای پر سر و صدا یا یک فرار جسورانه به یک بیهوده تبدیل می‌شود. اگر این یک کلیشه است که گنج واقعی دوستانی هستند که در طول مسیر پیدا کرده ایم، این یک جزیره گنج است که از طریق منفی ثابت می شود: بدون کسی که احساسش کنیم، حتی پر زرق و برق ترین جواهرات به دست آمده ممکن است کسل کننده و پیش پا افتاده باشد.