نقد و بررسی «جیمی»: کی جی آپا بیهوده تلاش می‌کند تا فیلم زندگی‌نامه‌ای جیمز استوارت را نجات دهد

با انعکاس موضوع خود، هاله‌ای از نجابت در درام جدیدی که سال‌های زندگی جیمی استوارت بازیگر دوران جنگ را به تصویر می‌کشد نفوذ می‌کند. اینکه دختر استوارت به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی کار می‌کند، نشان می‌دهد که جیمی یک ادای احترام دوست‌داشتنی خواهد بود تا یک فیلم زندگی‌نامه‌ای. و از آنجایی که تیتراژ قبلی کارگردان، آرون برنز و فیلمنامه نویس جاستین استراهند شامل درام مبتنی بر ایمان Birthright Outlaw است، جای تعجب نیست که فیلم تاکید زیادی بر ایمان و میهن پرستی نظامی داشته باشد.

اما این جنبه‌ها مشکلات واقعی فیلم نیستند، که علیرغم بازی درجه یک کی‌جی آپا (ریوردیل، من هنوز باور دارم) در نقش استوارت و تصویری تکان دهنده از استرس پس از سانحه‌ای که بازیگر پس از تجربه‌های دوران جنگ متحمل شد و به بازی دردناک او در این یک زندگی شگفت‌انگیز دامن زد، به سادگی قانع‌کننده نیست. با احساس بسیار طولانی‌تر از دو ساعت، کیفیتی اپیزودیک و مهیج دارد که باعث می‌شود بیشتر از اینکه الهام گرفته شود، وظیفه‌شناسانه بازی کند.

داستان‌های مرتبط، جیسون الکساندر، بازیگر تلویزیونی «Seinfeld» از کورتنی استودن به‌خاطر طرح «نامناسب» فیلم‌برداری شده در دوران زیر سنی تلویزیون عذرخواهی کرد. تاریخ اکران: جمعه، 6 نوامبر بازیگران: کی‌جی آپا، مکس کازلا، کارا کیلمر، جولیان ورکز، سارا درو، راب ریگل، کریستوفر مک‌دونالد، جن لیلی، جما دونوان، کارولین گرایمز، نیل مک‌دانا، جیسون الکساندر کارگردان: آرون برنز اسکرین‌پی‌جی ساعت 1، جاستین‌پی‌جی ساعت 1، جاستین وریت 0 دقیقه

این داستان که با صحنه هایی از فرانک کاپرا کلاسیک 1946 همراه شده بود، اساسا در سال 1941 با استوارت در راس بازی هالیوودش پس از برنده شدن جایزه اسکار برای داستان فیلادلفیا در سال قبل و لذت بردن از عاشقانه با ستاره هایی مانند جینجر راجرز (جما دانوان) آغاز شد.

زمانی که برای سربازی فراخوانده می شود، زندگی او به شدت تغییر می کند. اگرچه مشتاق خدمت کردن و پیروی از پدر نظامی کهنه کارش (نیل مک‌دوناف) است، اما اجازه می‌دهد توسط رئیس MGM، لوئیس بی. مایر (جیسون الکساندر) متقاعد شود تا استودیو او را از آن خارج کند. هنگامی که هدا هاپر (Sarah Drew, Grey’s Anatomy) او را ترسو در چاپ توصیف می کند، استوارت از غرایز خود پیروی می کند و به خدمت می گیرد.

ارتش عمدتا او را برای مقاصد تبلیغاتی می‌خواهد، اما استوارت، یک خلبان با تجربه، مصمم به خدمت است و پس از اعزام به انگلیس، موفق می‌شود سرهنگ تریل (یک راب ریگل) را متقاعد کند که به او اجازه پرواز با بمب‌افکن‌های B-24 را بدهد. در طول استقرار برجسته خود، او 20 ماموریت جنگی را انجام داد، نشان های متعددی دریافت کرد و به درجه سرهنگی رسید.

اما خدمات دوران جنگ او بهای احساسی دارد زیرا استوارت از دست دادن بسیاری از مردان تحت فرمانش عذاب می‌کشد و باید وظیفه نوشتن نامه‌های تسلیت به خانواده‌هایشان را انجام دهد. برای آرامش، او به بانوی بریتانیایی جولیا (کارا کیلمر) روی می‌آورد، شخصیتی که به عنوان ترکیبی برای زنان مختلفی عمل می‌کند که استوارت قبل از ازدواج با آنها روابط عاشقانه داشت. (و اگر قرار باشد گزارش‌هایی در مورد بازیگر معروف به "لیسانس بزرگ آمریکایی" باور شود، هر ترکیبی چیزهای زیادی برای تحقق دارد.)

سکانس‌های جنگی فیلم که به دلیل بودجه کم با مشکل مواجه شده‌اند، ثابت نمی‌کنند. زمانی که استوارت پس از جنگ به خانه بازمی گردد، جیمی بسیار جالب تر می شود و توسط همکار مکرر و کهنه سرباز همکار فرانک کاپرا (یک مکس کازلای عالی) نقش جورج بیلی به او پیشنهاد می شود. او ابتدا دچار ناامنی و تردید در مورد توانایی خود برای ایفای این نقش شده است، اما با تشویق کارگردان و همبازی اش، لیونل بریمور (کریستوفر مک دونالد)، در نهایت موفق می شود ضربه روحی خود را به سمت اجرای نمادین خود هدایت کند.

بهترین جنبه فیلم، نقش اصلی آپا است که شباهت زیادی به استوارت ندارد، اما با زبان بدن و تقلید صدای عالی، ماهیت و جذابیت او را به تصویر می‌کشد. او که هرگز در تقلید صرف نمی‌افتد، چرخشی روح‌انگیز ارائه می‌کند که ما را کاملا به درون شخصیت می‌کشاند - اگرچه او نمی‌تواند با پنج دقیقه فیلم واقعی استوارت که با تیتراژ پایانی همراه است رقابت کند و به وضوح جذابیت ماندگار او را به ما یادآوری کند.