نقد و بررسی «مصنوعی»: اندرو گارفیلد و یورا بوریسوف به‌عنوان مخالف‌های اخلاقی در کابوس فناوری دنیای واقعی لوکا گوادانینو می‌درخشند.

اندرو گارفیلد اکنون در اوایل 40 سالگی خود است، اما وقتی با دست و پاهای لاستیکی‌اش به هر طرف می‌چرخد و لبخندی شادمانه بر روی صورتش می‌چرخد - او مانند یک پید پایپر احمق است که توسط برادران فن مسحور دنبال می‌شود - ممکن است قسم بخورید که او یک نوجوان است. این باعث می‌شود که لوکا گوادانینو، کارگردان همجنس‌گرا، هرگز از کاوش در امور عجیب و غریب خجالتی نباشد، به طرز شیطانی، مدیر عامل OpenAI، سام آلتمن را به عنوان کهن الگوی «طرفدار شیطان» انتخاب کند. هر جادویی که دپارتمان گریم یا جلوه‌ها انجام داده است تا درخشش جنون اجتماعی را در چشمان گارفیلد قرار دهد، کارساز است.

اما آنچه که Artificial را، وقایع دو دهه یادگیری ماشینی و بی‌توجهی فناوری، بسیار جذاب می‌کند، تعادلی است که یورا بوریسف - بیش از تحقق وعده آنورا - به عنوان پیشگام هوش مصنوعی متولد شوروی، Ilya Sutskever، فراهم کرده است. بازی متفکرانه، لطیف و عمیقا متفکرانه بوریسوف به فیلمی که ممکن بود در غیر این صورت به ترشی و ناامیدی تبدیل شود، انسانیتی می بخشد - هرچند دلایل زیادی برای آن وجود دارد. گوادانینو و سایمون ریچ، فیلمنامه‌نویس، مطالب را از طنز تاریک از سرگیجه‌های تکنوکراتیک تا وحشت هشیارکننده شکل می‌دهند.

داستان‌های مرتبط فیلم‌ها چگونه اندرو گارفیلد جمع‌سپاری و تکنیک بازیگری کلاسیک را برای درک فیلم‌های سام آلتمن ترکیب کرد. محل برگزاری: جشنواره فیلم نیویورک (صفحه اصلی) تاریخ اکران: جمعه، 25 دسامبر بازیگران: اندرو گارفیلد، یورا بوریسوف، مونیکا باربارو، مارک رایلنس، کوپر هافمن، آیک بارینهولتز، جیسون شوارتزمن، کریس اوداود کارگردان: Luca Guadagnino 2 RPG Rimonwrith3 20 دقیقه

طنز نویس و نویسنده سابق SNL ریچ با چشم روشن و پیشرانه در سال 2003 در دانشگاه تورنتو شروع می شود، زمانی که ایلیا درب جفری هینتون را می زند (مارک رایلنس در بهترین زبان نرم و عجیب و غریب خود)، استادی که کار پیشگامش بر روی شبکه های عصبی مصنوعی - عنوان Phybel در شبکه های عصبی مصنوعی را برای او به ارمغان آورد. 2024.

در آن مرحله اولیه توسعه هوش مصنوعی، پروفسور هینتون از قبل نسبت به خطرات احتمالی محتاط است، که باعث می شود از پیشنهاد یک شرکت چینی که در مورد کاربردهای دفاعی احتمالی مانند هواپیماهای بدون سرنشین خودکار هیجان زده می شود، کوتاه بیاید.

در همین حال، در سیلیکون ولی، آلتمن و دوستش ایلان ماسک (یک ایک بارینهولتز عجیب و غریب، حتی راه رفتن ناهنجارش که اهمیت خود را اعلام می‌کند) به خاطر شکست در مقابل گوگل ابراز همدردی می‌کنند، اگرچه هیچ‌کدام از آنها به این راحتی از مسابقه هوش مصنوعی بیرون نمی‌روند. ماسک مهندس هوش مصنوعی میرا موراتی (مونیکا باربارو) را در تسلا استخدام می کند، در حالی که آلتمن ایلیا را با سهام سرمایه گذاری قابل توجهی وارد میدان می کند.

جف به ایلیا هشدار می‌دهد که پیش‌بینی‌های خود را تعدیل کند، و بر نیاز به پادمان‌ها تأکید می‌کند، اما روسی آرمان‌گرا در پتانسیل گسترده هوش مصنوعی - برای حل بحران آب‌وهوایی، درمان سرطان، حتی نجات بشریت از خودش، غرق شده است.

تکامل گیج‌کننده هوش مصنوعی زمانی سرعت می‌گیرد که ایلیا سم را در مورد سطح بعدی AGI یا هوش عمومی مصنوعی، فناوری نظری با قابلیت‌های شناختی در سطح انسانی کار کند. سم به طور طبیعی اغوا کننده است زیرا او دیدگاه خود را - که واقعا ایلیا است - در مورد AGI می فروشد که توسط دانشمندان کنترل می شود و نه توسط دولت یا پولداران. آره درسته «نمی‌بینی، ما تنها کسانی هستیم که در آینده می‌نشینیم؟» سم را در یک نقطه مشتاق می کند. "شوق آور است!"

در سال 2016، آنها OpenAI را از آپارتمان سانفرانسیسکوی گرگ براکمن (کوپر هافمن) راه اندازی کردند، مهندس نرم افزاری که شاید نفرت انگیزترین - و رقابت سختی در آن وجود دارد - در میان دسته ای از برادران فناوری که مدام مشت می کنند و شامپاین می ریزند و پیروزمندانه در مورد هر موفقیتی فریاد می زنند. یکی از اولین آنها زمانی است که برنامه هوش مصنوعی آنها به خود می آموزد که ماشین را در یک بازی ویدیویی بسیار دشوار شکست دهد. (سوگند می خورم، پس از قرار گرفتن در معرض مکرر با این افراد که شعار «AGI را احساس کنید»، من آماده بودم که یک شعله افکن را شارژ کنم.)

تغییر سازمان پس از رد پیشنهاد ماسک برای پیوستن به تسلا، میرا را در OpenAI به ارمغان می آورد، جایی که او با صحبت در مورد مزایای پزشکی، علم و ارتباطات بر ایلیا پیروز می شود، همراه با این واقعیت که "Android پارانوئید" Radiohead آهنگ مورد علاقه اوست. میرا معتقد است پیشرفت در زمینه آنها از طریق تعامل انسان و هوش مصنوعی حاصل خواهد شد. اما سم معتقد است که این امر از طریق شراکت با مایکروسافت برای تامین مالی حاصل می‌شود، و نگرانی‌های اخلاقی ایلیا را با صداقتی ساختگی که حتی او فکر می‌کند واقعی است، نادیده می‌گیرد. "ما این کار را به نفع بشریت انجام می دهیم!" او می گوید.

با تسریع توسعه، شبکه عصبی توانایی دروغ گفتن را آشکار می‌کند، که ایلیا را بیش از هر چیز ناامید می‌کند: "من فکر می‌کردم ما این کار را انجام می‌دهیم تا هوش مصنوعی را باهوش‌تر و بهتر کنیم. اما اگر آن را مانند ما بدتر کند، چه؟" اصرار ایلیا برای کاهش سرعت و رعایت پروتکل های ایمنی صرفا باعث می شود که سم او را همراه با میرا برای مدتی کنار بگذارد.

پروفسور هینتون، که چند سال قبل از گوگل به دلیل یک شکاف فلسفی خارج شد، آنچه را که قرار است پیش بیاید، خلاصه می‌کند که می‌گوید: «سؤال این نیست که چگونه ممکن است این اشتباه پیش برود؟» این است که «چطور ممکن نیست؟»

در همین نقطه است که گوادانینو شروع به سفت کردن آهسته پیچ ها می کند و تقریبا به طور نامحسوسی به حالتی نزدیک به وحشت روانی تغییر می کند. این یکی از کنترل‌شده‌ترین فیلم‌های کارگردان است، زیرا او با همان مصلحت و ظرافتی کار می‌کند که آلتمن برای جلب نظر - و گاه بی‌اعتبار کردن - شک‌ها کار می‌کند. اثر نهایی خنک کننده است.

تماشاگرانی که نمی‌دانند آلتمن همجنس‌باز است، ممکن است نکات ظریفی را در اجرای گارفیلد دریافت کنند، قبل از اینکه ماسک در صحنه شام ​​درباره آن شوخی کند یا در نهایت دوست پسری در فیلم دیده شود. نحوه ای که صدایش را شیرین می کند و در حین سفارش ودکا، کوتاه ترین نگاه های شلخته را به یک پیشخدمت بلوند داغ می اندازد، داستان سرگرم کننده ای است.

متأسفانه، نمی‌توانیم ببینیم که آلتمن با شوهر آینده‌اش در جکوزی پیتر تیل ملاقات می‌کند. اما پس از اینکه تمایلات جنسی او در بیشتر فیلم در پس‌زمینه باقی می‌ماند، صحنه‌ای واقعی وجود دارد که در آن او به محوطه شیک ناپا خود باز می‌گردد، جایی که شریک زندگی‌اش در حال کندن درختچه‌ها در باغ است در حالی که پسران زیبای مختلف دور استخر پوشانده شده‌اند و در طبقه پایین نوعی پناهگاه با تکنولوژی پیشرفته با کابینت اسلحه‌های فراوان وجود دارد. تناقضات شخصیت شناختی در این صحنه به تنهایی گویای این است که سام آلتمن کیست.

باربارو مثل همیشه قوی است، هر چند - حتی اگر میرا مکررا صحبت می کند و در محیط فالومرکزی ترسناک به نظر نمی رسد - می شد بازیگر بیشتری برای انجام دادن کارها انجام داد. تماشای رایلنس لذت بخش است، حتی زمانی که در برخی تیک های آشنا افراط می کنید. بارینهولتز هر صحنه ای را که به آن دست و پا می زند می دزد. و جیسون شوارتزمن تقریبا غیرقابل تشخیص لحظات تلخی دارد به عنوان مردی که با دیدن نوشته‌های روی دیوار از صنعت فناوری گریخت و با قضاوت بر اساس درهم‌تنیدگی سرکش مو و ریش‌هایش، اکنون بی‌خانمان به نظر می‌رسد.

از طرف صنایع دستی، فیلم هرگز خیلی نرم به نظر نمی رسد. اهسته‌ای قابل قبول در آهنگ‌سازی آن، حتی در پر سر و صداترین آن، و بی‌معنای واضحی در فیلمبرداری ملک حسن سعید وجود دارد. گوادانینو همیشه در انتخاب موسیقی خود ماهر بوده است (آلت پاپ سوفجان استیونز در Call Me by Your Name، ترنت رزنور و EDM تپنده آتیکوس راس در Challengers). Artificial نیز از این قاعده مستثنی نیست، با آهنگ الکترونیکی پرانرژی دیمون آلبارن، رهبر گروه Blur و آهنگ‌هایی که با ویرایش روان مارکو کاستا هماهنگ هستند.

این یکی از بهترین کارهای گوادانینو است، طنز خشک آن ما را به حالتی آرام از لذت می برد قبل از اینکه شمشیر بر واقعیت ترسناکی که اکنون با آن روبرو هستیم فرود بیاید. حتی اگر پیشرفت‌های هوش مصنوعی به قدری قوی و سریع پیش می‌رود که هیچ فیلمی نمی‌تواند آن را ادامه دهد، گوادانینو و فیلم‌نامه‌نویس ریچ ویژگی تحریک‌آمیزی ایجاد کرده‌اند که به نظر می‌رسد برای این لحظه هدف‌گذاری شده است.

وقتی صحبت از شمشیر شد، سم در واقع شمشیر را در اطراف آپارتمان خود در سانفرانسیسکو حمل می کند، در حالی که با خبرنگاران در مورد بی گناهی خود در برکناری OpenAI صحبت می کرد. تصور اینکه این مرد خودش را درگیر نوعی جنگ صلیبی شجاعانه می داند، سخت نیست. منیت او دقیقا با ایلیا نسبت معکوس دارد، که بخشی از چیزی است که باعث می‌شود گارفیلد و بوریسوف به زیبایی کنار یکدیگر بازی کنند.

سم معتقد است که «آینده اجتناب‌ناپذیر است»، حالا که جعبه پاندورا را باز کرده‌اند، اما در همان نفس صحبت‌های بی‌معنای فناوری را به گوش می‌رساند: «همه ما در این بازی ویدیویی کیهانی فقط NPC هستیم». اگر اینطور است، کسی می تواند آن را از برق بکشد؟