نقد و بررسی هدفون باز اسپرت Bose: رقابت گیره رنگارنگ، راحت، اما سخت

Bose، برندی که به محبوبیت هدفون های بی سیم به سبک کلیپ در ایالات متحده کمک کرد، دوباره به کار خود بازگشته است. علاوه بر ایربادهای فوق‌العاده باز (نسل دوم)، این شرکت به تازگی نوع دیگری از گیره‌ها را راه‌اندازی کرده است: Earbuds Open Sport.

در این زمینه، این خبر خوبی برای Bose و همچنین طرفداران صوتی Bose است.

Bose Sport open دارای تناسب راحت، رنگ‌های زیبا، و صدای مناسبی است، اما به اندازه ایربادهای Ultra Open (نسل دوم) نمی‌رسد.

یکی از چیزهایی که در هر جفت هدفون بی‌سیم به‌سبک گیره‌ای به دنبال آن می‌گردم، تناسب خوبی است، اما وقتی در باشگاه بدنسازی عرق می‌کنید، این تناسب مهم‌تر به نظر می‌رسد و بدن خود را منحرف می‌کنید تا خدایان تناسب اندام را راضی نگه دارید. دونده‌های جدی احتمالا چیزی مانند Shokz's OpenRun را انتخاب می‌کنند، که دارای بند است که برای تثبیت در پشت سر شما قرار دارد، اما دونده‌های معمولی (از جمله خودم) ممکن است با گیره راحت‌تر باشند.

طراحی C شکل اکثر گیره‌ها نسبت به قلاب‌های گوش که یکی دیگر از فاکتورهای محبوب برای هدفون‌های بی‌سیم باز است، زیبا و راحت به نظر می‌رسد و احتمال حرکت کمتری دارد. آنها همچنین از نظر متواضعانه اما قضاوت آمیز من آنقدرها هم بدبین به نظر نمی رسند.

همه اینها به این معنی است که تصمیم بوز برای استفاده از یک کاف C شکل به نظر من درست است، و حتی وقتی آنها روی گوش من هستند، احساس درستی می کنم. من ساعت‌ها از هدفون اسپرت باز استفاده می‌کردم و گوش‌هایم احساس خستگی یا نیشگون گرفتن نمی‌کردند. آنها همچنین در مقایسه با Earbuds Ultra Open (نسل دوم) کمی سبک تر و کمتر در گوش من احساس می شوند. هر دو راحت هستند، اما ایربادهای باز اسپورت در اینجا مزیت کمی دارند.

آنها احساس راحتی بیشتری نسبت به Earbuds Ultra Open (نسل دوم) دارند، که چیز خوبی است. کاف یک انحنای بسیار تیز دارد که دور گوش شما می‌پیچد، و مثلا در حین دویدن، تکان نمی‌خورد. به همین ترتیب، در سایر تمرینات پرحرکت مانند دراز و نشست و کشش، در جای خود باقی ماند.

در حالی که تناسب آن راحت است، من متوجه شدم که باید در هنگام ورزش یا فقط راه رفتن، توپ داخل گوشم را برای حجم مطلوب تنظیم کنم. برای گوش‌های خاص من، این احتمال وجود دارد که تناسب کمی بیش از حد نرم باشد، که باعث می‌شود توپ از نقطه بهینه کمی کج بنشیند. من قبلا این مشکل را با سایر هدفون‌های بی‌سیم به سبک کلیپ داشتم، اما با هدفون‌های اسپرت باز این مشکل بیشتر احساس می‌شود.

یکی دیگر از ترفندهای طراحی که در اینجا قابل ذکر است این است که Earbuds Open Sport دارای رتبه IP54 برای محافظت در برابر پاشش آب و گرد و غبار (یا در این مورد، عرق و باران خفیف) است، در مقابل Earbuds Ultra Open که دارای رتبه IPX4 است که فقط شامل محافظت در برابر پاشش پاشیده می شود. من خودم ژاکت بزرگی نیستم، اما اگر هستید، خوشحال خواهید شد که بدانید وقتی ضربان قلب شما بالا می رود، هدفون های بی سیم شما آجر نمی شود.

تا زمانی که در مورد ظاهر صحبت می کنیم، باید اشاره کنم که من واقعا طراحی Sport Open را دوست دارم. من به همان اندازه که در مسابقات اولترا اوپن (نسل دوم) رنگ سبز اکالیپتوس را دوست دارم، به شکلات گیلاسی علاقه دارم. من واقعا از قسمت نیمه شفاف قاب شارژ و رنگ سبز دو رنگ در داخل هدفون ها قدردانی می کنم. هیچ یادداشتی در ظاهر وجود ندارد.

ترفندهای تمرکز بر تناسب اندام در ایربادهای باز اسپورت عالی هستند، اما اگر صدا هم خوب نبود، اهمیت چندانی نداشتند، و در حالی که اسپورت اوپن خود را حفظ می‌کند، فکر نمی‌کنم آن‌ها کاملا به بالاترین سطح هدفون اولترا باز (نسل دوم) دست پیدا کنند.

Bose مشخص نمی‌کند که چه نوع درایورهایی در هر دو جفت هدفون بی‌سیم وجود دارد، اما به نظر من صدای گوشی Ultra Open Earbuds (نسل دوم) کمی ظریف‌تر است – صحنه صدا فقط کمی عریض‌تر است. در آهنگ‌های آزمایشی معمول من مانند «Any Major Dude Will Tell You»، فکر می‌کردم کیفیت صدا با رقبایی مانند OpenDots 2 Shokz برابری می‌کند - آوازها واضح بودند، و مقدار قابل توجهی از جدایی استریو وجود داشت، البته نه یک تن باس.

گوش‌های هر کسی متفاوت است، اما من از کیفیت صدا و وضوح کلی آن با افزایش سه برابری متوسط ​​و کوچک در برنامه Bose با استفاده از EQ رضایت بیشتری داشتم.

ایربادهای باز اسپورت، مانند بسیاری از هدفون‌های گیره‌دار دیگر، در سطح پایین کمی مشکل دارند. با گوش دادن به آهنگ بیس سنگینی مانند "دا فانک" از دفت پانک، توانستم محدودیت های فرکانس های پایین تر آن را درک کنم. صدای باس کمی گل آلود و بیش از حد پردازش شده است. همچنین فاقد ضربه‌ای است که در هدفون‌های بی‌سیم با نوک گوش یا هدفون‌های بی‌سیم دریافت می‌کنید، اما در مورد گیره‌ها چنین چیزی قابل انتظار است.

به طور کلی، کیفیت صدا خوب است اما عالی نیست، اگرچه تماس به طرز شگفت انگیزی خوب بود. در یک مکالمه تلفنی چند دقیقه‌ای، Bose Sport Open کار بسیار خوبی را برای جلوگیری از سر و صدا در دفتر من انجام داد، از جمله افرادی که دقیقا در کنار من صحبت می‌کردند و قدم‌های بلند. شخصی که با او تماس گرفتم گزارش داد که صدای من عالی نیست، اما حداقل مانند بسیاری از هدفون‌ها و هدفون‌های دیگر در اثر نویز از بین نمی‌رود. آنها به تماس هفت از ده امتیاز دادند.

با این حال، نگرانی بزرگ‌تر من از کیفیت صدا نیست. این با قابلیت شنیدن کلی است. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در یک جفت هدفون بی‌سیم به سبک کلیپ، یافتن تعادل بین اجازه دادن به صدای محیط و در عین حال اجازه دادن به مردم برای شنیدن صدای آنهاست.

اسپورت اوپن کار خوبی برای پخش صدای محیط انجام می دهد، اما در سناریوهای بلندتر مانند راه رفتن در پیاده رو در نیویورک یا سوار شدن به مترو، کمی بیشتر با مشکل مواجه می شوند. اگر یک جفت هدفون گیره دار می خواهید که با صداهای بلند رقابت کند، هدفون های Ultra Open Earbuds (نسل دوم) بهترین راه حل هستند.

تا زمانی که من در مورد محدودیت ها صحبت می کنم، شایان ذکر است که دو تفاوت بزرگ دیگر بین Earbuds Open Sport و Earbuds Ultra Open (نسل دوم) وجود دارد. یکی از آنها عدم وجود "صدای فراگیر" است که فناوری صوتی فضایی Bose است. من واقعا به فقدان صدای فراگیر اهمیتی نمی دهم، زیرا فکر نمی کنم چیز زیادی به تجربه اضافه کند، اما برخی از افراد ممکن است، و اگر شما یکی از این افراد هستید - حالا می دانید.

بزرگترین چیزی که ممکن است مردم به آن اهمیت دهند عمر باتری است. ایربادهای باز اسپرت هفت ساعت عمر باتری دارند، برخلاف ایربادهای اولترا باز (نسل دوم) که حداکثر 9 ساعت عمر می کنند. برنامه Bose درصد دقیق باتری را نشان نمی دهد - فقط 10٪ افزایش می یابد - اما پس از یک ساعت گوش دادن با صدای 50٪، آنها از 100٪ به 90٪ رسیدند.

اسپورت اوپن مواردی دارد که هدفون‌های Ultra Open (نسل دوم) از آن‌ها استفاده نمی‌کنند، مانند مقاومت بهتر در برابر آب/گرد و غبار و منحنی گیره‌ای محکم‌تر. من فکر می‌کنم با توجه به تناسب اندام آنها احتمالا برای ورزش کردن بهتر هستند، اما با پوشیدن هر دو در باشگاه، نمی‌دانم که تندی واقعا آنقدر اهمیت دارد.