نقد و بررسی کتاب صوتی کتاب زندگی نوشته مارگارت اتوود – خاطرات خنده دار
نویسنده داستان ندیمه عشقها، فقدانها و دستاوردهای ادبی خود را در خاطراتی بازتاب میدهد که خرد و هوش او را به نمایش میگذارد مارگارت اتوود باید متقاعد شود که خاطرات بنویسد. فکر نوشتن در مورد خودش در ابتدا به نظر "خیلی خسته کننده بود. چه کسی می خواهد در مورد کسی که پشت میز نشسته و کاغذهای خالی را به هم می زند بخواند؟" با این حال، او ادامه میدهد، زمان گذشت و امکان خاطرهنویسی «غمانگیز» شد…
نویسنده The Handmaid's Tale در خاطراتی که خرد و ذکاوت او را به نمایش می گذارد عشق ها، از دست دادن ها و دستاوردهای ادبی خود را بازتاب می دهد.
مارگارت اتوود باید متقاعد می شد که خاطرات بنویسد. فکر نوشتن در مورد خودش در ابتدا به نظر "خیلی خسته کننده بود. چه کسی می خواهد در مورد کسی که پشت میز نشسته و کاغذهای خالی را به هم می زند بخواند؟" با این حال، او ادامه می دهد، زمان گذشت و امکان یک خاطره "درخشش فسفری مهیبی به خود گرفت. "آیا چیز جذابی در این ایده وجود نداشت؟" بدجنس من زمزمه کرد... می توانم از نیکوکارانم تشکر کنم، به دوستانم جایزه بدهم، دشمنانم را ضایع کنم و نمراتی را جبران کنم که مدت ها توسط همه به جز من فراموش شده اند.
کتاب زندگیها با عنوان فرعی «خاطراتی از نوع»، روایت نویسنده کانادایی از عشقها، از دست دادنها و دستاوردهای ادبیاش است (او بیش از 50 کتاب از جمله رمان، داستان کوتاه و مجموعههای شعر نوشته است)، و ویترین خوبی برای خرد و هوش او است. امتیاز کمی که او شامل می شود صرفا برای خط پانچ است. وقتی شاعری در اوایل دهه 1970 به اتوود گفت که او مانند یک مرد مینویسد - او این را به عنوان یک تعریف میخواست - او به او گفت که علائم نگارشی را فراموش کرده است. "منظور شما این بود که "او می نویسد. مانند یک مرد". ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Book of Lives by Margaret Atwood audiobook review – a dryly funny memoir
The Handmaid’s Tale author reflects on her loves, losses and literary achievements in a memoir that showcases her wisdom and wit Margaret Atwood had to be persuaded to write a memoir. The thought of writing about herself initially seemed “dead boring. Who wants to read about someone sitting at a desk messing up blank sheets of paper?” Yet, she continues, time passed and the possibility of a memoir took on a “lurid…